อวิ๋นเช่อสวรรค์หลักแหลมดั่งเดินเล่นในสวน ทุกครั้งที่สีข้างใครไป ย่อมมาพร้อมการ "คว้า" อันเงียบเชื้อไม่ให้ผู้ใดสำรวจรู้
ไม่ช้า เขาก็มาถึงเขตกลางของเทพอาณาจักร ที่แห่งนี้เทพวิหารยิ่งใหญ่อลังการยิ่งกว่าเดิม และการป้องกันก็เข้มงวดยิ่งขึ้น
เบื้องหน้าเทพวิหารขนาดมโหฬารที่จารึกอักษรมนต์ซับซ้อนนับไม่ถ้วน มีเทพนายพลสองนายถือขวานยักษ์ สูงเกือบสิบเมตร ยืนประจำการ ร่างกายแผ่แรงกดดันระดับมหาเทพระดับต้นจนผู้ใดได้สัมผัสย่อมรู้สึกใจสั่น
ดวงตาของอวิ๋นเช่อหดเกร็ง ที่นี่คงเป็นเทพวิหารของมหาเทพมัวเยโถว
เขาไม่รีบเข้าใกล้ แต่อ้อมไปยังสวนหย่อมแห่งหนึ่งที่ค่อนข้างเงียบสงบด้านหลังเทพวิหาร ณ ที่นี้ปลูกพันธุ์ไม้ศักดิ์สิทธิ์หายากนานัปการ ธิดาเทพหลายนางที่ดูเหมือนสตรีชั้นสูงกำลังนั่งพูดคุยเล่นอยู่ในศาลาเย็น
“ติ๊ง! คว้าสำเร็จ ยินดีด้วย ได้รับค่าสภาพร่างกาย 50,000,000 หน่วย”
“ติ๊ง! คว้าสำเร็จ ยินดีด้วย ได้รับค่าความอึด 80,000,000 หน่วย”
“ติ๊ง! คว้าสำเร็จ ยินดีด้วย ได้รับค่าพลัง 100,000,000 หน่วย”
ธิดาเทพนางหนึ่งกำลังเล่าเรื่องอย่างอารมณ์ดี ทันใดนั้นกลับรู้สึกร่างเบาโหว่ ราวกับสูญเสียสิ่งสำคัญบางอย่างไป แต่พอสำรวจดูอย่างถี่ถ้วนก็ไม่พบความผิดปกติแต่อย่างใด จึงได้แต่ขมวดคิ้วอย่างฉงน
ฝ่ายอวิ๋นเช่อนั้นซ่อนร่างจางหายไปนานแล้ว เคลื่อนร่างลอดลึกเข้าไปยังส่วนในของสวน
ที่แห่งนั้น เขาสัมผัสได้ถึงร่องรอยพลังที่แกร่งกล้ายิ่งกว่า แต่กลับดูไม่มั่นคงสักเท่าไร
ฝ่าดงเถาวัลย์ศักดิ์สิทธิ์อันหนาแน่นไป หอสูงงดงามหลังหนึ่งปรากฏขึ้นเบื้องหน้า หน้าต่างของหอเปิดครึ่งหนึ่ง ภายในมีเสียงหอบหายใจกดข่มกันดังแว่วออกมา