เถียนกุ้ยฮวาหน้าตาบิดเบี้ยว มือกุมท้อง ขนทั่วร่างลุกชัน
“น้องหวัง ห้องสุขาอยู่ที่ใด ข้าใกล้จะกลั้นไม่ไหวแล้ว”
นางมาที่นี่หลายครั้งแล้ว แต่ไม่เคยเห็นห้องสุขา หรือว่าคนในแดนเซียนไม่ขับถ่ายกัน?
หากไม่มีห้องสุขาจะทำอย่างไร?
ที่นี่สะอาดสะอ้านไปทุกแห่ง ไม่เหมือนในหมู่บ้านบนเขาของพวกนาง ที่ใดไร้ผู้คนก็จัดการธุระได้ตามสบาย
“พี่เถียน ท่านกินอะไรผิดสำแดงหรือ? โทษข้าเอง ไม่ควรให้ท่านกินไอศกรีมสองแท่งเลย” หวังจวี๋ตบหน้าผากอย่างเสียใจ
“มา ข้าพาท่านไป เดินไปจนสุดทางแล้วออกไปก็จะพบห้องสุขาสาธารณะ”
เถียนกุ้ยฮวากุมท้อง หนีบขา วิ่งเหยาะไปตลอดทาง
“พี่เถียน ที่นี่แหละห้องสุขาสาธารณะ”
นางไม่มีแก่ใจสำรวจห้องสุขาอันแปลกตา กุมท้องแล้วพุ่งเข้าไปทันที
“พี่เถียน ท่านพกกระดาษมาหรือไม่? เอากระดาษนี่ไป” ก่อนนางจะพุ่งเข้าไป หวังจวี๋ก็ยัดกระดาษเช็ดหน้าใส่มือให้นางห่อหนึ่ง
เถียนกุ้ยฮวาเข้าไปแล้วปิดประตู จึงพบว่าห้องสุขาของแดนเซียนแตกต่างจากของพวกนางโดยสิ้นเชิง
ในโถส้วมไม่มีสิ่งสกปรกแม้แต่น้อย ขาวสว่างจนเป็นประกาย ทว่าตอนนี้นางไม่มีเวลาสนใจเรื่องอื่น เรื่องปากท้องสำคัญกว่า
หลังปลดทุกข์จนหมด เถียนกุ้ยฮวาก็หยิบกระดาษที่น้องหวังให้มา แกะห่อชั้นนอกออก กระดาษด้านในขาวราวกับปุยฝ้าย
ทั้งนุ่มทั้งอ่อน แถมยังมีกลิ่นหอมจางๆ เมื่อยกขึ้นใกล้จมูก
สวรรค์ ของสิ่งนี้คงแพงไม่น้อยกระมัง
ใช้เช็ดก้นจะสิ้นเปลืองเกินไปหรือไม่?
เถียนกุ้ยฮวามองไปรอบๆ ในห้องเล็กๆ รูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสไม่มีสิ่งอื่นใดอีก ส่วนถังด้านหลังก็เต็มไปด้วยกระดาษขาวเช่นนี้
นางกัดฟันใช้มัน
พลางคิดว่า หากราคาแพงมาก ก็ค่อยนำเงินที่ขายแอปริคอตแห้งได้มาคืนให้น้องหวัง