เดือนมิถุนายน เมืองหนานเฉิงร้อนอบอ้าวราวกับลังถึง
เถียนเสี่ยวถังเด็กสาวร่างเล็กแบกกระดานวาดภาพ พร้อมหอบหิ้วกระดาษต้นฉบับปึกหนึ่ง ในรองเท้าผ้าใบ กระโดดโลดเต้นดีใจออกมาจากตึกสำนักพิมพ์
เธอเพิ่งเซ็นสัญญาหนังสือภาพเล่มแรกในชีวิต!
"เถียนเสี่ยวถัง เธอนี่สุดยอดไปเลย!"
เธอดีใจจนหมุนตัวอยู่กับที่ ชายกระโปรงสีขาวล้วนพลิ้วไหว ไม่ได้สังเกตขอบบันไดที่มีชานมหกเลอะอยู่ ไม่รู้ว่าใครทำ
"อ๊า...!"
ขาขวาลื่น เป็นประหนึ่งว่าถูกดูดเอาความสมดุลทั้งหมดออกไป ขาซ้ายบิดเป็นมุมประหลาดตรงขอบขั้นบันได ร่างเล็กบอบบางพุ่งไปข้างหน้า
กระดานวาดภาพกระเด็น กระดาษต้นฉบับร่วงหล่นราวกับเกล็ดหิมะ
และที่ร้ายแรงที่สุด คือเสียง "กร๊อบ" ดังขึ้นจากใต้หัวเข่า ชัดเจนจนชวนขนหัวลุก
ความเจ็บปวดรวดร้าวระเบิดขึ้นในทันใด
"ซี้ด~!" เถียนเสี่ยวถังสูดลมหายใจเยือกเย็น น้ำตาไหลพรากออกมาทันที
เธอกองอยู่กับพื้นโดยที่ขาซ้ายขยับไม่ได้เลย เจ็บจนริมฝีปากสั่นระริก
ผู้คนรอบข้างเริ่มเข้ามามุง "หนูเป็นอะไรหรือเปล่า?" "ให้เรียกรถพยาบาลไหม?"
เถียนเสี่ยวถังเจ็บจนพูดไม่ออก ได้แต่ส่ายหน้าแรงๆ น้ำตาไหลติ๋งๆ
เธอเพิ่งจะยี่สิบสองเอง! เธอเพิ่งเซ็นสัญญา! เธอจะกลายเป็นง่อยไม่ได้นะ! ปล่อยให้ไอ้น้องชายที่เกิดจากแม่เลี้ยงหัวเราะเยาะไม่ได้! ฮือๆๆ...
แค่คิดถึงเจ้าปีศาจน้อยอายุห้าขวบนั่น เธอก็ยิ่งอยากร้องไห้
ครั้งที่แล้วไอ้เด็กนั่นเอาภาพที่เธอวาดตั้งสามเดือนมาระบายสีเละเทะ เธอยังต้องจ่ายค่าปรับกับลูกค้าอีกสามพันหยวน
คราวนี้ถ้าขาเป๋ ไอ้เด็กนั่นต้องปรบมือฉลองแน่: "พี่สาวขาเป๋! พี่สาวขาเป๋!"
แค่คิดก็เจ็บใจจนปวดตับ
"อย่าขยับ" เสียงหนึ่งดังมาจากด้านบน
ทุ้มต่ำ หนักแน่นราวกับไม่อาจโต้แย้ง เปรียบได้กับชาร้อนที่เพิ่งชงในหน้าหนาวลึก ชัดเจนอย่างน่าประหลาดในฝูงชนที่วุ่นวาย
เถียนเสี่ยวถังเงยหน้าขึ้นทั้งน้ำตาคลอ เส้นผมอ่อนนุ่มสีดำติดอยู่บนแก้มขาวเนียน
ท่ามกลางแสงย้อน เธอเห็นผู้ชายคนหนึ่งนั่งคุกเข่าลง
เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่ายสุดๆ พับแขนเสื้อขึ้นถึงปลายแขน เผยให้เห็นข้อมือที่แข็งแรงได้รูป ใบหน้าคมเข้มโดดเด่นท่ามกลางแสงตะวัน คิ้วหนา สันจมูกตรง ริมฝีปากบางเม้มเล็กน้อย ดวงตาสีเหลืองอำพันอ่อนยิ่ง ราวกับถูกแสงอาทิตย์ชะล้าง
ที่สำคัญที่สุดคือแววตาที่เขามองคน มันสงบนิ่งลึกราวกับทะเลสาบที่ไร้คลื่น
รูปหล่อเกินไปแล้วนะ!!!
