เพ่ยเยี่ยนหลุบตาลง จากมุมนี้มองไม่เห็นสีหน้าของนาง
แต่เพ่ยเยี่ยนคิดว่า นางคงกำลังเม้มปากหรือทำสีหน้าราวกับน้อยเนื้อต่ำใจ
“เจ้าต้องการให้ชดเชยสิ่งใด?”
ภายในตำหนักเงียบไปครู่หนึ่ง เสิ่นเจียอวี้พลันเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกายเจิดจ้า “ฝ่าบาท คืนนี้อย่าให้คนส่งอาอวี้กลับไปเลยเพคะ เรียกอาอวี้มาปรนนิบัติฝ่าบาทเถิด”
เพ่ยเยี่ยนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้คลื่นอารมณ์ ประหนึ่งกำลังบอกข้อเท็จจริง “มือของเจ้ายังบาดเจ็บอยู่”
เสิ่นเจียอวี้ยกเหตุผลขึ้นโต้แย้ง “บัดนี้ไม่ค่อยเจ็บแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น การปรนนิบัติฝ่าบาทก็ไม่เกี่ยวกับมือเสียหน่อยเพคะ”
เพ่ยเยี่ยนสบตานางอยู่ครู่หนึ่ง มองเห็นความคาดหวังในแววตาคู่นั้น ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “ในเมื่อเจ้าอยากอยู่ ก็อยู่เถิด”
เสิ่นเจียอวี้แทบกลั้นรอยยิ้มที่มุมปากไว้ไม่อยู่ ความอึมครึมเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น ดวงตาเป็นประกายเจิดจ้า เปี่ยมด้วยความยินดี “ขอบพระทัยฝ่าบาทเพคะ”
เพ่ยเยี่ยนมีสีหน้าอ่านไม่ออก เขาถามว่า “ดีใจถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?”
เสิ่นเจียอวี้พยักหน้าแรง ๆ นางมิได้เอ่ยวาจา เพียงเอียงศีรษะแล้วใช้ปลายนิ้วเกาฝ่ามือของเพ่ยเยี่ยนเบา ๆ
ชวนให้หัวใจคันยุบยิบขึ้นมา
เพ่ยเยี่ยนดันนางออกแล้วกล่าวว่า “นั่งให้เรียบร้อย”
คืนนี้ได้อยู่ในตำหนักเซวียนเจิ้งแล้ว เสิ่นเจียอวี้จึงย่อมเชื่อฟังทุกถ้อยคำ นางนั่งลงเรียบร้อยอยู่ด้านข้าง
ทว่าสายตายังคงจับจ้องเพ่ยเยี่ยน “ฝ่าบาท หม่อมฉันขอถามสักข้อได้หรือไม่เพคะ?”
เพ่ยเยี่ยนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เป็นเชิงให้นางพูด
เสิ่นเจียอวี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยังฝืนใจเอ่ย “ฝ่าบาทไม่ค่อยเสด็จไปตำหนักฝ่ายใน ทั้งยังไม่ค่อยเรียกผู้ใดมาปรนนิบัติ”