หร่วนเฉ่าเฉ่าถอนหายใจยาว คลายสภาวะคลั่ง กระจาย "สุสานเจ้าแห่งน้ำ" ทิ้งไป ใบหน้าซีดขาวไปเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าการรื้อซองลับนี้ออกมาใช้ย่อมกินกำลังของนางไม่น้อย
นางก้าวเร็วเข้าไปหาเฟิ่งชู ส่งขวดยาบำรุงพลังเทพให้หนึ่งขวด แล้วเบามือตบหน้าอกที่ป่องคล้ายผิวน้ำอย่างหวาดผวาหลังภัย
"กลัวจนแทบตาย เจ้านี่เก่งกว่าพวกเงาดำเมื่อกี้นักหนา!"
เฟิ่งชูรับยาไปกลืนลง สัมผัสพลังเทพภายในกายฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว จึงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "โชคดีที่ 'สุสานเจ้าแห่งน้ำ' ของเจ้าขังมันไว้ มิฉะนั้นฟันหนึ่งของข้าคงไม่สะอาดเด็ดขาดเช่นนี้"
นางหยิบบัตรลายน้ำเงินขึ้นมา ดวงตาเปล่งประกายตื่นเต้น "เก็บไว้ก่อน พอได้พักค่อยช่วยกันปลุกมัน"
ผู้พิพากษาแห่งห้วงว่างไม่ไกลนักถูกทำให้ตื่นตะลึงจนพูดไม่ออกอีกครั้ง เมื่อครู่ปีศาจสีน้ำเงินปรากฏตัว พวกเขายังคิดว่าหญิงสาวทั้งสองคนนี้คงจบเห่แน่ กระทั่งมีบางคนเตรียมออกมือช่วยเหลือไปแล้ว
ใครจะคิดว่าเพียงชั่วอันตะวัน ปีศาจสีน้ำเงินที่แสนจะน่าปวดศีรษะสำหรับพวกเขา กลับถูกจัดการอย่างสะอาดเกลี้ยงเกลาเช่นนั้น
"นี่… นี่มันปีศาจภูมิมหาเทพระดับต้นจริงหรือ ข้ามองไม่ผิดหรอกนะ?" ผู้พิพากษาแห่งห้วงว่างคนหนึ่งบีบตัวเองแรง ๆ เพื่อยืนยันว่าตนไม่ได้ฝัน
อีกคนกลืนน้ำลายเอื๊อก บ่นพึมพำ "หนูน้อยสองคนนี่มันอสูรกายชัด ๆ หนูน้อยผู้ถือดาบใหญ่สีเลือดมีภูมิมหาเทพนั้นข้าเข้าใจ แต่หนูน้อยที่เป็นเพียงเทพสวรรค์จะเพี้ยนขนาดนี้ได้อย่างไร!"