หลังจากถ่ายเอกซเรย์ที่ห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล ผลก็ออกมาตรงกับที่เวินซวี่ไป๋คาดการณ์ไว้ไม่มีผิด กระดูกหน้าแข้งซ้ายช่วงกลางหักแบบเกลียว ต้องนอนโรงพยาบาลเพื่อผ่าตัด
ตอนที่เธอถูกเข็นเข้ามาในโซนผู้ป่วยกระดูกก็เป็นช่วงเย็นแล้ว
ห้องพักผู้ป่วยเป็นห้องรวมสามเตียง เธอถูกจัดให้อยู่ริมหน้าต่าง เตียงข้าง ๆ เป็นคุณยายวัยหกสิบกว่า กำลังมองเธอด้วยรอยยิ้ม
"สาวน้อย หกล้มได้ยังไงจ๊ะ"
"เหยียบชานมไข่มุกน่ะค่ะ..." เถียนเสี่ยวถังตอบเสียงเบา
คุณยายร้อง "อุ๊ย" "อย่างนั้นต้องพักให้ดี ๆ เลยนะ กว่าจะกระดูกติดดีก็อย่างน้อยสามเดือนเลยล่ะ"
สามเดือน?!
เถียนเสี่ยวถังตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ
เธอเพิ่งเซ็นสัญญาวาดหนังสือภาพเล่มใหม่ กำหนดส่งก็อีกสองเดือน! สามเดือนเธอจะวาดได้ยังไง! ใช้ปากคาบพู่กันวาดรึไง!
"พี่พยาบาลคะ" เถียนเสี่ยวถังเงยหน้ากลมเล็กขาวผ่อง มองพยาบาลที่กำลังมาวัดความดันให้เธออย่างน่าสงสาร "ผ่าตัดเร็วขึ้นอีกหน่อยได้ไหมคะ หนูยังมีงานต้องทำ..."
พยาบาลเหลือบดูประวัติการรักษาของเธอแล้วยิ้ม "อย่าเพิ่งรีบ พรุ่งนี้คุณหมอใหญ่เวินตรวจห้องจะกำหนดแผนผ่าตัดให้ คุณโชคดีนะ ได้อยู่ทีมของคุณหมอใหญ่เวินพอดี"
คุณหมอใหญ่เวิน
ใจเถียนเสี่ยวถังเต้น "ตึกตัก"
"คุณหมอใหญ่เวินคนไหนคะ" เธอถามแบบพยายามทำใจดี
"รองคุณหมอใหญ่เวินซวี่ไป๋ไง รองหัวหน้าแพทย์อายุน้อยที่สุดในแผนกกระดูกพวกเรา" พยาบาลพูดพลางจดข้อมูล "ฝีมือดีมาก แค่ไม่ค่อยพูด คนไข้แรก ๆ ก็กลัวเขากันทั้งนั้น แต่จริง ๆ แล้วเป็นคนดีมาก"
เถียนเสี่ยวถังเม้มปากเงียบ กำกระดุมในอุ้งมือแน่นขึ้นกว่าเดิม
ที่แท้ที่เขาพูดก็เป็นเรื่องจริง
เธอได้อยู่ทีมเขาจริง ๆ
ยังไม่ทันดีใจ มือถือก็เริ่มสั่น
เป็นแม่เลี้ยง
ชื่อบันทึกบนหน้าจอ "คุณนายหวัง" กระพริบแล้วกระพริบอีก วางสายก็โทรใหม่ โทรใหม่ก็วางสาย ติดกันสามสายไม่มีสายได้รับ
เถียนเสี่ยวถังสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ กดรับสาย
"เสี่ยวถังจ๊ะ น้องชายอยากกินเค้กที่หนูซื้อคราวที่แล้ว หนูกลับมาตอนนี้ซื้อมาสักก้อนได้ไหมจ๊ะ"
"หนูขาหัก นอนโรงพยาบาลอยู่ค่ะ"
ปลายสายนิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็มีเสียงร้องไห้แสบแก้วหูของน้องชายดังมา "หนูจะเอาเค้ก! หนูจะเอาพี่สาว! พี่สาวรีบกลับมาหาหน่อย!"
