ดวงตาของไดอาน่าเย็นเยียบลงในทันที แสงสีเขียวอ่อนโยนแผ่ซ่านรอบกายนาง อักขระวิเศษโบราณนับไม่ถ้วนของพรายเทพสานทอตัวขึ้นเป็นโล่ห์ตรงหน้า
"กำแพงแห่งชีวิต!"
นางเปล่งเสียงต่ำก้อง โล่แสงสีเขียวขยายตัวขึ้นในพริบตา แทบจะรับการโจมตีระลอกแรกได้ทัน แต่แรงกระแทกมหาศาลทำให้นางพุ่งเลือดออกมาอีกครั้ง ร่างสั่นไหวแทบจะทรุดลง
นางรู้ดีว่าพลังของม่อเหยโถล้ำเลิศกว่านางอยู่มาก การเผชิญหน้าตรง ๆ ไม่มีทางชนะเป็นแน่
สายตาของนางกวาดผ่านสมรภูมิอย่างรวดเร็ว นักรบพรายเทพเทาต่างต่อสู้จนเปื้อนเลือด แต่เมื่อเผชิญกับยุทโธปกรณ์อันประณีตของกองทัพม่อเหยโถและความแกร่งกล้าระดับบุคคลของศัตรู ก็เริ่มแตกพ่ายถอยร่นทีละขั้น บาดเจ็บล้มตายไปมากมาย
"ฝ่าบาท!"
แม่ทัพพรายเทพผู้เต็มตัวไปด้วยแผลเป็นรอยตำหนิตะโกนลั่น ใช้ร่างกายของตนขวางการโจมตีของเทพทหารม่อเหยโถหนึ่งคน ก่อนจะถูกศัตรูฟันออกเป็นสองท่อนด้วยขวานเพียงหนึ่งที เลือดเลอะเทอะเปื้อนพื้นปฐพี
หัวใจของไดอาน่าเจ็บปวดราวกับหยดเลือด นางสูดลมหายใจลึก แสงตะวันแห่งความตายตายแล้วไม่ถอยฉายขึ้นในดวงตา ธนูราชันพรายเทพในมือเริ่มแผ่รัศมีอันผิดแปลก แสงนั้นไม่ใช่สีเขียวอ่อนโยนดังเช่นเคยอีกต่อไป หากแต่แฝงสีทองอันงดงามเยือกเย็นเสียดแทงดวงใจ
"ด้วยนามข้า ไดอาน่า ขอถวายพลังบำเพ็ญพันปีของข้า เรียกวิญญาณโบราณให้ตื่นขึ้น จงปกป้องบ้านเกิดเมืองนอนของข้า!" เสียงของนางก้องกัมปนาททั่วฟ้าดิน สัมผัสอันเศร้าหมองและโบราณคฤหาษาพุ่งออกมาจากร่างนาง
ม่อเหยโถเห็นดังนั้น สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย "โง่เขลา! กล้าใช้วิชาต้องห้าม! ขัดขวางนางให้ข้า!"
แม่ทัพม่อเหยโถระดับมหาเทพหลายนายพุ่งเข้าประชิตไดอาน่าทันที ต้องการขัดขวางการสวดมนต์เวทมนตร์ของนาง