จูหงหลวนกัดริมฝีปากแน่น ดาบอัคคีในมือสั่นไหวด้วยแสงเปลวเพลิง นางจ้องมองอวิ๋นเช่อและฟู่เฉินโจวด้วยแววตาเคียดแค้น ในใจทั้งโกรธทั้งร้อนรน
นางไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องมาเผชิญหน้ากับทั้งคู่บ่อยครั้งถึงเพียงนี้ในแดนลับ และทุกครั้งที่หาสมบัติมาได้อย่างยากลำบากก็ต้องยื่นให้อีกฝ่าย จะทนได้อย่างไร
"พวกเจ้า อย่ามารังแกกันเกินไป!"
จูหงหลวนคำรามลั่น พลังวิญญาณภายในกายพลุ่งพล่าน เปลวไฟบนดาบอัคคีลุกโชนราวกับจะเผาผลาญทุกสิ่งรอบกายให้สิ้นซาก
สีหน้าอวิ๋นเช่อยังคงเรียบเฉย เขาหรี่ตามองเล็กน้อย แรงกดดันน่าสะพรึงกลัวแผ่ลงมาบดขยี้พลังอันเกรี้ยวกราดของจูหงหลวน
"ข้าบอกแล้ว นี่เป็นเพียงเรื่องบังเอิญ หากเจ้าไม่ยอมมอบวัตถุวิเศษออกมา ก็อย่าหาว่าข้าไร้มารยาท"
จูหงหลวนเก็บงำความแค้นไว้ในใจ นางรู้ว่าตนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอวิ๋นเช่อ แต่การจะยอมมอบวัตถุวิเศษระดับเทพให้ง่าย ๆ เช่นนี้ก็เสียดายเกินไป
แววตาของนางฉายแวบแห่งความเด็ดเดี่ยว ตัดสินใจจะสู้สักตั้ง
"หึ ถึงข้าจะสู้เจ้าไม่ได้ แต่ข้าก็ไม่มีวันยอมจำนนง่าย ๆ หรอก!"
จูหงหลวนตวาดเบา ร่างวาบไหวกลายเป็นลำแสงสีแดงเพลิง พุ่งตรงเข้าหาอวิ๋นเช่อ
นางกวัดแกว่งดาบอัคคีในมือ ปลุกเร้าพลังวิญญาณขั้วสุดถึงขีดสุด ก่อเกิดไอดาบร้อนระอุราวกับพายุเพลิง ซัดกระหน่ำใส่อวิ๋นเช่อ
เมื่อเผชิญหน้าคู่ต่อสู้ที่อ่อนแอเพียงขั้นสูงสุด อวิ๋นเช่อแทบไม่ต้องลงมือเลย หมายเลขศูนย์ที่ยืนเงียบอยู่ด้านหลังจึงพุ่งออกมา โจมตีด้วยเข่าฟาดเข้าใส่ทรวงอกของอีกฝ่ายอย่างแรง