มีของถูกไม่ซื้อก็โง่เต็มที
เถียนกุ้ยฮวาสูดกลิ่นหอมพลางเดินมาหยุดหน้าร้านไก่ทอด “ข้าขอไก่ทอด 20 หยวน จะได้ไก่ทอดทั้งตัวแถมด้วยหรือไม่?”
ถ้าไม่แถม นางก็ไม่ซื้อแล้ว
เถ้าแก่เป็นชายหนุ่มวัยเยาว์คนหนึ่ง “ขอรับ ซื้อครบ 20 หยวน แถมไก่ทอดทั้งตัวหนึ่งตัว”
“เช่นนั้นเอา 20 หยวน” เถียนกุ้ยฮวายื่นเงินออกไป
เถ้าแก่ชั่งไก่ทอดมูลค่า 20 หยวน แล้วหยิบไก่ทอดทั้งตัวมาห่อให้อีกหนึ่งตัว
เถียนกุ้ยฮวามองไก่ทอดพลางคิดในใจ ไก่ตัวนี้ยังไม่ทันโตเต็มวัยก็ออกมาทำงานแล้วหรือ เหตุใดตัวจึงเล็กเช่นนี้?
นางรู้สึกเหมือนถูกเอาเปรียบอยู่บ้าง
เถ้าแก่ยื่นไก่ทอดมาให้แล้ว ส่วนลูกค้าคนถัดไปก็ยังยืนต่อแถวอยู่ ไก่ทอดหอมยิ่งนัก นางจึงไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเถ้าแก่แล้ว
นางหิ้วไก่ทอดหอมกรุ่นเดินต่อไป เป็นแผงขายเต้าหู้ เต้าหู้นุ่มชุ่มน้ำพอถูกหั่นก็สั่นไหว เถียนกุ้ยฮวาไม่ได้กินเต้าหู้มานานแล้ว
เห็นคนข้างหน้าซื้อเงินเดียวก็ได้เต้าหู้ชิ้นใหญ่ นับว่าคุ้มค่า เถียนกุ้ยฮวาจึงซื้อมา 2 หยวน กลับไปคลุกเย็นหรือเอาไปตุ๋นกับเนื้อก็ล้วนมีรสชาติดี
ข้างแผงเต้าหู้มีถุงเล็กกลมป่องวางซ้อนกันอยู่มากมาย ภายในบรรจุของเหลวสีขาว เถ้าแก่บอกว่านี่คือน้ำเต้าหู้
“น้ำเต้าหู้ทำมือแท้ ดีต่อร่างกาย ช่วยเสริมโปรตีนจากพืช หากอยากดื่มรสหวานก็กลับไปเติมน้ำตาลเองสักหน่อย สุขภาพดีกว่าชานมไข่มุกกับน้ำอัดลมพวกนั้นมาก”
เถียนกุ้ยฮวาจับใจความสำคัญได้ นั่นคือดีต่อร่างกาย
ถุงละหนึ่งหยวน นางซื้อมา 10 ถุง คนละถุง
จากนั้นนางไปซื้อเกลือที่ร้านเดิม แล้วซื้อน้ำตาลมาหนึ่งห่อ
น้ำตาลทรายขาวในแดนเซียนขาวละเอียดถึงเพียงนี้ น้ำตาลนี้ต้องหวานกว่าที่บ้านพวกนางเป็นแน่
ที่บ้านมีข้าวสารกับแป้งขาวแล้ว นางจึงซื้อข้าวฟ่างมาอีก 10 ชั่ง ข้าวฟ่างสีเหลืองทอง เมื่อต้มเป็นโจ๊กคงหอมไม่น้อย