อวิ๋นเช่อร่างแข็งค้าง ยาโอวีกานเม็ดนี้หน้าตาโสโครกก็เถอะ ทำไมน้ำเสียงถึงยังเป็นผู้ชายห้าวเหมือนคนงานกลางแจ้งด้วยเล่า มันทำให้เขางงจนไม่รู้จะตอบยังไงดี
“เอ่......ดี ไม่ต้องเกรงใจมารยาท......”
ประมุขลัทธิเทพบิดเบี้ยวมองสิ่งมีชีวิตจ้อยๆ แปลกประหลาดที่โผล่มาอย่างกะทันหัน ตอนแรกก็อึ้ง แล้วความพิโรธยิ่งลุกโชน
“อสูรร้ายจากที่ไหน กล้ามาเยาะเย้ยที่นี่!”
ในใจเขาโกรธกรีดกร๊ายอยู่แล้ว พอเห็นของแปลกประหลาดชิ้นนี้เข้า มือที่ถือคทายาวก็ฟาดออกไป ควันดำสายหนึ่งพุ่งตรงเข้าหาสิ่งจ้อยๆ นั้น
อวิ๋นเช่อกำลังจะออกมือช่วย แต่เห็นสิ่งจ้อยนั้นเอ่ยขึ้นอย่างทรงอำนาจว่า “เจ้านายไปเล่นลูกแก้วอยู่ข้าง ๆ เถอะ พวกมันฝากไว้กับข้า”
อวิ๋นเช่อมุมปากกระตุก แต่ก็ทำตามคำที่ว่า ถอยไปยืนข้าง ๆ เขาก็อยากเห็นว่ายาแก่นแปลงร่างเม็ดนี้มีความพิเศษตรงไหน
เห็นสิ่งจ้อยนั้นไม่หลบไม่หลีก การโจมตีนับไม่ถ้วนพุ่งทะลุผ่านร่างของมันไป ไม่สร้างความเสียหายแม้แต่นิดเดียว
“เฮ้ ด้วยพวกขยะอย่างเจ้า ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะประชิดตัวกับเจ้านาย ทุกคนออกภาษีให้ข้าซะ!”
ว่าแล้วสิ่งจ้อยนั้นก็โบกมือ หมอกสีชมพูแผ่ปกคลุมออกมาเป็นวงกว้าง ห้อมล้อมพวกลัทธิเทพบิดเบี้ยวทั้งหมดไว้ภายในพริบตา
วินาทีถัดมา ชาวลัทธินับไม่ถ้วนสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมหาศาล ร่างกายเริ่มขยับขึ้นโดยไม่รอคำสั่งใจ แผ่นดินสั่นสะเทือน
“ทะ......ทำไมกัน ร่างข้าขยับไม่ได้เอง?”
“ไม่......อย่านะ นั่นคือแพลตฟอร์มที่เทียบเท่าขั้นเซียน ห้ามทิ่ม!”
——กร๊าก! เสียงกรีดร้อง!