ห้าวันต่อมา ฟู่เฉินโจวมาถึงถ้ำลับห่างจากนครศักดิ์สิทธิ์อวิ๋นเซียว 20 กิโลเมตร
"ท่านอวิ๋นเป็นผู้วิเศษจากที่ใดกัน ที่นี่มีถ้ำลับซ่อนอยู่จริงดังที่เขาว่า"
ฟู่เฉินโจวระงับความประหลาดใจในใจ หยิบอาณัติอาณาเขตที่อวิ๋นเช่อให้มา ก้าวเดินสู่ถ้ำที่ถูกค่ายกลทรงพลังปกปิดไว้
เมื่อร่างของเขาสัมผัสค่ายกลทรงพลังที่ไม่รู้จักนี้ ก็ทะลุผ่านไปราวกับไม่มีอะไร ง่ายดายราวกับเดินเข้าบ้านตัวเอง
"ช่างเป็นอาณัติที่วิเศษนัก กลับสามารถทะลวงค่ายกลได้อย่างสิ้นเชิงดังนี้"
ฟู่เฉินโจวก้าวเท้าอย่างรวดเร็วเข้าไป สมดังคาดที่เห็นภายในมีสมบัติล้ำค่ามากมาย และสมบัติทั้งหลายที่จ้าวเหลียงใส่ร้ายว่าเขาขโมยไป
"หึ จ้าวเหลียง แม้ไม่รู้ว่าเจ้าทำได้อย่างไรที่ใส่ร้ายข้าได้ตรงเผงทุกครั้ง แต่เมื่อของพวกนี้ในสายตาคนนอกล้วนเป็นข้าเอาไป เช่นนั้นก็ต้องทำให้เป็นจริงเสีย"
ฟู่เฉินโจวยกมุมปาก โบกมือรวบรวมสมบัติล้ำค่า ตำราพุทธวิธี และทักษะการต่อสู้ทั่วทั้งถ้ำ นำออกไปอย่างรวดเร็ว
"ท่านอวิ๋นดูเหมือนจะมีญาณหยั่งรู้ล่วงหน้า หากเดินตามเขา อนาคตข้าต้องไม่ธรรมดาเป็นแน่"
สามชั่วโมงหลังจากฟู่เฉินโจวจากไป จ้าวเหลียงจึงย่องเข้ามา เขาหยิบแผ่นหยกที่ใช้ผ่านเข้าออกถ้ำลับนี้อย่างอิสระ เดินยิ้มเข้าไป
"ในที่สุดก็ไล่เจ้าแพะรับบาปนั่นไปได้ ต่อไปข้าจะใช้ทรัพยากรเหล่านี้ฝึกฝนอย่างเต็มที่"
จ้าวเหลียงก้าวเข้าถ้ำด้วยใจเบิกบาน ทว่าภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้เขาตะลึงงันราวถูกฟ้าผ่า