เถียนกุ้ยฮวาเปิดประตูออกมา ไม่เห็นหูต้าฮัว จึงส่งยิ้มต้อนรับผู้คน
วันนี้ทุกคนเก็บเกี่ยวได้พอ ๆ กับเมื่อวาน แทบทุกคนแลกข้าวกับน้ำได้คนละชุด
เฉินหวานซานรอจนถึงท้ายสุด หลังจากชั่งแอปริคอตป่าทั้งหมดเสร็จแล้ว เขาจึงเดินเข้ามาหาเถียนกุ้ยฮวา ก่อนเอ่ยถามเสียงเบา
“บ้านเถี่ยจู้ ที่นี่มีเกลือเหลือหรือไม่? หากมี ข้าอยากแลกสักหน่อย”
หากไม่กินเกลือเป็นเวลานาน ย่อมไร้เรี่ยวแรง
ก่อนหน้านี้บ้านเถี่ยจู้เคยให้เกลือห่อเล็ก ๆ มา แต่คนมีมาก เกลือจึงหมดเร็ว
เกลือที่เหลืออยู่ก็พอแค่เติมรสชาติอาหารมื้อค่ำคืนนี้
“ดูแอปริคอตป่าของบ้านข้าสิ แลกเพิ่มได้อีกสักหน่อยหรือไม่?”
เกลือมีค่ามาก แลกได้สักนิดก็ยังดี
เถียนกุ้ยฮวามองปริมาณแอปริคอตป่าของบ้านหัวหน้าหมู่บ้านแล้วกล่าวว่า “หัวหน้าหมู่บ้าน บ้านท่านเก็บแอปริคอตป่ามาได้ 16 ชั่ง ข้าให้ข้าวกับน้ำสามชุด ส่วนแอปริคอตป่าที่เหลืออีก 1 ชั่ง แลกเกลือได้หนึ่งกระปุก”
เกลือที่บรรจุในถุงพลาสติกถูกเทออกจนหมด แล้วใส่ลงในไหดินเผาใบเล็กขนาดเท่าฝ่ามือ
พอดีเต็มไห
เฉินหวานซานรีบถอยหลังไปสองก้าว “ไม่ได้ นี่มากเกินไปแล้ว เกลือเต็มไหเช่นนี้คงต้องใช้เงินตั้งห้าตำลึงกระมัง”
เขาเข้าใจว่าบ้านเถี่ยจู้อยากช่วยเหลือคนในหมู่บ้าน แต่เขาจะโลภไม่รู้จักพอไม่ได้
เถียนกุ้ยฮวายิ้ม ก่อนยัดไหเกลือใส่อ้อมแขนเขา
“หัวหน้าหมู่บ้าน พ่อค้าผู้มั่งคั่งขนมาจากแดนไกล ราคาไม่แพงถึงเพียงนั้น ท่านรับไว้เถิด”
เกลือจะไม่แพงได้อย่างไร
เขารู้ดีว่านี่คือความปรารถนาดีของบ้านเถี่ยจู้
เฉินหวานซานกอดไหเกลือไว้ราวกับกอดก้อนทอง น้ำตาแทบไหลออกมา