เขามองดูมหาบูรณ์ฟันวิญญาณ หยวนเช่อนั้นหนีไปแล้วตั้งแต่คราวที่เขาปะทะกับเจ้าแห่งเหวลึก
ดีหน่อยที่เขาค้นพบวิธีแก้อาถรรพ์ตะปูวิญญาณอนันต์เสียแล้ว การชิงคืนร่างจึงเพียงแค่ต้องเลื่อนออกไปก่อนเท่านั้น
อวิ๋นเช่อเดินมายังเล่อเจิ้งเซียงหลิงและพวกพ้อง ณ ตอนนี้วิญญาณของทุกคนบาดเจ็บสาหัส ล้วนหลุบเข้าสู่ภาวะหมดสติ
และก็เพราะเช่นนี้เอง ที่ทำให้เขามองเห็นทางแก้ของตะปูวิญญาณอนันต์
ตะปูวิญญาณอนันต์ผูกพันลึกซึ้งกับวิญญาณ แต่มีลักษณะหนึ่งคือยิ่งวิญญาณแข็งแกร่งเพียงใด อำนาจควบคุมของตะปูวิญญาณอนันต์ก็ยิ่งรุนแรงเพียงนั้น
แต่ตอนนี้ เพราะวิญญาณของทุกคนเสื่อมสลายหนักหนา ตะปูวิญญาณอนันต์ที่ฝังอยู่ในวิญญาณของพวกเขาจึงจางเลือนจนแทบมองไม่เห็นแล้ว
ฉะนั้น เขาเพียงต้องปิดกั้นชีพจรของพวกเขาไว้ชั่วคราว ให้ตะปูวิญญาณอนันต์เข้าใจผิดว่าเป้าหมายตายสนิทแล้ว ตะปูก็จะลบตัวเองออกไปเอง
เมื่อจัดการเรื่องนี้เสร็จ อวิ๋นเช่อยกมือปราบปรามวิญญาณร้ายที่คุกรุ่น ซ่อมแซมมหาบูรณ์ฟันวิญญาณที่หยวนเช่อทิ้งไว้จนกลับคืนสมบูรณ์ ตั้งใจใช้บูรณ์นี้ถอนตะปูวิญญาณออกจากกาย
ครั้นเรียบร้อยแล้ว เขายกมือวางค่ายกลต้องห้ามกั้นพลังและสัญญาณชีวิต อัญเชิญเล่อเจิ้งเซียงหลิงและคนอื่นวางไว้บนเตียงหยกกลางบูรณ์ แล้วควักมุกนิลวิญญาณอันศักดิ์สิทธิ์ออกมาหลายเม็ดฝังไว้ที่มุมบูรณ์ ทยอยหลั่งพลังวิญญาณของตนเองค่อย ๆ ค้ำจุนบูรณ์ให้มั่นคง
ปลายนิ้วของเขาหลอมรวมเป็นแสงใสบางเส้น ไหลเวียนไปตามสายธารของมหาบูรณ์ สำรวจอย่างพิถีพิถันถึงการเปลี่ยนแปลงของตะปูวิญญาณในกายทั้งหลาย และดังที่คาด ตะปูวิญญาณอนันต์ที่เคยฝังลึกในวิญญาณได้หลับใหลลงเพราะวิญญาณอ่อนแรง กำลังค่อย ๆ ลอยขยับขึ้นสู่ผิวร่างไปตามกระแสวิญญาณ