ชุยจงฟาถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ จ้องมองรอยยิ้มที่เอื่อยเกินไปบนใบหน้าของอวิ๋นเช่ออย่างระแวงระไว
เขาสงบจิตใจ ยิ้มแห้งๆ แล้วกล่าวว่า "พี่น้องอวิ๋น ท่านยัง... ยังมีเรื่องใดอีก? ศิษย์น้องผู้นี้เพิ่งถูกช่วยชีวิตไว้ ร่างกายยังอ่อนแอมาก ข้าต้องรีบพานางกลับไปรักษาบาดแผล"
แต่อวิ๋นเช่อกลับทำเป็นไม่ได้ยินความหมายปฏิเสธในคำพูด ยิ่งก้าวเข้ามาใกล้ "ข้าเห็นว่าเจ้ามีเรื่องลำบากใจที่จะพูดออกมา แต่พลังของข้าเจ้าก็ได้เห็นมาแล้ว บางทีข้าอาจช่วยเจ้าแก้ปัญหานี้ได้"
ชุยจงฟาลังเล จากสายตาที่แกว่งไปมาก็ไม่ยากที่จะมองออกว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเกียรติภูมิส่วนตัวของเขา
ชั่วครู่ใหญ่ ชุยจงฟาดูเหมือนจะคิดอะไรได้ แสงเย็นเยียบพลันผ่านขึ้นในดวงตา สุดท้ายก็ขัดสันกรามแล้วเอ่ยขึ้น
"พูดแล้วอายจริงๆ ข้าไม่คิดเลยว่าบุตรชายที่ข้าเลี้ยงดูด้วยชีวิตทั้งชีวิต กลับเป็นเชื้อสายของสาวกทรยศนั่น ไม่น่าแปลกที่บุตรชายผู้นั้นมักเย็นชากับข้า แถมยังสนิทสนมกับสาวกทรยศนั้นเสียอีก ตอนนี้มองย้อนกลับไป เขาทั้งสองรู้จักตัวตนของกันและกันมานานแล้ว มีเพียงข้าผู้เดียวที่ถูกหลอกเอาไว้เท่านั้น ฉะนั้นหากไม่ขจัดบุตรชายคนนี้เสีย ข้าก็ข้ามกำแพงในใจข้าไม่ได้ ตลอดชีวิตที่เหลือก็คงจะไม่มีวันก้าวไปไกลกว่านี้อีกเพราะเรื่องนี้"
"หากแต่บุตรชายนั่นบัดนี้เป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักเทพวายุ แถมพลังยังเหนือกว่าข้ามานานแล้ว ข้าไม่มีทางทำอะไรเขาได้เลย ท่านจริงๆ ยอมสร้างศัตรูกับสำนักเทพที่ไม่อ่อนด้อยไปกว่าวิหารสุสานสวรรค์เพราะเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับตัวเองแบบนี้หรือ?"
"ติ๊ง! ชุยจงฟามอบภารกิจระดับเทพให้ท่าน กำจัดบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักเทพวายุ ชุยปิ้ง ท่านยอมรับหรือไม่?"