เธอเคยเห็นแต่ในการ์ตูน
"ผมเป็นหมอกระดูก" เสียงของผู้ชายคนนั้นไม่รีบไม่ร้อน สายตาจับอยู่ที่ขาซ้ายขาวเรียวของเธอ คิ้วขมวดขึ้นมาเล็กน้อย "ล้มยังไง?"
เถียนเสี่ยวถังสูดจมูก เสียงเบาหวิวแหบพร่า "เหยียบ... เหยียบชานม..."
เวินซวี่ไป๋ขมวดคิ้ว
สายตาเขากวาดมองขาซ้ายที่บิดผิดรูปของเธอ ภาพวาดที่เกลื่อนกลาดพื้น และรองเท้าผ้าใบที่ผูกเชือกไม่ทันแน่น ริมฝีปากบางเม้มไว้ไม่พูดอะไร นิ้วเรียวยาวกดลงที่น่องด้านนอกของเธอเบาๆ
"ตรงนี้เจ็บไหม?"
"ไม่เท่าไหร่..."
"ตรงนี้ล่ะ?" ปลายนิ้วเลื่อนลงมากดกลางกระดูกหน้าแข้ง น้ำหนักเบาที่สุด
"อ๊า... เจ็บ... เบาๆหน่อย!" เถียนเสี่ยวถังสะดุ้งทั้งตัว น้ำตาพุ่งอีกครั้ง ยื่นมือไปคว้าแขนเสื้อเขาโดยไม่รู้ตัว "อย่ากดแล้วนะ..."
เวินซวี่ไป๋หลุบตาลง มองมือที่จับแขนเสื้อตัวเองอยู่
เล็กนุ่มน่ารัก บนนิ้วเปื้อนสี ข้อนิ้วขาวซีดเพราะความเจ็บ
"มีโอกาสสูงที่กระดูกหน้าแข้งหัก น่าจะเป็นแบบบิดเกลียว" เขาชักมือกลับ น้ำเสียงราบเรียบเหมือนกำลังอ่านตำรา "ต้องไปโรงพยาบาลเพื่อถ่ายเอกซเรย์และใส่เฝือก ห้ามขยับตัว"
พูดจบเขาหยิบโทรศัพท์กดหมายเลข ระหว่างรายงานตำแหน่งก็ค่อยๆ ปลดกระดุมข้อมือเสื้อเชิ้ตออก
เถียนเสี่ยวถังยังอยู่ในอาการสมองช็อต ดวงตากลมโตสีดำขลับมองเขาอย่างเหม่อลอย
จนกระทั่งเขาพับแขนเสื้อที่ม้วนไว้ลงมาจนสุด เธอถึงเพิ่งคิดได้ว่าเขาจะทำอะไร?
"กระดานวาดภาพของเธอ" เวินซวี่ไป๋เก็บกระดานที่กระจัดกระจายขึ้นมา แล้วก้มลงเก็บกระดาษทีละแผ่น ท่าทางไม่รีบร้อน อีกทั้งยังเอาแขนเสื้อเช็ดแผ่นที่เปื้อนฝุ่นให้อย่างง่ายดาย
เถียนเสี่ยวถังค่อยๆ เบิกตากว้างขึ้น รูม่านตาสีดำสั่นระริก
คนมุงมากมายรอบข้าง ไม่มีใครช่วยเก็บภาพวาดให้เธอเลย
มีเพียงเขา
"ขอบ..." เธออยากกล่าวขอบคุณ แต่วินาทีต่อมา ผู้ชายคนนั้นก็ยัดกระดานใส่อ้อมกอดเธอ มือหนึ่งลอดใต้รักแร้ อีกมือหนึ่งรองรับใต้ข้อพับเข่า แล้วอุ้มเธอขึ้นมาทันที
รูปร่างเขาสูงใหญ่สง่า เธอซุกตัวในอ้อมแขนเขา ร่างทั้งร่างดูเล็กกระจ้อยร่อยยิ่งนัก
เถียนเสี่ยวถังสมองขาวโพลนไปหมด
เธอถูกผู้ชายแปลกหน้าที่หล่อจนหัวใจระเบิด อุ้มเจ้าหญิง!!!