เสียงแม่เลี้ยงแฝงรอยยิ้ม ระดับเสียงพอเหมาะพอดีกลบเสียงร้องไห้ "ดูสิ น้องชายคิดถึงหนูมากเลยนะ งั้นพรุ่งนี้แม่พาเขาไปเยี่ยมนะ เขาต้องทำให้หนูอารมณ์ดีได้แน่เลย"
เถียนเสี่ยวถังหลับตาลง
ทำให้เธออารมณ์ดี? ครั้งที่แล้วตาเด็กนั่นเอาต้นฉบับที่เธอวาดมาสามเดือนมาขีดเขียนเละเทะ เธอต้องชดใช้ค่าเสียหายให้ลูกค้าไปสามพัน ครั้งก่อนหน้านั้นเอาสีของเธอมาบีบเล่นทั่วพื้น เหยียบเลอะไปหมด แล้วครั้งก่อนนั้น...
"ไม่ต้องหรอกค่ะ" เธอพูด "หนูไม่สะดวก"
"แล้วเค้ก..."
"หนูออกไปไม่ได้"
แม่เลี้ยง "อ้อ" หนึ่งเสียง น้ำเสียงเบาลงอย่างเห็นได้ชัด "อืม ตามนั้นนะ หนูก็พักดี ๆ แล้วกัน"
วางสายแล้ว
เถียนเสี่ยวถังคว่ำมือถือไว้ใต้หมอน จ้องเพดานอยู่สามวินาที
พ่อไม่รับสาย แม่เลี้ยงไม่ถามว่าเธอขาข้างไหนหัก เป็นมากไหม มีใครดูแลหรือเปล่า
เค้กของเด็กห้าขวบสำคัญกว่าขาของเธอ
ช่างเถอะ ชินแล้ว
สองทุ่ม ห้องพักผู้ป่วยปิดไฟบางส่วน
พยาบาลมาช่วยเธอเปลี่ยนชุดคนไข้ลายทางสีฟ้าขาว ไซส์ S แต่พอสวมแล้วก็ยังดูหลวม
เธอนอนบนเตียง ขาซ้ายถูกดามชั่วคราวยกไว้สูง ปวดจนนอนไม่หลับ เธอพลิกมือถือไปมาไร้จุดหมาย ค้นหาคำว่า "แผนกกระดูก รพ.ประจำเมืองหนึ่ง เวินซวี่ไป๋"
ข้อมูลที่ขึ้นมาทำให้เธอสูดลมหายใจเยือก
จบแพทย์ศาสตร์บัณฑิต มหาวิทยาลัยหนานเฉิง ต่อเฉพาะทางกระดูกและข้อ อายุ 28 ปี ได้รับการแต่งตั้งเป็นรองหัวหน้าแพทย์แบบพิเศษ เป็นผู้เขียนหลักลงวารสารกระดูกและข้อแห่งประเทศจีน 6 บทความ มีโครงการวิจัยระดับมณฑล 3 โครงการ ได้รับการโหวตเป็น "แพทย์ที่ผู้ป่วยพึงพอใจสูงสุด" ติดต่อกันสามปี
ส่วนคอมเมนต์ยิ่งเกินจริง
【คุณหมอเวินหล่อจนอยากให้ขาหักเลย】
【ตัวจริงน่ารักกว่ารูปอีก เสียงก็เพราะมาก แค่ได้ใส่เฝือกก็รู้สึกคุ้มแล้ว】
【ถึงจะดูเย็นชา แต่ทุกครั้งที่ตรวจคนไข้จะย่อตัวลงมาพูดระดับสายตา ใส่ใจรายละเอียดเต็มสิบ】
เถียนเสี่ยวถังมองคอมเมนต์พวก "คุณหมอเวินหล่อจนอยากให้ขาหัก" ก็อดขำไม่ได้ รอยยิ้มตรงแก้มเป็นลักยิ้มจาง ๆ
