ลี่เทาชาเอ่ยจบ ร่างทั้งร่างก็กลายเป็นสายฟ้าสีม่วงทอง ชั่วพริบตาพุ่งทะยานเข้ามาหน้าอวิ๋นเช่อ พลังเซียนมหึมากดทับลานกว้างยอดภูเขาหลักจนพื้นยุบตัวลงสามนิ้ว หินผาโดยรอบแตกร้าวละเอียด
อวิ๋นเช่อมีการเตรียมพร้อมมานาน ไม่ถอยแต่ยิ่งเข้าปะทะ ดาบฟันเซียนพันด้วยเปลวเพลิงตันเถียนส่าดฟันออกไป ประมือกันกับลี่เทาชาผ่านอากาศ คลื่นพลังระเบิดออก ทั้งสองถอยหลังไปครึ่งก้าว ไม่มีใครได้ประโยชน์
"มีสาระขึ้นมาหน่อย เพียงแค่เจ็ดวนกลับทำให้ข้าต้องจริงจังได้จริง ๆ ไม่แปลกใจเลยที่หยางปู้เมี่ยถึงพ่ายให้เจ้า"
ลี่เทาชาบิดข้อนิ้ว กระดูกดังระงมเป็นชุด สายตาเต็มไปด้วยความฆาตกรุนแรงขึ้นทุกที
"เสียดาย เจ็ดวนก็คือเจ็ดวน แม้เจ้าจะยืมพลังเซียนที่แก่กล้ามาก็ตาม ก็ไม่มีทางเป็นคู่มือของเซียนทองเก้าวนอย่างข้า"
"สู้กันก่อนแล้วจะรู้"
อวิ๋นเช่อคำยังไม่ทันจบ ร่างก็เทเลพอร์ตพุ่งเข้าปะทะอีกครั้ง ภาพเซียนทั้งสามชั้นออกแรงพร้อมกัน มังกรน้ำแข็งของภาพเซียนควบมังกรพันรอบดาบปราณหยินหยางของภาพเซียนอาทิตย์-จันทร์ พุ่งทะลุผ่านดาบฟันเซียนเข้าปักหัวใจลี่เทาชา ส่วนเถาวัลย์เซียนของภาพเซียนชางอู่ก็แอบแผ่ออกจากใต้พื้น พันข้อเท้าของอีกฝ่ายเอาไว้
ลี่เทาชาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะวางกับดักระหว่างบุก ชั่วขณะประมาทจึงถูกเถาเซียนลากร่างสั่นคลอน ดาบปราณพาดผ่านบ่าเฉียดไป ผ่าเสื้อคลุมสีม่วงทองออกเป็นแผลเลือด
"มีของจริง"
ดวงตาลี่เทาชาวูบผ่านความประหลาดใจ แล้วกลับกลายเป็นเจตจำนงแห่งการสู้ที่ลุกลาม เขายกมืออัญเชิญของวิเศษประจำชีวิต ดาบแยกวิญญาณออกมา ใบดาบสีเข้มส่งกลิ่นอายหนาวเย็นเยียบเหน็บ ฟันหนึ่งทีเงาดาบก็บดบังฟ้า ชั่วขณะปิดกั้นช่องทางหลบหลีกของอวิ๋นเช่อจนหมด