อวิ๋นเช่อควบคุมยานเหาะลอยค้างอยู่เหนือขอบหลุมฟ้าอย่างช้า ๆ มองลงไปผ่านแผ่นเมฆ จะเห็นว่าหลุมฟ้าถูกหมอกขาวข้นหนาปกคลุมจับจ้องลงไปไม่เห็นก้นห้วย มีเพียงพลังกัดกร่อนอันซ่อนเร้นคลื่นลอยขึ้นตามสายลมเป็นระยะ ๆ แม้จะอยู่ห่างไกลก็ยังสัมผัสได้ถึงสัมผัสประหลาดที่กลืนกินทุกพลังได้
อวิ๋นเช่อกระโดดลงจากยานเหาะนำไปก่อน ผู้ติดตามทั้งหมดเคลื่อนตามอย่างรวดเร็ว ลอดตัวลงตามผนังหินชันสู่ก้นหลุม พอลงไปได้ไม่ลึกนัก ทุกคนก็รู้สึกชัดเจนว่าพลังภายในกายกำลังเงียบสงบลงอย่างรวดเร็ว พลังวิญญาณและพลังเทพอันเคยเต็มเปี่ยมทั้งหมดถูกดึงกลับเข้าภายในกาย ขยับเรียกใช้ได้ไม่แม้แต่นิด
ฉินอีชิงบีบกำปั้นแน่น แล้วเอ่ยขึ้นว่า “ตรารูปเทพปฐมกำเนิดยังคุ้มครองเจ้าของโดยอัตโนมัติ กายเทพยังเรียกใช้ได้ เพียงแต่พลังมันล้นออกมาภายนอกไม่ได้จริง ๆ”
หลินตัวโอ้ก็บิดข้อมือเบา ๆ แล้วตอบกลับเสียงหนึ่ง “หมัดข้ายังอยู่ พลังร่างกายไม่ได้รับผลกระทบ”
หัวหน้าทีมหลายคนที่ซูไป๋โม่นำมาต่างตรวจสอบตัวเองกันทั่ว แล้วพยักหน้ารับว่าร่างกายปกติดี เพียงทำตามที่พูดกันไว้ก่อนหน้า คือสวมอิเคียวกันกัดกร่อนให้มั่นคงแล้วเดินต่อไปได้
อวิ๋นเช่อแจกจ่ายอิเคียวกันกัดกร่อนพิเศษให้ทุกคนคนละหนึ่งชิ้น สิ่งนี้ถูกเทพนครชิงหลวนหล่อหลอมขึ้นโดยเฉพาะเพื่อสู้กับพลังกัดกร่อน ระดับชั้นสูงกว่าที่ทหารสอดแนมเคยใช้มากมาย ทนได้ทั้งหกชั่วยามโดยไม่ต้องเปลี่ยน เพียงพอสำหรับทุกคนเดินถึงทางเข้าซากโบราณ