หลานเฟย์กล่าวจบ ก็หันมายิ้มให้เสิ่นเจียอวี้อย่างอ่อนโยน ก่อนจะเดินนำออกไปพร้อมเหล่านางกำนัล
เสิ่นเจียอวี้ยืนอยู่ตรงประตูวัง มองส่งนางจากไป
นางเข้าวังมาได้หลายเดือนแล้ว ความสัมพันธ์กับเหล่าพระสนมในวังล้วนห่างเหิน ไม่ถึงกับสนิทสนม ต่างฝ่ายต่างไม่ก้าวก่ายกัน
คาดไม่ถึงว่าหลานเฟย์ผู้พูดน้อยเป็นปกติ วันนี้กลับเป็นฝ่ายเตือนนางให้ระวังภัย
หงหลิงกับลวี่เอ้อที่ติดตามเสิ่นเจียอวี้ต่างชะงักไป “เหนียงเหนียง หลานเฟย์เหนียงเหนียง...”
ทั้งสองไม่รู้จะกล่าวอย่างไรกับจุดประสงค์ของการกระทำนี้
เป็นความหวังดีจากใจจริงหรือ?
หรือมีแผนการอื่นแอบแฝง?
เมื่อมองเงาร่างบอบบางที่ไกลออกไป แววลึกล้ำก็วูบผ่านดวงตาของเสิ่นเจียอวี้
นางไม่เคยเชื่อว่าวังแห่งนี้จะมีผู้ใดใจดีอย่างแท้จริง หากมีคนเช่นนั้น ก็คงถูกกลืนกินจนหมดสิ้นตั้งแต่เพิ่งเข้าวังมาแล้ว
ไหนเลยจะมีชีวิตมาจนถึงบัดนี้
ยิ่งไปกว่านั้น หลานเฟย์มีองค์ชายใหญ่ในอ้อมอก ทั้งมารดาและบุตรไร้ผู้คุ้มครอง ยืนหยัดมาจนถึงวันนี้ หากปราศจากการวางแผนและคำนวณ ย่อมเป็นไปไม่ได้
สุนัขที่กัดคนย่อมไม่เห่า
หลานเฟย์ผู้นี้ เกรงว่าจะไม่ธรรมดา
ส่วนสิ่งที่นางต้องทำ ก็คือระแวดระวังทุกคน
ครู่หนึ่ง เสิ่นเจียอวี้ดึงสติกลับมา นางถอนสายตาแล้วเอ่ยอย่างสงบว่า “กลับกันเถิด”
*
เจาอี๋เฉินไม่เข้าออกตำหนักเซวียนเจิ้งบ่อยครั้งอีก เหล่าพระสนมต่างเฝ้ารอให้จักรพรรดิทรงเรียกสนมในวังเข้าเฝ้าอีกครั้ง ต่างลอบคาดหวังอยู่ในใจ
แต่ผู้ใดจะรู้ว่า ตลอดสิบกว่าวัน กระทั่งสิ้นเดือน จักรพรรดิก็ยังมิได้เรียกพระสนมเข้าเฝ้าอีกเลย
ความคาดหวังที่พุ่งสูงในใจเหล่าพระสนมกลับสูญเปล่า ยากจะไม่รู้สึกผิดหวัง