แถมตอนที่หน้าเลอะเทอะน้ำตาอาบแก้ม!!!
นี่ไม่ได้ฝันไปใช่ไหม? ไม่งั้นทำไมแค่ล้มครั้งเดียว ถึงได้ตกเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของผู้ชายที่หล่อเกินคำบรรยายได้?
เธอแอบบีบฝ่ามือตัวเอง... เจ็บจริงด้วย
"เธอ เธอ เธอ...!" เธอตะกุกตะกักพูดไม่เป็นประโยค ทั้งร่างแข็งทื่อราวกับท่อนไม้ ปฏิกิริยาเดียวคือคว้าปกเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่น
เวินซวี่ไป๋หลุบตาลง มองเธอแวบหนึ่ง
ใบหน้าเธอยังเปรอะน้ำตา ปลายจมูกแดงระเรื่อ ดวงตาเบิกกว้างกลมดุจดวงตากวางน้อยที่ตื่นตระหนก ทั้งที่เจ็บจนริมฝีปากสั่น แต่ก็กัดฟันไม่ส่งเสียงใด
มือน้อยนุ่มที่กำปกเสื้อเขาอยู่ ข้อนิ้วซีดขาว
"กลัว?" เขาถาม
เถียนเสี่ยวถังปากแข็ง "ไม่ ไม่กลัว..."
สิ้นเสียงเขาก็ก้าวลงบันได ร่างกายขยับเล็กน้อย เธอถึงกับร้อง "อ๊า" ขึ้นทันที ร่างกายหดเข้าหาอ้อมอกเขา หน้าแทบจะซุกเข้ากลางอก
ชายกระโปรงสีขาวถูกรัดแน่นด้วยแขนเขา ไม่ต้องกังวลว่าจะเปิดเผย
กลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้สนลอยเข้าปลายจมูก ใสสะอาดเย็นชื่นใจ
มุมปากของเวินซวี่ไป๋ดูเหมือนจะขยับเล็กน้อย แต่ก็หายวับไปในทันที
"รถพยาบาลจอดที่ปากซอย ผมไปส่ง" น้ำเสียงเขายังคงเรียบเฉย แต่วงแขนที่อุ้มเธอกลับกระชับแน่นขึ้น "อย่าขยับ ถ้ากระดูกเคลื่อนจะยิ่งเจ็บ"
เถียนเสี่ยวถังไม่กล้าขยับอีก
เธอแข็งทื่ออยู่ในอ้อมแขน มองกรามที่แข็งแรงชัดเจน ราวกับถูกกรีดด้วยมีด
ในระยะประชิดเช่นนี้ เธอสามารถมองเห็นความโค้งของขนตา และสัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจที่หนักแน่นมั่นคงภายในอกของเขา
ผู้ชายคนนี้... ตอนอุ้มเธอ แม้แต่จังหวะหายใจก็ไม่เปลี่ยน
พละกำลัง... ดูดีมากเลย!!!
ดีกว่าพวกหนุ่มบาสเกตบอลอีก
"เอ่อ..." เถียนเสี่ยวถังพูดเบาๆ
"หืม?"
"คุณชื่ออะไร?"
