อวิ๋นเช่อลงมือก็คือลงมือ ไม่ประมาทความลังเลแม้แต่น้อย
ทันใดนั้น มือข้างเดียวก็กดลง ฟ้าเมฆสายฟ้ากลิ้งกก กระบี่จักรพรรดิสุยเหลยสองเล่มที่พันธ์ด้วยเถ้าถ่านแห่งสรรพสิ่งพุ่งตกลงมาด้วยความเร็วสูง
"อวิ๋นเช่อ! เจ้าไม่ใช่ผู้เล่น! เจ้าฆ่าข้าไม่ได้ ไม่เช่นนั้นเจ้าจะต้องเสียใจแน่!"
จูฉีเบิกตาดำมืดเย็นเยียบ จ้องมองอวิ๋นเช่อไม่ไกลนักอย่างแน่วแน่ พยายามค้นหารอยชีวิตสุดท้ายของตน
แต่อวิ๋นเช่อไม่มีทีท่าว่าจะยับยั้งมือเลย ตลอดชีวิตนี้หาโอกาสได้จับได้ถึงตัว แม้ฟ้าจะถล่มลงมา ก็ต้องปราบปรามสังหารคนนี้ให้จงได้ณ ที่นี้
"ดีนัก! เจ้าอย่าคิดว่าฆ่าข้าแล้วเรื่องจะจบ ข้าจะรอเจ้าอยู่ในนรกภูมิ"
ฝ่ายฉีเทียนจวินนิ่งเงียบไม่กล่าวแม้แต่คำเดียว เพื่อมิให้อวิ๋นเช่อแอบลักของตนไปโดยไม่มีใครรู้เห็น ท่านจึงไม่ได้พกของวิเศษช่วยชีวิตติดกายเลยแม้แต่ชิ้นเดียว
หากมองอย่างไรก็เป็นเรื่องที่มั่นใจได้สิบส่วนเต็ม โอกาสเก้าส่วนเก้าที่จะถูกแก้สถานการณ์นั้นแทบเป็นไปไม่ได้เลย
แต่ทว่า ทั้งสองคิดคำนวณสารพัด สุดท้ายก็ยังต้องประมาณการ์ดลับของอวิ๋นเช่อต่ำไป ใครเล่าจะคิดได้ว่าเขาสามารถอัญเชิญอวตารของเทพโบราณได้!
เฉี๋ยเทียนจวินถอนใจเบา ๆ แล้วยิ้มเยาะ "อวิ๋นเช่อ เจ้าชนะแล้ว"
——ฮื้อน!
กระบี่จักรพรรดิอสนีบาตยักษ์สองเล่มทิ่มลงทะลุร่างของทั้งสองคนอย่างมั่นคง เถ้าถ่านแห่งสรรพสิ่งอันน่าสยองและสายฟ้าฟาดระเบิดออก พลังอันดุร้ายในพริบตากลืนกินร่างของจูฉีและฉีเทียนจวินจนขาดสลาย เลือดเทพกับชิ้นส่วนร่างกระจายไปทุกทิศพร้อมเสียงคำรามของสายฟ้า ย้อมสถานีแห่งความว่างเปล่าเบื้องล่างให้เป็นสีชาด
ผู้เล่นสองคนที่ควรจะได้ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด สร้างความยิ่งใหญ่อันยาวนาน สุดท้ายก็กลายเป็นเถ้าธุลีในพลังทำลายล้างนั้น เศษวิญญาณเล็ก ๆ ไม่กี่เส้นดิ้นรนอยู่ในกระแสพลังอันวุ่นวายชั่วครู่ แล้วก็สลายสูญไปจากสวรรค์ปฐพีโดยสิ้นเชิง