ร่างม่านมืดโบกมือไม่เร่งรีบ แล้วสานต่อถ้อยคำเดิม
"เทพวจนะที่แท้จริง มิใช่มหาวิถีอันครองโลกดั่งที่ใคร ๆ เข้าใจ แต่คือกุญแจที่เปิดประตูแห่งความวุ่นวายนอกภพ ทุกครั้งที่เกิดผู้สืบทอดเทพวจนะขึ้นมาหนึ่งคน ก็เท่ากับปูลางรับเชิญอีกเส้นให้แก่ความวุ่นวายนอกภพ ยิ่งผู้สืบทอดแข็งแกร่งเพียงใด ลางนั้นยิ่งมั่นคงเพียงนั้น เมื่อผู้สืบทอดหลอมรวมเทพวจนะจนสำเร็จโดยสมบูรณ์ เหล่าเทพมารแห่งความวุ่นวายจะไหลลงมาตามลางนั้น เปลี่ยนเจ็ดภพคู่ขนานให้กลายเป็นที่ล่าเหยื่อของพวกมัน"
"ฉะนั้นการแย่งชิงเทพวจนะทุกยุคสมัย ก็เป็นเพียงกระดานหมากที่เหล่าเทพมารแห่งความวุ่นวายวางกันด้วยฝีมือ บีบบังคับให้ผู้ที่เก่งกล้าที่สุดรีบหลอมรวมเทพวจนะ เปิดลางนั้นให้พวกมันโดยเร็วที่สุด ส่วนเหล่าสำนักที่แย่งไม่ได้ ก็เป็นได้แค่หมากบนกระดานเท่านั้น"
อวิ๋นเช่อขมวดคิ้วแน่น เขาไม่เคยได้ยินข้อกล่าวเช่นนี้มาก่อน เงียบอยู่ชั่วอึดใจแล้วจึงถามว่า "เจ้าเล่าเรื่องนี้ให้ข้าฟังทำไม แล้วเจ้ายืนอยู่ฝ่ายใดกันแน่?"
ร่างม่านมืดยิ้ม น้ำเสียงแฝงเสียดสี "ข้าน่ะหรือ ก็เพียงไม่อยากเห็นเจ็ดภพคู่ขนานกลายเป็นซากปรักหักพัง เพราะข้าเองก็เคยเป็นคนของที่นี่ ในปีนั้นเมื่อผู้สืบทอดเทพวจนะรุ่นก่อนประสบภัย เราต้องเสียเลือดเนื้อเกือบทั้งชีวิตถึงจะปิดผนึกลางนั้นได้อีกครั้ง ตอนนี้ก็รอเพียงขวางการลงมาของพวกมันในครานี้ ที่ข้าขอต้นกำเนิดปีศาจดั้งเดิมจากเจ้า ก็เพื่อใช้เสริมผนึกให้แน่นหนาขึ้น มิใช่เพื่อตัวเอง"
อวิ๋นเช่อเคาะปลายนิ้วลงบนอุ้งมือ แล้วเอ่ยช้า ๆ "ว่าไงนะ เจ้ามาหาข้า เพราะตอนนี้ข้าคือผู้สืบทอดเทพวจนะ ตั้งใจจะขจัดข้าเสียตรง ๆ จบกันไปข้างเดียวสินะ?"