ทำไมถึงมีคนที่มีดินหลายลูกบาศก์เมตรขนาดนี้กันนะ!!
ซู่มั่วขยันขันแข็งมาตลอดสองวันนี้ ยังมีดินแค่ 3 ลูกบาศก์เมตรเอง
ซู่มั่วตกตะลึงอย่างยิ่ง
เธอลองหยั่งเชิงถาม
【ซู่มั่ว: ขอถามได้ไหมว่าคุณได้ดินหลายลูกบาศก์เมตรขนาดนี้มายังไง คุณไม่ต้องใช้เองเหรอ?】
【ผู้เล่นนิรนาม: มีพอแล้ว มากจนใช้ไม่หมด】
ดูเหมือนผู้เล่นนิรนามจะไม่ได้ใส่ใจดินหลายลูกบาศก์เมตรนี้นัก อีกฝ่ายตอบว่า
【ผู้เล่นนิรนาม: ช่วงนี้ของที่ได้จากการฆ่ามอนสเตอร์มีแต่ดินหลายลูกบาศก์เมตร ดินของฉันเองเพิ่มเป็น 20 ลูกบาศก์เมตรแล้ว พอใช้แล้ว ถ้ามากกว่านี้กลับจะทำให้ฆ่ามอนสเตอร์ยากขึ้น】
【ผู้เล่นนิรนาม: ฉันเอาดินบางส่วนไปแลกยารักษาบาดแผลแล้ว ถ้าของพวกนี้ไม่พอ ก็จ่ายล่วงหน้าได้】
【ผู้เล่นนิรนาม: ฉันแลกอาวุธหายากได้ด้วยดิน 9 ลูกบาศก์เมตร】
ซู่มั่วจะพูดอะไรได้อีก แน่นอนว่าเธอตกลง!
เกมนี้มีข้อตกลงผ่านระบบ หากผู้เล่นยินยอม ก็สามารถวางเงินประกันจำนวนหนึ่งเพื่อทำสัญญาได้ ถ้าฝ่ายใดผิดสัญญา ระบบจะโอนเงินประกันของฝ่ายนั้นให้อีกฝ่าย
ผู้เล่นนิรนามวางผ้าพันแผลห้ามเลือด 3 ชิ้นกับน้ำ 4 ลิตรเป็นเงินประกันให้ระบบ
เห็นได้ชัดว่าระบบประเมินของเหล่านี้แล้ว และเห็นว่ามีมูลค่าพอสำหรับเป็นเงินประกัน
ตอนผู้เล่นนิรนามมอบของเหล่านั้นให้ เขากัดฟันทำหน้าเจ็บปวดอยู่ตลอด
ที่จริงซู่มั่วคาดหวังแค่ดิน 3 ลูกบาศก์เมตร ขอแค่ได้ดิน 3 ลูกบาศก์เมตรเธอก็ยอมแลกแล้ว
ถึงมีดสั้นเขี้ยวสุนัขจะดี แต่สำหรับคนที่ใช้เวทโจมตีระยะไกลอย่างเธอ มันก็แทบไม่มีประโยชน์ เธอใช้ศักยภาพของมีดสั้นเล่มนี้ได้ไม่เต็มที่ ถ้ามอนสเตอร์เข้าประชิดตัวจริง ๆ มีดสั้นย่อมใช้สู้ได้ไม่ดีเท่าจอบ