ดูเหมือนเฟิ่งชูจะได้ยินเสียงซุบซิบของคนทั้งสอง มุมปากจึงโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ย กระบี่กว้างสีแดงเพลิงในมือถูกเหวี่ยงรุนแรงยิ่งกว่าเดิม กฎแห่งไฟและกระบี่จิตสานเข้าด้วยกัน ก่อตัวเป็นเหลวไฟวนเวียนขนาดย่อมขึ้งามหน้านาง ดึงปีศาจตนหนึ่งที่กำลังจะแอบโจมตีเข้าไปกลืนไว้ทั้งตน และเผาผลาญมันสิ้นซากในชั่ววูบ
หร่วนเฉ่าเฉ่ามีสีหน้าเอาจริงจัง แต่ฝีมือไม่ช้าลงเลย กฎแห่งน้ำกลายเป็นแผ่นม่านน้ำบังกันเศษเปลวเพลิงดำที่กระจายออกมาได้ทั้งหมด แถมยังไม่ลืมตะโกนเตือนว่า "พี่เฟิ่งชู ตีช้า ๆ หน่อยสิ กันที่ให้หนูใช้อย่างหน่อยน้า!"
ด้านเจียงเหรินฮว่า เมื่อเผชิญหน้ากับปีศาจสองตนที่พุ่งเข้าโจมตีพร้อมกัน ก็ไม่แตกตื่น นักบวชเถื่อนในมือปักลงพื้น ปล่อยเสียงทุ้มออกจากลำคอว่า "นโม" รัศมีสีทองอันเป็นพุทธเกษแผ่ออกจากรอบตัวเขาเป็นวงกว้าง ณ ที่ที่พุทธเกษแผ่ผ่าน เปลวเพลิงดำบนตัวปีศาจก็มืดคล้ำลงทันที พร้อมส่งเสียงครวญครางอันทรมาน
"มังกรหยกเทพประสงค์ คู่มังกรเล่นมุก!"
หลินตัวคว้าโอกาสนี้ ร่างเร่งความเร็วอย่างฉับพลัน สองกำปั้นปล่อยพร้อมกัน เงามังกรคำรามลั่น บดหัวปีศาจตนหนึ่งจนแหลกเป็นโคลน ส่วนอีกตนถูกเจียงเหรินฮว่าฉวยจังหวะเหวี่ยงกระบอกลงทุบจนขาทั้งสี่ขาดกระเด็น ล้มแน่นอยู่กับพื้นขยับตัวไม่ได้
ส่วนคู่ของเย่เฟิงกับซือถูเสวี่ย แทบเป็นได้อีกฉายาหนึ่งว่า "ทีมกวาดปีศาจเคลื่อนที่"
ซือถูเสวี่ยเดินตามหลังเย่เฟิงอย่างสบายอารมณ์ อาณาเขตเทพของนางแผ่ขยายออกไปเรื่อย ๆ ณ ทุกที่ที่ผ่าน ปีศาจต่างก็สูญสิ้นกำลังรบ
เย่เฟิงเองก็เดินราวกับเดินเล่นในสวน ทว่าทุกจังหวะที่แสงกระบี่สาดพุ่ง ตราประจำเหวมารก็ร่วงลงมาราวฝนโปรย เมื่อครั้งใดเจอปีศาจตนที่ต้านทานแรงกว่าและไม่ล้มลงทันที เย่เฟิงจะใช้วิชาเด็ดขาดอันเลื่องชื่อของเทพกระบี่เก๊กฮวย ดอกกระบี่บานสะพรั่งราวดอกเก๊กฮวยอันงดงามแต่แสนพิฆาต ทุกกลีบล้วนแฝงเจตจำนงสังหาร ซอยร่างปีศาจจนแตกเป็นผุยผง