หล่อก็หล่อจริง แต่ว่าตอนนี้เธอค่อนข้างแพ้คำว่า "หล่อ"
สี่ปีในมหาวิทยาลัย เธอถูกหน้าตาหล่อเหลาแบบนั้นหลอกจนหัวหมุน เสิ่นเยี่ยนชิง จากสถาบันวิจิตรศิลป์หนานเฉิง กัปตันทีมบาส รอยยิ้มที่ทำให้สาว ๆ หลงใหลไปทั้งนั้น
เธอเคยไปสารภาพรัก เขาไม่ตอบรับ แต่ก็ไม่ปฏิเสธ ได้แต่ถ่วงเวลาเธอไว้ ทุกครั้งที่เธอคิดจะถอย เขาก็มาหยอกนิด ๆ หน่อย ๆ ทุกครั้งที่เธอคิดว่ามีหวัง เขาก็หายหน้าหายตาไปหลายวัน
จนกระทั่งวันเลี้ยงฉลองจบการศึกษา เธอได้ยินกับหูตอนเขาคุยกับเพื่อนว่า "เถียนเสี่ยวถัง? ก็แค่ที่กันไว้สำรองไง ตอนซูเยว่ไม่ว่างก็หาเธอฆ่าเวลา"
ตอนนั้นเธอกำลังยืนอยู่นอกประตู ในมือถือแก้วน้ำที่กำลังจะไปเสิร์ฟให้เขา
แก้วน้ำนั้นเธอไม่ได้ให้เขา แต่ดื่มเอง แล้วหันหลังเดินจากไปเด็ดขาด
ตอนนี้คิดถึงมัน ก็ยังรู้สึกขยะแขยง
คิ้วเรียวสวยของเถียนเสี่ยวถังขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ทันใดนั้นบนหน้าจอมือถือก็เด้งข้อความแชตขึ้นมา
บรรณาธิการที่รัก: 【เสี่ยวถัง! เซ็นสัญญาแล้วนะ จัดปฐมนิเทศหนังสือภาพวันศุกร์นี้ อย่าลืมมานะจ๊ะ!】
เถียนเสี่ยวถังมองขาซ้ายที่ถูกแขวนยกสูง อยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา ตอบกลับไปว่า 【อาจต้องเลื่อนเวลาแล้วค่ะ... หนูขาหัก】
ปลายสายตอบกลับมาเป็นเครื่องหมายตกใจรัว ๆ แล้วก็ถล่มด้วยสายโทรเข้าไม่หยุด
ยังไม่ทันได้รับสาย ประตูห้องพักผู้ป่วยก็ถูกผลักเข้ามา
หน้าประตูมีเวินซวี่ไป๋ยืนอยู่ เขาเปลี่ยนชุดปฏิบัติการสครับสีน้ำเงินเข้ม สวมเสื้อกาวน์ทับ ที่อกเสื้อติดป้ายชื่อพนักงาน ผมเปียกเล็กน้อย เหมือนเพิ่งล้างหน้า
แสงไฟจากทางเดินส่องมาจากข้างหลัง อาบร่างเขาเป็นเงาแสงสีขาวนวลเย็นบาง ๆ
ดูดีกว่าตอนกลางวันกลางแดดอีก
แม้จะดูดีจนไม่ค่อยเหมือนคนจริง ๆ ด้วยซ้ำ
"คุณหมอ... คุณหมอเวิน?" เถียนเสี่ยวถังแทบปล่อยให้มือถือหล่นใสหน้า
เวินซวี่ไป๋เดินเข้ามา ในมือถือแฟ้มประวัติคนไข้ สายตาไล่จากใบหน้าขาว ๆ ของเธอไปยังขาซ้ายที่แขวนยกสูง หว่างคิ้วขยับเล็กน้อย
"ยังไม่นอนเหรอ"
