เยว่หมิงชาหัวเราะเสียงหนึ่ง “ฝันไปเถิด วันนี้เจ้าต้องถึงแก่ความตายแน่”
คำยังไม่ทันจบ เยว่หมิงชาพุ่งขึ้นสู่อากาศ ร่างทั้งร่างกลายเป็นสายรุ้งอันน่าทึ่ง กระบี่เซียนพร้อมแสงเซียนเย็นเยียบฟันลงจากเบื้องบน ดาบนี้เธอใช้การบำเพ็ญตลอดชีวิตปล่อยออกมาจนหมดสิ้น กระทั่งเศษหินเพดานที่ใต้ดินยังถูกแรงดันดาบบีบจนร่วงโรยลงมา
จอมมารทั้งตกใจทั้งโกรธ พลังเซียนของเขายังคงรั่วไหลต่อเนื่อง ณ บัดนี้ไม่อาจรับการโจมตีเต็มกำลังนี้ได้ จึงได้แต่กัดฟันรวมพลังเซียนที่เหลือทั้งหมดเข้าไว้ในใบมีดพิษ แล้วฝืนยกขึ้นรับ
เสียง “กร๊วก” ดังก้อง ใบมีดพิษในมือจอมมารถูกกระบี่เซียนฟันขาดกลาง กระบวนท่าอันเย็นเยียบไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อย ฟันลงตรง ๆ ที่กระหม่อมของเขา
เลือดสีดำแดงพุ่งฉีดออกทันที จอมมารไม่ทันแม้จะส่งเสียงกรีดร้อง ก็ล้มลงนอนแนบพื้น ไร้ลมหายใจ
เหล่ามารบำเพ็ญตัวน้อยที่เหลือเห็นประมุขตาย ต่างตกใจจนขวัญหายใจสลาย หันหัวหนีไปทางปากห้องสุสาน อวิ๋นเช่อสะบัดพลังดาบสองสามสายออกไป ตัดสังหารเหล่ามารบำเพ็ญทั้งหมดจนสิ้นที่ปากทาง ขจัดปัญหาได้อย่างราบคาบ
เจี้ยนฉางหมิงพิงผนังหินอยู่ มองจอมมารที่ล้มอยู่และอาจารย์ศิษย์ทั้งสองที่เดินเข้ามารอบกาย ยิ้มขมขื่นแล้วกล่าว “ข้าคำนวณไว้ทุกสิ้น แต่สุดท้ายก็ยังแพ้ให้เจ้า แพ้ให้ชะตากรรม……”
เยว่หมิงชามองอีกฝ่าย เอ่ยเสียงเรียบ “ไม่ว่ากระไร เจ้าก็ไม่ควรจับมือเป็นหุ้นส่วนกับเหล่ามารบำเพ็ญ”
ว่าแล้วนางสะบัดมือปล่อยพลังดาบหนึ่งสาย ปิดฉากชีวิตศิษย์สนิทผู้สั่งสอนนางมาหลายร้อยปี
นางไม่ค่อยเศร้าเสียใจนัก เส้นทางบำเพ็ญก็เช่นนี้แหละ คนมากมายต้องพลาดพลั้งเพราะแรงยั่วยวนที่ต้านทานได้ยาก สูญสลายจิตมั่นคง หลงเข้าเส้นทางที่ผิดพลาด
จัดการกบฏและมารบำเพ็ญเสร็จ อวิ๋นเช่อเดินไปยังฐานหิน ยกมือถอดเม็ดบู่เทียนจูครึ่งเม็ดสีขาวเรืองรอง แล้วหันส่งให้เยว่หมิงชา
“อาจารย์ เราได้อีกครึ่งหนึ่งแล้วครับ”
เยว่หมิงชารับเม็ดบู่เทียนจู นำครึ่งเม็ดในมือตนมาประกบเข้าด้วยกัน เมื่อเศษทั้งสองสัมผัสกัน พลังดูดดึงรุนแรงก็ถือกำเนิดขึ้น ประชิดหลอมรวมกันในพริบตา กลายเป็นเม็ดบู่เทียนจูสมบูรณ์เม็ดงามเรืองแสงทั้งดวง