ทั้งสองคนปะทะกันอีกครั้ง แสงกระบี่และพลังดาบแทรกซ้อนกันไปมา ยอดเขาหลักทั้งลูกสะเทือนไม่หยุด เศษหินและคราบเลือดกระจายเปี่ยม
แต่ลี่เทาชายังดูถูกพรสวรรค์ของอวิ๋นเช่อที่ดูดกลืนพลังเซียนได้ตลอดเวลา ยังไม่ถึงร้อยเพลงดาบ ลี่เทาชาก็เริ่มขาดพลังเซียน อวิ๋นเช่อจึงเจอช่องโหว่ กระบี่ดาบสลายเซียนทะลุผ่านกระดูกสะบักของเขา
“อ๊าก!”
ลี่เทาชาร้องคำรามด้วยความเจ็บปวด ใช้แรงทั้งชีวิตพุ่งศีรษะเข้าชนอกอวิ๋นเช่อ ต้องการดึงระยะห่าง แต่อวิ๋นเช่อคาดเดาท่านี้ไว้แล้ว มือซ้ายส่งออกทันที ก่อตัวเป็นอาถรรพ์เซียนทุบลงบนแผนหลังของเขาอย่างหนักหน่วง
“มือจับโจรนับพันภพ—คืน!”
เส้นด้ายไร้รูปลงปักเข้าสู่เส้นเมริเดียนของลี่เทาชาในทันที พลังเซียนที่เหลืออยู่พุ่งกระหน่ำมายังฝ่ายอวิ๋นเช่ออย่างคลั่งไคล้ ลี่เทาชารู้สึกได้ว่าพลังของตนไหลออกอย่างรวดเร็ว เหมือนทั้งร่างถูกล้างเปล่าในพริบตา
“ไม่! หยุดเดี๋ยวนี้!”
เขาดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง พยายามหลุดพ้นจากการควบคุมของอวิ๋นเช่อ แต่มือจับโจรนับพันภพล็อกเป้าหมายไว้แล้ว จะดิ้นรนเพียงใดก็หลุดไม่
เพียงชั่วครู่ เขาก็หมดสิบพลังเซียน ล้มฟุบลงกับพื้น ผมขาวโพลนทั้งศีรษะแห้งกรองลงอย่างรวดเร็ว ผิวหนังย่นย่อย เพียงแวบเดียวก็กลายเป็นชายชราใกล้ลมหายใจสุดท้าย
อวิ๋นเช่อดึงกระบี่ดาบสลายเซียนออก แหนบไว้ที่ลำคอของลี่เทาชา เอ่ยเสียงเย็น “บอกมา อาจารย์และอาจารย์หญิงข้าอยู่ที่ไหนกันแน่?”
ลี่เทาชาไอเลือด หัวเราะขื่นขมขัน “ข้าบอกไปแล้วว่าส่งมอบให้ประมุขหนุ่มแห่งสำนักอินหยางเทียนแล้ว จะฆ่าจะแหว่งก็ตามใจเจ้า อยากให้ข้าขอชีวิต ไม่มีทาง!”