แสงวิญญาณสีเขียวอ่อนไหลผ่านปลายนิ้วของอวิ๋นเช่อ ทั่วทั้งมหาศาลาสังหารวิญญาณถูกชุบด้วยรัศมีอบอุ่น ภาพลวงตาของมือทิพย์ในญาณสำนึกที่ครั้งหนึ่งพันกันอยู่ บัดนี้กำลังหลอมรวมกับจังหวะเต๋าของมือปังกู่ซ่อมฟ้าที่เพิ่งผสานได้อย่างต่อเนื่อง ความสามารถเดิมที่จับกุมได้เพียงสิ่งของจริงกับวิชาต่าง ๆ บัดนี้กำลังขยายขอบเขตอย่างรวดเร็ว
อวิ๋นเช่อหลับตาลงเบา ๆ เพื่อสัมผัส รู้สึกได้ถึงการรับรู้การจับกุมต่อสรรพสิ่งในแผ่นดินฟ้าที่แผ่ออกทันที เล็กตั้งแต่เมล็ดฝุ่นเม็ดหนึ่ง ใหญ่ถึงฐานเต๋าและกฎแห่งกฎเกณฑ์ของฝ่ายตรงข้าม ตราบใดที่อยู่ภายในรัศมีรับรู้ของเขา ล้วนจับกุมได้ด้วยเบื้องมือ
กระทั่งการโจมตีด้วยกฎแห่งกฎเกณฑ์ที่คนอื่นปล่อยมา ก็สามารถแยกสลายแล้วจับกุมสาระแท้บางส่วนมาใช้เป็นของตนเองได้โดยตรง ที่สำคัญยังไร้ขีดจำกัดจำนวนครั้ง จะจับอย่างไรก็ได้ตามใจ
เขายกมือขึ้นโบกเบา ๆ แสงวิญญาณหนึ่งเส้นพุ่งออกจากปลายนิ้ว ตกลงบนมุกบรรจุวิญญาณที่ล้นพลังวิญญาณอ่อน ๆ อันเป็นมุมรากของมหาอาคม ชั่ววูบเดียวก็จับกุมพลังวิญญาณสามส่วนที่สะสมไว้ในมุกออกมา หล่อลงสู่วิญญาณของตน ทั้งกระบวนการลื่นไหลราบรื่น ไม่แม้แต่จะทำให้ขั้นของตัวมุกเสียหายแม้เพียงเล็กน้อย
"ทรงพลังจริง! ด้วยสายพันธุ์ของข้าในเวลานี้ น่าจะถอนตะปูวิญญาณอู่สือออกได้โดยง่ายแล้ว!"
คิดถึงตรงนั้น อวิ๋นเช่อหันสายตาไปยังเล่อเจิ้งเซียงหลิงและพวกที่อยู่ในมหาอาคม แล้วจับกุมพวกนางโดยตรง
"ติ๊ง! จับกุมสำเร็จ ได้รับตะปูวิญญาณอู่สือ (แหล่งกำเนิด)"
เมื่อความคิดของอวิ๋นเช่อตกลงมา ร่างของเล่อเจิ้งเซียงหลิงบนแท่นหยกแกนกลางมหาอาคมมีตะปูสีดำอ่อนเส้นหนึ่งพุ่งออกมาทันที ถูกแสงวิญญาณห่อหุ้มส่งมายังอุ้งมือของอวิ๋นเช่อ ตะปูวิญญาณนั้นยังคงบิดตัวดิ้นรน ปลดปล่อยพลังเย็นเยียบพยายามแทรกซึมกลับเข้าร่างของเล่อเจิ้งเซียงหลิงอีกครั้ง แต่ถูกแสงวิญญาณกักขังไว้มั่น ไม่อาจขยับแม้ครึ่งหน่วย