"นอนไม่หลับค่ะ... ปวด"
ตอนเธอพูดว่า "ปวด" เสียงก็แฝงความอู้อี้อ่อนหวานอย่างไม่ตั้งใจ เหมือนกำลังออดอ้อน หรือไม่ก็เหมือนน้อยใจ
เวินซวี่ไป๋มองเธอแวบหนึ่ง เดินมาที่ข้างเตียง ลากเก้าอี้มานั่ง
เขาเปิดแฟ้มประวัติ นิ้วเรียวยาวเคาะที่ภาพถ่ายเอ็กซเรย์ด้านบน "รอยหักค่อนข้างอยู่ในแนวที่ดี แต่กระดูกหักแบบเกลียวมีเสถียรภาพต่ำ แนะนำให้ผ่าตัดใส่เหล็กยึดกระดูกภายในแบบแท่งสอดในไขกระดูก แผลเล็ก ฟื้นตัวเร็ว"
เถียนเสี่ยวถังเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง พยักหน้า ผมสีดำอ่อนขยับตาม
"ผมจะเป็นคนผ่าตัดเอง" เวินซวี่ไป๋ปิดแฟ้มประวัติ สายตาสงบนิ่งมองเธอ "หลังผ่าตัดวันที่สามเริ่มทำกายภาพบำบัด โดยปกติหกถึงแปดอาทิตย์ก็เดินโดยใช้ไม้ค้ำยันได้"
"แล้ว... วาดรูปล่ะคะ" เถียนเสี่ยวถังถามอย่างร้อนรน "หนูเป็นนักวาดภาพประกอบ ต้องรีบส่งงาน มือไม่เป็นอะไร แต่นั่งนานไม่ได้ จะทำยังไงดีคะ"
เวินซวี่ไป๋ชะงักไปครู่หนึ่ง
เขาก้มมองภาพวาดที่เธอวางกองไว้บนโต๊ะข้างเตียง เป็นรูปกระต่ายน้อยกลมปุ๊กลุกหกล้ม น้ำตาคลอเบ้า กอดแครอทไว้แน่น ข้าง ๆ มีข้อความประกอบเขียนหวัด ๆ ว่า "เจ็บจังเลยนะ"
สายตาเขาหยุดที่กระต่ายน้อยตัวนั้นไปหนึ่งวินาที
มุมขวาล่างของภาพ มีลายเซ็นเล็ก ๆ —— "ไห่ถัง"
รูม่านตาเวินซวี่ไป๋หดเล็กลงจนแทบสังเกตไม่เห็น
นิ้วมือเขากำแน่นขึ้นเล็กน้อย แล้วคลายออกอย่างรวดเร็ว
ไห่ถัง
นักวาดภาพประกอบบล็อกเกอร์ที่เขา... ติดตาม
เขาหรุบตาลง กดอารมณ์ทั้งหมดกลับลงไปในแววตา น้ำเสียงยังคงสงบนิ่ง "วาดดีนะ"
เวินซวี่ไป๋พูดเสริมด้วยใบหน้าเรียบเฉย "แต่ต่อไปเวลาเดิน อย่าวาดรูปไปด้วย"
"...หนูไม่ได้เดินไปวาดรูปไปสักหน่อย!" เถียนเสี่ยวถังประท้วง ใบหน้ากลมเล็กพองลมใส่
"นั่นก็คือเดินโดยไม่ดูทาง" เวินซวี่ไป๋ลุกขึ้น ร่างสูงใหญ่ปกคลุมแสงไฟไว้ เถียนเสี่ยวถังทั้งตัวตกอยู่ในเงามืด
เขาเลื่อนเก้าอี้กลับที่เดิม จังหวะพูดไม่เร็วไม่ช้า "ชานมไข่มุก รองเท้าผ้าใบ กระโดดลงบันได สามสิ่งทำขาหัก"
เถียนเสี่ยวถัง: "..."
