คำพูดยังไม่ทันจบ อวิ๋นเช่อก็ร่างแวบหายไป และปรากฏตัวขึ้นทันทีเบื้องหน้ามหาม่านพลังแห่งสำนักเทพวายุ เขาชำเลืองมองมหาม่านระดับเทพที่ดูทรงพลังไม่เลว แล้วยื่นมือคว้ามันเบา ๆ ก่อนฟันดาบลงไปอย่างโหดเหี้ยม
เสียงดังก้อง "ฉึก" เพียงหนึ่งครั้ง มหาบ่วงวายุล็อกฟ้าที่ดูเหมือนแกร่งไม่มีวันทำลายได้ก็ถูกพลังกระบี่อันรุนแรงผ่าออกเป็นสองซีกทันที
รอยแยกของม่านแสงระเบิดเสียงหวี่เจ็บแสบของพลังงาน ใบมีดวายุสีครามนับไม่ถ้วนพุ่งกระจายไปทุกทิศราวฝูงผึ้งที่ควบคุมไม่ได้ สับซอกหินโดยรอบจนแหลกลาญ
ผู้อาวุโสระดับขั้นวิญญาณเทพทั้งสิบที่เฝ้าประตูสำนักเผชิญหน้าเปลี่ยนสี ต่างรีบอัญเชิญของวิเศษขึ้นรับแรงปะทะที่สะเทือนกระจาย ขณะที่ตะโกนลั่น "ใครกล้าอาจหาญมาก่อการณ์ที่สำนักเทพวายุข้าพเจ้า!"
อวิ๋นเช่อลอยอยู่ ณ ช่องว่างที่มหาม่านถูกทำลาย ดาบเงินในมือสั่นไหวเบา ๆ พลังกระบี่ที่พันรอบใบดาบทำให้อากาศแหวกเป็นริ้วละเอียด เขากวาดสายตาอันเย็นชาผ่านเหล่าผู้อาวุโสที่ตกตะลึง น้ำเสียงกลบด้วยแรงกดดันที่ไม่มีใครขัดเกิน
"ไปบอกชุยปิ้งซะว่า พ่อของมันมาแล้ว"
คำพูดเพิ่งจบ ผู้อาวุโสทั้งสิบก็หน้าเขียวคล้ำทันที หนึ่งในนั้นผู้มีหนวดเครายาวก้าวออกมาหนึ่งก้าว ตะโกนโกรธ "โอหัง! กล้าดูถูกศักดิ์บุตรแห่งสำนักเทพวายุของข้าพเจ้า เจ้ารู้หรือไม่ว่านี่เป็นโทษประหารขั้นไหน!"
อีกผู้หนึ่งที่ถือหอกยาวก็เล็งหอกชี้ตรงมาที่อวิ๋นเช่อ ปลายหอกหลอมรวมแสงวายุสีครามอันแหลมคม "รีบเอ่ยนามมา จะได้ให้เจ้ารู้ว่าตายอยู่ในมือใคร!"