เมื่อเห็นพิมพ์เขียวแผ่นนั้นนอนนิ่งอยู่ในกระเป๋าเป้ เปล่งแสงเรืองรองจาง ๆ ซูเย่ก็อารมณ์ดีขึ้นมาก
“นายไม่กลัวว่าฉันจะไม่ให้หน้าไม้กับลูกดอกหน้าไม้หรือไง?”
“ผมเชื่อว่าพี่ลูกพี่ลูกน้องไม่หลอกผม และพี่ก็ไม่มีเหตุผลต้องหลอกผมเพื่อของแค่นี้ด้วย”
“พิมพ์เขียวแผ่นนี้มีค่าก็จริง แต่พอผ่านไปอีกไม่กี่วัน ความคืบหน้าของทุกคนก็ตามทันกันแล้ว ถึงตอนนั้นมันก็ไม่ได้พิเศษอะไร การได้ผูกมิตรกับพี่ลูกพี่ลูกน้องคุ้มกว่าหน้าไม้หนึ่งคันเสียอีก ต่อไปถ้าพี่มีของดีที่ไม่ต้องการแล้ว หวังว่าจะบอกผมสักหน่อยนะครับ”
ซูเย่ยิ้ม เด็กคนนี้ฉลาดไม่เบา เรียกเขาว่าพี่ลูกพี่ลูกน้องไม่ขาดปาก แถมยังมองการณ์ไกลอีกด้วย
“ได้ รอฉันรวบรวมวัตถุดิบแล้วทำเสร็จ จะส่งไปให้นายทันที”
หลังวางสาย ซูเย่ก็นึกอะไรขึ้นมาได้
เขาหยิบโต๊ะช่างออกมาจากแหวนเก็บของ แล้วถือพิมพ์เขียวเข้าไปใกล้โต๊ะช่าง
【ตรวจพบพิมพ์เขียวที่สามารถบันทึกได้ ต้องการใช้พิมพ์เขียวนี้หรือไม่?】
“ใช่”
ซูเย่ยืนยันโดยไม่ลังเล
ชั่วพริบตา พิมพ์เขียวในมือก็แปรเป็นลำแสงพุ่งเข้าไปในโต๊ะช่าง
โต๊ะช่างที่เดิมมืดทึบไร้แสง พลันสว่างวาบขึ้น ลวดลายกลไกซับซ้อนปรากฏขึ้นบนพื้นผิว พร้อมเสียงหึ่งเบา ๆ
จากนั้นหน้าต่างควบคุมโต๊ะช่างแบบกึ่งโปร่งใสก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าซูเย่
ตอนนี้บนหน้าต่างมีตัวเลือกให้ผลิตอยู่เพียงสองอย่างโดด ๆ
【หน้าไม้ยิงต่อเนื่องสองนัดแบบง่าย】กับ【ลูกดอกหน้าไม้แบบง่าย】