หลงเหวินไท่ ที่แท้ก็เจ้านี่เองที่แอบเล่นเครื่องเบื้องหลัง
เซี่ยฉินส่งเสียงหึหึในลำคอ ขณะเดียวกันเขตเทพหิมะอันบริสุทธิ์ไร้ที่ติก็แผ่ขยายออกไป สถานีมิติแห่งห้วงว่างทั้งมวลพลันกลายเป็นโลกเยือกเย็นปกคลุมไปด้วยน้ำแข็งเกล็ดหิมะ
หลงเหวินไท่ยืนกอดอกหลังมืออยู่กลางห้วงว่าง ลายทองบนฉายดำส่องประกายระยับท่ามกลางหิมะน้ำแข็ง เขาจ้องมองเขตเทพที่เซี่ยฉินบีบรวมขึ้น มุมปากยกโค้งเป็นรอยยิ้มเย็นชา
"เซียนเจ้าหิมะเซี่ยฉิน ไม่พบกันมาช้านาน เขตเทพของเจ้าละเอียดประณีตยิ่งขึ้นเป็นเงาตาม น่าเสียดาย การแข็งเกร็งเพียงแค่นี้ยังขังข้าไว้ไม่ได้"
คำยังไม่ทันสิ้นเสียง รอบกายเขาก็ระเบิดพลังอันเร่าร้อนขึ้นฉับพลัน สายฟ้าสีทองแผ่ขยายไปเหมือนคลื่นทะเล ทุกแห่งที่ผ่านเลย น้ำแข็งแกร่งในเขตเทพของเซี่ยฉินเริ่มคลายตัวละลาย ส่งเสียงซ่า ๆ ดังขึ้น
"วันนี้ข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มลองเขตเทพสายฟ้าของมือสายฟ้าเทพเหล่าเหวินไท่ให้สาส์น"
แสงสายฟ้าสีทองรวมตัวขึ้นเบื้องหลังหลงเหวินไท่กลายเป็นก้อนเมฆพายุสายฟ้ากลิ้งคลั่ง สายฟ้าทุกเส้นราวกับมีชีวิต กระโดดวูบวาบและคำรามกึกก้อง บรรยากาศแห่งความพินาศอันหายใจแทบไม่ออกคลุ้งคลั่วเต็มอากาศ
เมื่อเขาค่อย ๆ กางแขนสองข้างออก เมฆพายุสายฟ้าทั้งหมดก็ทรุดตัวลงกระหน่ำ สายฟ้าสีทองหนาเท่าแขนนับไม่ถ้วนราวงูเหลือมเดือดดาล ฟาดลงมาอย่างดุดันยังเขตเทพหิมะของเซี่ยฉิน
วินาทีที่สายฟ้าปะทะน้ำแข็ง เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวก้องขึ้น โลกน้ำแข็งสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ผิวน้ำแข็งที่เคยใสกระจ่างเต็มไปด้วยรอยแตกเหมือนร่างแมงมุม น้ำแข็งที่ละลายระเหยเป็นไอขาวจำนวนมหาศาลภายใต้แสงสายฟ้าอันร้อนผ่าว ปกคลุมสถานีมิติแห่งห้วงว่างทั้งมวล
สีหน้าเซี่ยฉินเปลี่ยนไปฉับพลัน มือทั้งสองก่อพิมพ์มนตรา ธาตุน้ำแข็งในเขตเทพหิมะรวมตัวอย่างคลั่งไคล้ หวังปิดกั้นการกัดกร่อนของสายฟ้า