[ยินดีต้อนรับสู่โลกเอาชีวิตรอดแห่งแดนมหัศจรรย์!]
[จำนวนผู้เล่นในเขตบริการมือใหม่ปัจจุบัน: 100,000 คน ถูกส่งลงพื้นที่แล้ว]
[กักตุน! อัปเลเวล! สร้างสรรค์! รับมือภัยพิบัติเบื้องหน้า—เพื่อแลกมาซึ่งความเป็นไปได้ในการอยู่รอดของคนหมู่มาก! เก็บเกี่ยวทรัพยากร และก้าวสู่เส้นทางเทพ!]
[ผู้เล่นถูกส่งลงพื้นที่แล้ว… กำลังโหลดการคุ้มครองมือใหม่ ปล่อยเครื่องมือมือใหม่แล้ว โปรดตรวจสอบ!]
[ระยะเวลาคุ้มครองมือใหม่: 15 วัน]
*
ซู่มั่ว เพิ่งตื่นขึ้นมา ก็เห็นข้อความแจ้งเตือนระบบ และจอระบบที่เหมือนหน้าจอเกม
ตอนนี้ จอระบบกำลังมีข้อความเด้งขึ้นมาถี่
[ชุยเฟิงชิวเยว่: อ๊าาา! เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ที่นี่ที่ไหน!]
[หลงไจ้เทียน: มีอาหารไหม! จะหิวตายแล้ว! ที่นี่ซื้อขายกันได้! ฉันมีไม้ 3 ท่อน แลกกับอาหารอะไรก็ได้!]
[เสี่ยวลั่วปั๋ว: พอเถอะ อาหารตอนนี้หายากจะตาย ไม้สามท่อนจะมาแลกอาหารเนี่ยนะ ฝันไปเถอะ!]
……
ซู่มั่ว กวาดตามองแชททั่วเซิร์ฟเวอร์แวบหนึ่ง ก็เข้าใจสถานการณ์ตอนนี้คร่าว ๆ แล้ว
เธอจำได้ว่าตัวเองตายไปแล้ว ถูกรถบรรทุกต้าหยุ่นชนในจุดบอดสายตา
ตอนนี้ยังมีชีวิตอยู่ นับว่าเป็นปาฏิหาริย์เหนือปาฏิหาริย์
ซู่มั่ว มองไปรอบ ๆ
ตัวเองยืนอยู่บนผืนดินแตกระแหงขนาด 2X2 เมตร ข้าง ๆ มีคันเบ็ดตกปลา 1 อัน และหีบสมบัติสีหม่น ๆ อีก 1 ใบ บนดินมีวัชพืชและก้อนหินเล็ก ๆ ไม่น้อย
และภายนอกผืนดิน 2X2 นี้ ก็มืดสนิท เธอเหมือนยืนอยู่บนเกาะเดียวดายที่ลอยเคว้งอยู่ในความมืด
เหนือศีรษะมีดวงอาทิตย์ยักษ์ แสงแรงจ้า ท้องฟ้าสีครามสด
แดดบนฟ้าแรงมาก ซู่มั่ว เหงื่อไหลไม่หยุด ไม่นานก็รู้สึกคอแห้งปากแห้ง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงความหิวโหยที่แฝงเร้น
ซู่มั่ว เป็นคนมีความกระหายที่จะมีชีวิตอยู่สูง และรักชีวิต
ไม่ว่าตอนนี้จะเป็นสถานการณ์ใด เธอก็ยอมรับอย่างสงบ ไม่ไปติดใจว่าทำไม แต่เริ่มจัดของที่มีอยู่แล้ว วิเคราะห์ว่าจะทำอย่างไรต่อไป
เห็นได้ชัดว่า จากคู่มือเอาชีวิตรอดในโลกที่เล่นตั้งแต่แรก ต้องการจะมีชีวิตในโลกนี้ได้ อาหาร แหล่งน้ำ วัตถุดิบอัปเกรด ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งจำเป็น
ซู่มั่ว มองไปยังหีบสมบัติเรียบ ๆ ในดิน
[เปิดหีบสมบัติมือใหม่หรือไม่?]
