โว่หลงหัวเราะฮึฮึ "ข้าปรารถนาความตายยิ่งนัก หากด้วยพวกเจ้าเพียงเจ็ดคนนี้ ข้ารู้สึกว่าคงสังหารข้าไม่ได้"
ผู้อาวุโสเมืองใหญ่อวิ๋นจิ้นไม่เอ่ยปาก เพียงจ้องมองอีกฝ่ายอย่างเฉยเมย
เย่จื่อหลง เซียวฮั่วฮั่ว ตาวควง หลินฟาน ม่อฉีหลิน เฉินติงอันทั้งหกคนขมวดคิ้ว
หลินฟานถามด้วยความไม่เข้าใจ "พลังบนร่างเจ้าเพียงแค่ขั้นปฐมสร้างเทพ การสังหารเจ้าจะยากลำบากเช่นไร?"
โว่หลงยิ้ม "ก็เพราะตะปูเทพเหล่านี้บนร่างข้าบังคับปิดผนึกไว้ เมื่อใดที่ได้รับการรบกวนจากแรงภายนอก ผนึกย่อมคลายออก ข้าจะสูญเสียสติโดยสิ้นเชิง ตกต่ำลงเป็นปีศาจมารร้ายใหญ่"
"ฟังข้าสักคำเถิด จงไป! ยิ่งหนีไปไกลยิ่งดี ข้ารู้ว่าพวกเจ้าปรารถนาหน้ากากราคะบนร่างข้า แต่เรื่องนี้ยากยิ่ง พวกเจ้าจะต้องแลกด้วยชีวิต"
อวิ๋นจิ้นพยักหน้าเบา ๆ "เจ้าว่าถูกต้อง แต่ข้ายังประสงค์จะลองดูสักครา"
"ก็ตามใจ......" โว่หลงพูดจบ ปิดบุบมาลา ไม่สนใจคณะทั้งหลายอีก
อวิ๋นจิ้นก้าวย่างไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พลังเทพธาตุรอบกายระเบิดพล่านขึ้นฉับพลัน รัศมีเทพสีทองทะลุเมฆเบื้องสูง แผ่คลุมตรงไปยังโว่หลง
ตะปูเทพถูกรัศมีเทพกวาดผ่าน ครู่หนึ่งส่งเสียงหวือดังน่าหวาดระแวง เนื้อตะปูที่ปักดินอยู่ในหน้าผาค่อย ๆ ร้าวเป็นรอยประณีต
บุบมาลาที่ปิดสนิทของโว่หลงเบิกออกอย่างกะทันหัน โคนตาเริ่มซีดเทาดำผิดปกติ พลังบนร่างฟูมฟายทะลักออกมาตามรอยร้าวอย่างคลั่งไคล้
ใบหน้าเดิมที่สง่างามบิดเบี้ยวขยายใหญ่จนเห็นได้ด้วยตาเปล่า ขนสีดำงอกออกจากรูขุมขนอย่างคลั่ง เล็บยืดยาวกลายเป็นกรงเล็บเย็นเยียบประกายแสง