กู่เต้าชางเห็นดังนั้นก็รีบคลานลงกรามไปกับเขา ลากตัวถอยหลังไปอย่างลุกลี้ลุกลน ปากไม่หยุดขอโทษขอโพย เสียท่าที่เย่อหยิ่งเมื่อครู่หมดสิ้น
อวิ๋นเช่อส่งเสียงฮึดในลำคอ เหวี่ยงอาการฟันออกไปหนึ่งดาบ ชั่วขณะนั้นเองก็ประหารพวกพันธมิตรเก้าเซียนและพันธมิตรเซียนวิญญาณมืดที่อยู่ในสนามรบจนสิ้นซาก
คนของสองก๊กนี้ เขาไม่คิดจะไว้ให้สักคนเดียว
เมื่อกวาดล้างฝูงปลาเล็กปลาน้อยเสร็จ อวิ๋นเช่อหันกายมองเจี่ยวเหรินหัวกับหร่วนเฉ่าเฉ่า สีหน้าเยือกเย็นบนใบหน้าจางหายลงมาก แล้วยิ้มเอ่ยขึ้น
"หลายสิบปีมานี้ ท่านทั้งสองลำบากแล้ว"
เจี่ยวเหรินหัวหัวเราะฮาๆ แบกไม้เซียนเดินขึ้นมา สะบัดศีรษะล้านที่เงาวับนั้นให้ดู
"ท่านก๊กหลวง ท่านกลับมาเสียที หลายปีมานี้พวกเรารอวันนี้จนเส้นผมจะร่วงหมดหัวแล้ว"
อัตตาที่สองของหร่วนเฉ่าเฉ่าก็ถอนกายลับไป กลับคืนสู่ท่าทีขี้อายดังแต่ก่อน ปาดน้ำตาเบาๆ แล้วพึมพำ
"อาจารย์ ท่านกลับมาจริง ๆ ดีจัง"
หลินตัวที่ไปเก็บยาลับแห่งโลกกลับมายืนต่อหน้าอวิ๋นเช่อ กล่าวอย่างเคารพนบนับ "ศิษย์น้องขอถวายคำ... อาจารย์ ตบะท่านกลับมาแล้ว บัดนี้พวกเราจะได้ยกคิ้วชูคอเสียที"
อวิ๋นเช่อพยักหน้า "วางใจเถิด หนี้ที่ต้องทวง ข้าจะทวงคืนพร้อมทั้งต้นทุนและดอกเบี้ย เสียทีเดียว ไปเถิด กลับสหภูมิเสวียนหลงกันก่อน"
คณะทั้งหลายออกเดินทางกลับ ก้อนเมฆเซียนใต้เท้าพยุงร่างพวกเขามุ่งหน้าสู่ฐานที่มั่นของสหภูมิเสวียนหลง ระหว่างทางอวิ๋นเช่อก็ได้ทราบความเปลี่ยนแปลงของสหภูมิเสวียนหลงตลอดสิบหมื่นปีมานี้โดยคร่าว ๆ