[ใช่][ไม่]
ซู่มั่ว กด[ใช่]โดยไม่ลังเล
หีบสมบัติมือใหม่ให้ของมาไม่น้อย มีน้ำแร่หนึ่งขวด ไม้สองท่อน และ... จอบ? หนึ่งเล่ม
ซู่มั่ว หยิบจอบขึ้นมา ชั่งน้ำหนักดู น้ำหนักไม่เบา หน้าจอระบบก็แสดงข้อมูลของสิ่งนี้
[จอบธรรมดาหนึ่งเล่ม]
[คำอธิบาย: ใช้พรวนดินได้]
ซู่มั่ว ถือจอบนี้ พยายามออกแรงเหวี่ยงดูสองที ก็ค่อนข้างหนัก
ซู่มั่ว ลองพรวนดินบนผืนดินขนาด 2X2
ดิน 2X2 ไม่ใหญ่ ก็แค่ใหญ่กว่าเตียงคู่เล็กน้อย ชายหนุ่มสามคนนอนลงก็เบียดกันเต็ม
ซู่มั่ว ลองพรวนดิน เหงื่อออกท่วมตัว อุณหภูมิรอบ ๆ สูงเกินไป ไม่นาน ซู่มั่ว ก็กระหายจนคอเหมือนมีไฟเผา
อุณหภูมิสูงเหลือเกิน ประมาณได้ว่าเกิน 35° ซู่มั่ว รู้สึกว่าพอมองหลังใช้แรงงานไป ก็เริ่มพร่ามัว อินเทอร์เฟซระบบถึงกับเด้งสถานะลบ[ขาดน้ำขั้นรุนแรง]ออกมา
ซู่มั่ว กลั้นใจที่จะดื่มให้หมด ค่อย ๆ ดื่มน้ำอย่างทะนุถนอมเพียงไม่กี่อึก สถานะจึงดีขึ้นไม่น้อย
ดีที่ดินไม่ใหญ่ ซู่มั่ว พรวนจนหมดก็ไม่ใช้เวลาเท่าไหร่
[ได้รับ ก้อนหินเล็ก*3]
[ได้รับ เส้นใยพืช*6]
ซู่มั่ว ของที่ขุดพบบนพื้นดิน ล้วนแปรสภาพเป็นข้อมูลเข้ากระเป๋าเป้ ทำให้ซู่มั่วอดทึ่งในความมหัศจรรย์ของระบบไม่ได้
ซู่มั่ว เปิดหน้าจอระบบ
ฟังก์ชันของหน้าจอระบบเรียบง่ายชัดเจน
ด้านล่างแบ่งเป็น แผงหลักสี่ส่วน คือ[แชททั่วเซิร์ฟเวอร์][จัดอันดับ][แผนที่][ภารกิจ]
ส่วนมุมบนซ้ายของหน้าจอมีรูปศีรษะคนของซู่มั่ว
กดเข้าไป ข้างในก็เป็นข้อมูลส่วนตัวของซู่มั่ว
[ผู้เล่น: ซู่มั่ว (ID แก้ไขได้ จำกัดครั้งเดียว ยังไม่แก้ไข)]
[ระดับอาณาเขต: LV0 ดินแดนร้าง]
[ชีวิต: 150
พละกำลัง 1
เสน่หา 2
ความว่องไว 1
เวทมนตร์ 7
ความอึด 1
พลังจิต 5
โชค 4]
[พรสวรรค์ส่วนตัว: พรของแม่มด (ระดับสกิล:?)]
[พรของแม่มด: สามารถใช้แต้มพรสวรรค์ที่แตกต่างกัน ในการดัดแปลงสิ่งของหนึ่งอย่าง และทำให้มันได้รับ ‘คุณสมบัติพิเศษ’ ที่แตกต่างกันไปตามจำนวนแต้มพรสวรรค์ที่ใช้ (ไม่มีคูลดาวน์)]
[คำใบ้: หากต้องการให้สิ่งของมีคุณสมบัติเวทมนตร์ อย่างน้อยต้องใช้แต้มพรสวรรค์ 5]
[แต้มพรสวรรค์ปัจจุบัน: 1]
ซู่มั่ว เคยเล่นเกมใหญ่มาก่อน มีความเข้าใจในสกิลพรสวรรค์แบบนี้อยู่บ้าง
เธอเปิดแชททั่วเซิร์ฟเวอร์ อ่านกวาด ๆ ข้อความของคนอื่น แวบเดียวก็เข้าใจแล้วว่าค่าพลังต่าง ๆ ของตัวเองหมายถึงอะไร
พละกำลังหมายถึงแรงกาย ซู่มั่วมีพละกำลังต่ำ ผู้เล่นหลายคนตอนเริ่มมีพละกำลัง 3 และ 4 มิน่าซู่มั่วถึงรู้สึกว่าจอบมันหนักอย่างนั้น
ส่วนความอึดคือระยะเวลาที่เธอสามารถทำอะไรสักอย่างได้ต่อเนื่อง
