อวี๋ซิ่วกับยายเทียนหันกลับไปพร้อมกันทันที ก็เห็นถังถังตกลงมาจากก้อนหินใหญ่
ใบหน้าเล็กผอมซีดเผือด เสียงร้องไห้แหลมบาดหู ร่างน้อยยังสั่นเทาไม่หยุด
อวี๋ซิ่วพุ่งเข้าไปอุ้มถังถังขึ้นจากพื้น ปลอบโยนเสียงอ่อน “ถังถัง แม่อยู่นี่ เป็นอะไรไป? ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”
ยายเทียนเดินเข้ามา ยื่นมือจับแมงมุมตัวใหญ่สีดำที่กำลังไต่ยั้วเยี้ยอยู่บนตัวถังถัง แล้วสะบัดมันออกไป
“ถังถัง นั่นแมงมุม มันไม่กัดหรอก ยายไล่มันไปแล้ว ไม่ต้องกลัว” ยายเทียนปลอบเสียงอ่อนเช่นกัน
เสียงสะอื้นของถังถังค่อย ๆ เบาลง ทว่าขอบตายังแดงก่ำ ใบหน้าเล็กยังคงมีแววหวาดกลัวไม่จาง เห็นได้ชัดว่าเมื่อครู่ตกใจจริง ๆ
ยายเทียนลูบแก้มเล็ก ๆ ของนาง แล้วเช็ดน้ำตาให้ “ถังถัง ดูยายเอาคืนให้เจ้า”
นางลุกขึ้นยืน ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็คว้าตะขาบตัวใหญ่บนพื้น เดินตรงไปหาหูต้าฮัว
ฉวยจังหวะที่หูต้าฮัวยังไม่ทันตั้งตัว นางกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายออกแล้วโยนตะขาบเข้าไป
“อ๊าย! อ๊ายยย! แมลง! อ๊าย! เถียนกุ้ยฮวา เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ!” หูต้าฮัวตกใจจนร้องเสียงหลง
ยายเทียนเท้าเอวทั้งสองข้าง “เจ้าก็รู้จักกลัวเหมือนกันหรือ? เอาแมลงไปทำให้เด็กสามขวบตกใจ ยังมียางอายอยู่หรือไม่?”
“ใครไปทำให้นางตกใจ เจ้าตาไหนเห็น...”
“ข้าสองตาเห็นทั้งคู่ หากเจ้ายังกล้ารังแกหลานสาวข้าอีก คราวหน้าข้าจะไม่โยนตะขาบใส่อ้อมอกเจ้า แต่จะโยนเข้าปากเจ้าแทน นางไม่แสดงอำนาจออกมาเสียบ้าง เจ้าคงคิดว่านางรังแกได้ง่ายกระมัง”