“พี่หวัง นี่เป็นแอปริคอตแห้งที่บ้านข้าตากเอง เอามาให้พี่ลองชิม ขอบคุณที่หางานนี้ให้ข้าทำ”
ช่วงที่ร้านไม่ค่อยมีลูกค้า เถียนกุ้ยฮวาก็นำแอปริคอตแห้งออกมา
หวังจวี๋เปิดดูแล้วเอ่ยปากชม “แอปริคอตแห้งแบบนี้หายากนัก ไม่ใส่น้ำตาล ไม่ใส่สารปรุงแต่ง ตากแห้งตามธรรมชาติล้วน ๆ”
นางหยิบออกมาชิมหนึ่งลูก เดิมทีคิดว่าคงเปรี้ยวมาก แต่เมื่อเข้าปากกลับพบว่าเนื้อนุ่มละมุน หอมกลิ่นแอปริคอตหวานอ่อน ๆ ไม่เปรี้ยวฝาดแม้แต่น้อย
เห็นนางไม่รังเกียจ เถียนกุ้ยฮวาก็โล่งใจ “พี่ชอบก็ดีแล้ว”
เมื่อถึงเวลาเลิกงาน เถียนกุ้ยฮวาก็นำคูปองที่หาได้วันนี้มารวมกับของเดิม
รวมแล้วมี 306 หยวน น่าจะซื้อเกลือได้แล้ว
“พี่หวัง รู้หรือไม่ว่าที่ไหนมีเกลือขาย ข้าอยากซื้อสักหน่อย” เถียนกุ้ยฮวาถามหวังจวี๋อย่างลับ ๆ ล่อ ๆ
หวังจวี๋หิ้วถุงพลาสติกอยู่ กำลังใส่ผักลงไปอย่างละนิด มีทั้งผักกาดขาว แตงกวา และมะเขือเทศ
“เกลือหรือ ที่ร้านขายเครื่องปรุงตรงปากทางมีขาย” นางยื่นถุงพลาสติกในมือให้เถียนกุ้ยฮวา “พี่เถียน เอาผักพวกนี้ไปกินเถิด ไม่ค่อยสดแล้ว ขายไม่ออก หากไม่เอาไปกินก็ต้องเสียแล้วทิ้งอยู่ดี”
เดิมทีเถียนกุ้ยฮวาเกรงใจ แต่เมื่อได้ยินเช่นนั้นจึงรับมา “เช่นนั้นข้าขอเอาไปแล้วนะ”