ชีวิตก็คือหลอดเลือดของเธอ
ซู่มั่ว ถึงแม้ไม่เล่นเกม แต่ก็รู้ว่าค่าพลังของเธอเหล่านี้ค่อนข้าง ‘เอนเอียง’ ส่วนเกมเอาชีวิตรอดแบบนี้ ค่าพลังอย่างพละกำลัง ความอึด ต้องเป็นที่ต้องการมากกว่าแน่
เทียบกับอินเทอร์เฟซที่เด้งของผู้เล่นคนอื่นในแชททั่วเซิร์ฟเวอร์ เธอนี่เรียกว่าเป็นอ่อนหัดเต็มขั้น
ส่วนระดับอาณาเขต ก็คือผืนดินใต้เท้าของเธอนี่เอง เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าระดับอาณาเขตมีประโยชน์อะไร
ซู่มั่ว กวาดสายตามองรอบหนึ่ง เห็นว่าตัวเองยังมีคันเบ็ดที่ยังไม่ได้ใช้ เธอหยิบขึ้นมา ระบบแสดงข้อมูล
[คันเบ็ดตกปลามือใหม่เรียบง่ายแห่งต่างโลก]
[คุณสมบัติพิเศษ: ตกได้เฉพาะสิ่งมีชีวิตหรือสิ่งของในเขตมือใหม่]
[ความคงทน: ไม่มี หลังหมดช่วงมือใหม่ ความคงทนจะฟื้นคืน คุณสมบัติพิเศษหายไป]
[ความสนุกในการตกปลานั้นไม่มีที่สิ้นสุด ตกของจากต่างโลกได้ ใครจะรู้ว่าครั้งหน้าจะเป็นสไลม์ หรือคริสตัลพลังงาน?]
ซู่มั่วเคยตกปลามาก่อน คันเบ็ดในมือเธอเรียบง่ายมาก ก็แค่ท่อนไม้ที่พอมีความยืดหยุ่นนิดหน่อย ข้างบนติดสายเบ็ดหนึ่งรอบ ข้าง ๆ มีรอกสำหรับเก็บสายเบ็ด นอกนั้นก็ไม่มีอะไร
ไม่มีทุ่น ไม่มีเหยื่อ
ของแบบนี้ใช้ตกปลาได้ด้วยเหรอ?
ซู่มั่ว เงียบอยู่ แต่คิดว่าตัวเองฟื้นคืนชีพได้ มีจอเสมือนของเกมได้ คันเบ็ดนี่ตกปลาได้ก็ไม่แปลกแล้ว
ไม่มีทางหาทรัพยากรอื่น การตกปลาต้องตกแน่
ซู่มั่ว กำลังคิดว่าไม่มีน้ำจะตกปลาที่ไหน ตอนที่ซู่มั่วถือคันนานเกินไป ระบบก็เด้งหน้าต่างขึ้นมา
[ตกปลาหรือไม่?]
[ใช่][ไม่]
ซู่มั่ว เลือก[ใช่]
ทันใดนั้น เธอยืนอยู่บนผืนดินแห้งนี้ เบ็ดตกปลาพุ่งฉึบ ภายใต้สายตาตกตะลึงของซู่มั่ว สายเบ็ดตกลงไปในความมืดสนิทที่อยู่นอกเขต 2X2 เมตร
สายเบ็ดเหมือนยาวไม่สิ้นสุด ทิ้งตัวลงไปถึงด้านล่างสุด
ซู่มั่ว รออยู่ 5 นาที สายเบ็ดก็ไม่มีอะไรเคลื่อนไหว
ซู่มั่ว เลยเปิดแชททั่วเซิร์ฟเวอร์ อ่านไปพลางรอไป แดดแรงเกินไป รอบ ๆ ก็ไม่มีที่ร่ม ซู่มั่ว หดตัวอยู่ตรงมุม ลดพื้นที่ที่ถูกแดดเผา
มุมขวาบนของห้องโถงทั่วเซิร์ฟเวอร์มีแสดงจำนวนผู้เล่น จำนวนหลักแสน ไม่รู้ว่าตอนไหนลดไปร้อยกว่าคน
จำนวนผู้รอดชีวิตปัจจุบัน 99,841 คน
[ไกวเหนียโถว: พวกพี่มีอาวุธกันมั้ย? ใครให้อาวุธฉัน เดี๋ยวให้ดูรูปส่วนตัวแนววาบหวิว! ฉันเป็นเน็ตไอดอลใหญ่จากแพลตฟอร์ม X!]
[เสี่ยวลั่วปั๋ว: ฝันไปเถอะ รูปนั่นตอนนี้ทำอะไรได้?]
[ชุยเฟิงชิวเยว่: เพื่อนร่วมชะตากรรมทุกคน! ตกปลาหาปลาได้! เร็วไปลองดู!