“หนิวหง ถ้าแกไม่ให้คำชี้แจงกับฉัน วันนี้เรื่องนี้ไม่จบแน่!”
หูหลีจิงเดินมาหยุดตรงหน้าหนิวหง ตะโกนลั่นพลางเท้าเอว จ้องเขาเขม็ง
หนิวหงมองหูหลีจิงที่สูงแค่เมตรห้าสิบห้า แต่เสียงดังราวกับตึกสามชั้น แล้วก็หัวเราะเบา ๆ ก่อนพูดว่า
“อยากได้คำชี้แจงเหรอ แล้วอยากได้แบบไหนล่ะ?”
หูหลีจิงเบิกตากลมโตแล้วตะโกนกร้าวว่า
“วันนี้แกทำร้ายผัวฉัน แถมยังทำร้ายลูกชายฉันด้วย
พวกเราจะยอมโดนซ้อมฟรี ๆ ไม่ได้ แกต้องชดใช้เงินให้พวกเรา 30 หยวน ไม่อย่างนั้นฉันจะไปฟ้องที่สหกรณ์ประชาคม ให้คนมาจับแก!”
ชาวบ้านที่ยืนมุงอยู่พอได้ยิน ก็เผยสีหน้าราวกับเข้าใจทุกอย่าง ครอบครัวหูหลีจิงนี่สันดานไม่เคยเปลี่ยนจริง ๆ ยังเป็นพวกเดิมไม่ผิดเพี้ยน ไม่ว่าจะเจอใครก็คิดแต่จะรีดไถเงินสักหยวนสองหยวน
วันนี้หนิวหงซวยแล้ว คงถูกรีดไถแน่ ๆ เงิน 30 หยวนไม่ใช่จำนวนน้อยเลย เทียบได้กับเงินเดือนของมนุษย์เงินเดือนในยุคนั้นเกือบสองเดือน
ถ้าไม่ให้เงินหูหลีจิง เรื่องนี้คงไม่จบง่าย ๆ แน่!
ขณะที่ทุกคนกำลังลุ้นแทนหนิวหง ก็ได้ยินเขาพูดว่า
“จะไปฟ้องที่สหกรณ์ประชาคม แล้วยังจะให้คนมาจับฉันอีก แกรู้ไหมว่าลูกชายแกทำอะไรตั้งแต่เช้ามืด?”
“ลูกชายแกวิ่งมาบ้านฉันแต่เช้าเพื่อรีดไถเงิน อ้าปากก็เรียกเงินฉัน 20 หยวนแล้ว”
“ตอนนี้แกยังจะมาเรียกเงินฉัน 30 หยวน แถมขู่จะให้คนมาจับฉันอีก”
“ยังมียางอายอยู่บ้างไหม?”
“บอกให้รู้ไว้เลยว่าอย่าหวังจะได้เงินสักแดง แกไสหัวไปได้แล้ว!”
“ได้เลย หนิวหง ไม่ให้เงินใช่ไหม? ถ้าไม่ให้ ฉันจะสู้กับแกให้ตายไปข้างหนึ่ง! ถ้าฉันตายแล้ว จะต้องมีคนมาล้างแค้นแทนฉันแน่!”