หมั่นไส้จัง แต่เขาพูดมีเหตุผลดีแท้
เวินซวี่ไป๋เดินไปที่ประตู แสงไฟกลับมาตกกระทบร่างเถียนเสี่ยวถังอีกครั้ง มือเรียวยาวของเขาจับที่ลูกบิดประตู จู่ ๆ ก็ชะงักนิดหนึ่ง
สายตาเขาตกลงไปที่ข้างหมอนของเธอ ตรงนั้นโผล่มุมมือถือออกมา บนหน้าจอเป็นข้อความตัวอย่างแชตที่แม่เลี้ยงส่งมา:
【น้องชายบอกว่าหนูไม่ซื้อเค้กให้ เขาโกรธแล้ว หนูอธิบายกับเขาเองแล้วกัน】
เวินซวี่ไป๋มองแค่แวบเดียว ก็ละสายตาออก
"ถ้าเครื่องฉีดยาแก้ปวดยังไม่พอ ก็กดออดเรียก" เขาไม่หันหลังกลับ "คืนนี้ผมเข้าเวร"
พูดจบ ประตูก็ปิดลงเบา ๆ
เถียนเสี่ยวถังจ้องประตูนั้นอยู่สิบวินาทีเต็ม ก่อนจะค่อย ๆ ซุกหน้าลงไปในผ้าห่ม ส่งเสียงกรี๊ดอู้อี้ออกมา
เขาบอกว่า "คืนนี้ผมเข้าเวร"
หมายความว่า เขาอยู่แถวนี้? เรียกเมื่อไหร่ก็ได้?
เธอแอบโผล่หน้าออกมาจากผ้าห่ม มองกระดุมบนโต๊ะข้างเตียง —— วัสดุโลหะ ด้านบนสลักเป็นรูปสิงโตน้อย
เถียนเสี่ยวถัง ตั้งสติหน่อย! เธอมาเพื่อรักษาขานะ! ไม่ใช่มาจีบกัน!
แต่ว่า...
เธอหยิบมือถือขึ้นมา จ้องรายชื่อเพื่อนในวีแชทที่ว่างเปล่าอย่างเหม่อลอย
กลางวันเธอรวบรวมความกล้าถามวีแชทเขา แต่เขากลับบอกว่า "รอให้คุณพักในแผนกของผมก่อน แล้วค่อยว่ากัน"
ตอนนี้เธอพักอยู่ในนี้แล้ว เขาน่าจะให้สักทีนะ!
สมแล้ว ยิ่งผู้ชายหล่อ ยิ่งหลอกเก่ง ฮึ!
เธอเบะปาก
กำลังคิดอยู่ มือถือก็สั่นหนึ่งครั้ง
มีคำขอเพิ่มเพื่อน
รูปโปรไฟล์เป็นพื้นสีดำล้วน ชื่อว่า "ทะเลลึก"
ข้อความยืนยันเขียนว่า: "ผมคือเวินซวี่ไป๋"
เถียนเสี่ยวถังใจสั่นหวั่นไหว มือถือสั่นอีกครั้ง...
เธอกดเปิดหน้าต่างแชตของเวินซวี่ไป๋ จ้องรูปโปรไฟล์สีดำสนิทอยู่เนิ่นนาน
ไม่มีโมเมนต์อะไรเลย ไม่โพสต์อะไรเลย
คนนี้เป็นคนจริง ๆ หรือเปล่านะ?
เธอครุ่นคิดแล้วเปลี่ยนชื่อบันทึกจาก "เวินซวี่ไป๋" เป็น "หมอเจ้าของไข้ของฉัน (รุ่นหล่อขั้นเทพ)"
เปลี่ยนเสร็จก็หน้าร้อนผ่าว คว่ำมือถือไว้ใต้หมอน