ประมุขมารหัวเราะก้อง ตบบ่าเจี้ยนฉางหมิงแผลง ๆ “ถูกแล้ว เยว่หมิงชา ถ้าเจ้ายอมส่งมอบอัญมณีบูรณ์ฟ้าอย่างว่าง่าย แล้วตัดวรยุทธ์ตัวเองทิ้ง ข้ายังใจปรานี้พอจะให้ศพของเจ้าคงสภาพไว้ได้ ยังไงก็รบกันมาหลายสิบปีแล้ว ข้าไม่อยากลงมือสังหารจนหมดสิ้น”
ยวี่หมิงชาหัวเราะเย็นเสียงหนึ่ง แล้วเอียงกายขึ้นปกป้องอวิ๋นเช่อเอาไว้ “ด้วยพวกปีศาจชั่วร้ายเหล่านี้ก็คิดจะชิงอัญมณีบูรณ์ฟ้า? วันนี้ข้าจะกวาดล้างความปั่นป่วนภายในสำนัก ฝังเจ้าผู้ทรยศนี้กับพวกผู้บำเพ็ญมารทั้งหมดลงในวังบูรณ์ฟ้าแห่งนี้!”
คำพูดจบเพียงเสี้ยววินาที ยวี่หมิงชายกมือฟาดพลังดาบสายรุ้งพุ่งตรงสู่อกประมุขมาร แต่ประมุขมารเตรียมตัวรอมานาน ชักกระบี่พิษขึ้นสกัดไว้ เสียงดังกึกก้องดั่งเหล็กกระทบเหล็กสั่นสะเทือนทั้งวังใต้ดิน ชิ้นหินบนผนังร่วงลงมาเป็นเม็ดเล็ก ๆ
เจี้ยนฉางหมิงเห็นดังนั้นกลับไม่เข้าไปช่วย ตรงกันข้ามสายตาเอียงไปทางอื่น แล้วพุ่งกายเข้าหาอัญมณีบูรณ์ฟ้าบนฐานหิน พลางหัวเราะเย็น “ศิษย์อาจารย์ไปเล่นกับประมุขมารเถิด ส่วนข้าจะมาชิงสิ่งที่พวกข้าต้องการเอง!”
อวิ๋นเช่อจะยอมให้เขาสำเร็จได้อย่างไร ก้าวเท้าออกไป ร่างปรากฏขวางหน้าฐานหินในทันที ชักดาบสลายเซียนออกจากฝัก รัศมีดำฟาดตรงสู่อกเจี้ยนฉางหมิง
“ศิษย์พี่ใหญ่ จะเอาอัญมณีบูรณ์ฟ้าก็ต้องข้ามศพข้าไปก่อน!”
“ฮึ ศิษย์น้อง ข้าคือผู้บำเพ็ญภูมิเซียนระดับสูงสุดของขั้นเปลี่ยนหนึ่ง แม้เจ้าจะรบข้ามขั้นได้ ก็ไม่อาจเป็นคู่มือข้าได้หรอก”
เจี้ยนฉางหมิงพลิกข้อมือ ดาบยาวพร้อมหมอกดำคลุ้งคลั่งแทงตรงหัวใจอวิ๋นเช่อ แท้จริงแล้วเขาบำเพ็ญวิชามารมานานแล้ว พลังดาบบนร่างผสานมลทินมารเข้าไปจนหมดสิ้น เมื่อแทงออกมาแม้แต่อากาศยังเย็นยะเยือกดั่งเข็มทิ่ม
อวิ๋นเช่อก้าวเท้าเลื่อนหลบปลายดาบ ฟันดาบสลายเซียนออกไปตามแนวราบ รัศมีดำปะทะพลังดาบจนแตกกระจายเป็นผุยผง แรงปลายดาบพัดชายเสื้อเจี้ยนฉางหมิงกระพือสั่นไหว