รอบด้านเป็นกำแพงสีขาวสี่เหลี่ยมจัตุรัส เปล่งประกายเรืองรอง
ที่นี่คล้ายสวรรค์ที่เถียนกุ้ยฮวาจินตนาการไว้หลังความตายไม่มีผิด
นี่นาง...ตายแล้วหรือ?
นางทรุดก้นลงนั่งกับพื้น ใจร้อนรนอย่างยิ่ง
นางยังตายไม่ได้ ครอบครัวยังรอนางอยู่
หากนางตาย คนในบ้านก็จะขาดแหล่งอาหาร สุดท้ายคงอดตายกันไปทีละคน
นางลุกพรวดขึ้นอย่างลนลาน หมายจะพุ่งออกไป
ขณะนั้นเอง เสียงประหลาดพลันดังขึ้นในห้วงความคิด
--ติ๊ง เงินสะสมรวมเกิน 500 หยวนแล้ว เปิดใช้งานมิติของกำไลไม้เรียบร้อย เจ้าของมิติสามารถเก็บสิ่งของมีค่าไว้ในมิติได้ เมื่อเงินทุนในโลกปัจจุบันของเจ้าของมิติเพิ่มขึ้น มิติของระบบจะยกระดับขึ้นอย่างต่อเนื่อง ขอให้เจ้าของมิติมุ่งมั่นต่อไป
เถียนกุ้ยฮวาใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
นางดีใจจนกระโดดโลดเต้น นี่สวรรค์มีเมตตา ได้ยินคำเพ้อฝันยามกลางวันของนางแล้ว
นางกุมกำไลไม้บนข้อมือ ที่แท้สิ่งที่พานางมายังดินแดนเซียนมิใช่บ่อน้ำแห้ง หากเป็นกำไลไม้ต่างหาก
นี่หมายความว่า ขอเพียงพกกำไลไม้ไว้ ไม่ว่านางอยู่ที่ใดก็สามารถเดินทางไปแดนเซียนได้หรือไม่?
นางตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะลองดู
วันนี้ลองตรวจสอบมิติก่อนว่าใช้งานได้ดีหรือไม่
เพิ่งออกมาจากมิติ เถียนกุ้ยฮวาก็ได้ยินเสียงผู้คนด้านนอกร้องเอะอะอึงคะนึง
“กุ้ยฮวา แบ่งของกินให้สักคำเถิด ต้าฮัวบอกว่าบ้านเจ้ามีเสบียงของหมู่บ้านอยู่”
“บ้านนางต้องซ่อนของกินไว้แน่ ออกไปข้างนอกยังลงกลอนประตูแน่นหนา หากไม่ได้ซ่อนอาหาร จะล็อกประตูทำไม?”
“พวกเรากำลังจะอดตายกันอยู่แล้ว กุ้ยฮวา เจ้าจะทนมองทุกคนอดตายได้อย่างไร”