เวินซวี่ไป๋ก้มลงมองเธอ สายตาจับอยู่ที่ใบหน้าเล็กๆ ขาวอมชมพูครู่หนึ่ง "เวินซวี่ไป๋ เวินของอบอุ่น ซวี่ของพรรณนา ไป๋ของสีขาว"
เถียนเสี่ยวถังอ่านชื่อนี้ในใจเงียบๆ
เวินซวี่ไป๋
เพราะจังเลย
ร่างเล็กของเธอถูกวางลงบนเปลพยาบาล ตอนนั้นเวินซวี่ไป๋ได้แจ้งผลการวินิจฉัยเบื้องต้นกับเจ้าหน้าที่กู้ชีพแล้ว กำลังจะหันหลังเดินจากไป
"เดี๋ยวก่อน!" เถียนเสี่ยวถังร้อนรนขึ้นมา พยุงตัวจะลุกขึ้น แต่ถูกเจ้าหน้าที่กดไว้
เวินซวี่ไป๋หันกลับมา
เถียนเสี่ยวถังสบตาคู่นั้นของเขา พลันประหม่า ไม่รู้จะพูดอะไร
เธอแค่ไม่อยากให้เขาไป
"ฉัน..." เธอกัดริมฝีปากล่าง ชี้ไปที่กระดาษต้นฉบับที่กระจัดกระจายอยู่ริมเปล "ภาพฉัน... คุณยังไม่คืนฉันเลย"
ข้ออ้างห่วยแตกมาก กระดานวาดภาพก็อยู่ตรงมือเธอแท้ๆ
เวินซวี่ไป๋มองกระดานวาดภาพ แล้วมองเธออีกที
ดวงตาสีเหลืองอำพันคู่นั้นเหมือนจะมองทะลุถึงใจ แต่เขาไม่ได้เปิดโปง
เขาก้มลง วางกระดาษต้นฉบับแผ่นสุดท้ายไว้ข้างมือเธอ นิ้วเรียวยาวแตะหลังมือเธออย่างไม่ได้ตั้งใจ
สัมผัสเย็นบางเบาเหมือนเกล็ดหิมะที่ร่วงหล่นบนผิว
"แผนกกระดูก โรงพยาบาลประจำเมืองหนึ่ง" เวินซวี่ไป๋ยืดตัวขึ้น น้ำเสียงเรื่อยๆ "กระดูกหักระดับนี้ของเธอ มีโอกาสสูงที่จะถูกแบ่งมาให้กลุ่มผมดูแล"
พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินจากไป เงาร่างสูงใหญ่ค่อยๆ ลับหายไปในฝูงชน
เถียนเสี่ยวถังมองทิศทางที่เขาหายไปด้วยความเหม่อลอย หัวใจเต้นระรัวตุบๆๆ
เขาบอกว่า... จะถูกแบ่งไปให้กลุ่มเขา? นั่นก็หมายความว่า เธอจะได้เจอเขาอีกใช่ไหม?
ตอนที่เจ้าหน้าที่กู้ชีพกำลังรัดเข็มขัดนิรภัยให้เธอ เธอก้มลงมองกระดุมเสื้อเชิ้ตที่กำอยู่ในมือ
ไม่รู้ว่าถูกเธอดึงหลุดออกมาตอนไหน ตอนนี้กำลังนอนนิ่งอยู่บนฝ่ามือ
เถียนเสี่ยวถังกำกระดุมไว้แน่น ใบหน้าค่อยๆ แดงก่ำ
เธอมองเงาหลังที่กำลังเดินห่างออกไป ไม่รู้เอาความกล้ามาจากไหน อดทนความเจ็บเอ่ยปากว่า "คุณหมอเวิน! ขอ... ขอวีแชทหน่อยได้ไหม?"
เสียงเธอเบาอ่อนแต่ร้อนรน พอตะโกนจบก็เสียใจทันที — ที่ไหนมีคนถามขอวีแชทอีกฝ่ายหลังจากเพิ่งถูกอุ้มเจ้าหญิงล่ะ?!
เธอนี่มันสมองกระแทกจนเพี้ยนไปแล้ว!
ฝีเท้าเวินซวี่ไป๋หยุดชะงัก หันกลับมามองเธอ
ท่ามกลางแสงย้อน ดวงตาสีเหลืองอำพันของเขาล้ำลึกตรึงใจนัก ริมฝีปากบางเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงด้วยความมั่นใจที่ชัดเจนเกินกว่าจะเข้าใจผิด:
"ไว้รอให้เธอย้ายเข้ามาพักในแผนกของผมก่อน แล้วค่อยว่ากัน"