เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมคมทะลุม่านเมฆ ก้องกัมปนาทซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหนือนภินของทั้งเมือง คนเดินตามถนนต่างแตกตื่นโกลาหลในพริบตา ต่างกรีดร้องแล่นพล่านไปยังทางเข้าที่พักพิงที่มีการระบุเอาไว้ทั่วทุกหัวมุม
“เมืองร่างเงินบนฟ้านั่น มัน… มันตกลงมาจริง ๆ แล้ว!”
ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างเบิกตาโพลงด้วยความเชื่อไม่ได้ ทั้งหมดคิดว่านั่นเป็นเพียงภาพมายากลอ้อยกลางทะเลทราย ใครจะไปคิดว่ามันกลายเป็นความจริงขึ้นมาได้
ถนนที่เคยสัญจรสะดวกไม่นานก็แน่นขนัดราวกับน้ำไหลไม่ผ่าน เสียงแตรรถ เสียงเด็กร่ำไห้ ปนเปกันจนทั้งเมืองหลวงจมอยู่ในความตื่นตระหนกที่ไม่เคยมีมาก่อน
เจียงฉาหน้าซีดเผือด มือที่บีบปืนประจำตัวริมเอวชื้นเหงื่อเย็นเต็มฝ่ามือ “นี่… นี่คือหายนภัยจากฟ้าที่เจ้าพูดถึงงั้นหรือ! เมืองลอยฟ้าพวกนี้มันคือสิ่งใดกันแน่! ทำไมถึงปรากฏขึ้นเหนือศีรษะพวกเราโดยไม่มีสัญญาณ!”
อวิ๋นเช่อเงยหน้ามองตรึงตาที่เมืองยักษ์ที่ลอยอยู่เบื้องบน ปลายนิ้วบีบแน่นโดยไม่รู้ตัว บรรยากาศรอบกายก็เย็นเยียบลงตามไปด้วย
“เหล่านี้คือเมืองเทพของโลกเสินอู่ นอกจากนี้ยังมีนครหลวงของปีศาจอีกด้วย ในแต่ละเมืองซ่อนกัมปนาทปีศาจนับหมื่นนับแสน ผู้นำยิ่งเป็นจอมปีศาจที่ไม่ด้อยไปกว่าภูมิแห่งเทพ ครั้งนี้คือบทพิพากษาของทั้งโลกใบนี้”
มั่วเซี่ยรีบหยิบเครื่องสื่อสารออกมา ส่งสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินไปยังกองบัญชาการ พอได้ยินคำของอวิ๋นเช่อ นิ้วของนางหยุดค้าง แล้วเงยหน้ามองเขา
“เจ้ารู้มาแต่แรกแล้วว่าจะมีหายนภัยจากฟ้าครั้งนี้?”
อวิ๋นเช่อเงียบไม่ตอบ นั่นเองก็ถือว่ายอมรับ
ทันใดนั้น เมืองลอยฟ้าเมืองที่ใกล้ที่สุดก็แตกร้าวออกเป็นรอยยักษ์ ปีศาจเกล็ดเกราะแน่นทั่วกายไหลทะลักลงมาตามรอยแตกนั้น ลมเหม็นคาวปลิวตามความสูงลงมา แม้อยู่ไกลก็ยังได้กลิ่นเลือดคาวเหม็นจนขยะแขยง
ปีศาจที่ตกถึงพื้นเป็นพวกแรกมีร่างกายแข็งแกร่ง ฟันงอกเล็บแหลม พอแตะพื้นก็พุ่งเข้าใส่ฝูงชนที่ยังหนีไม่ทันริมถนนทันที เสียงกรีดร้องดังขึ้นหนึ่งครั้ง ทั้งถนนก็เปื้อนเป็นสีแดงจ้าจนตาลาย