สุดสัปดาห์ที่สามหลังแต่งงาน เถียนเสี่ยวม่านได้หยุดพัก
แม่สามีออกจากบ้านไปตั้งแต่เช้า บอกว่าจะไปตลาดนัด อู๋เจี้ยนหมิงทำงานล่วงเวลา ส่วนพี่สาวสามีก็ไม่ได้กลับมา ลานกว้างใหญ่จึงเหลือเธออยู่คนเดียว เงียบสงบจนเธอรู้สึกไม่คุ้นชิน
เธอเดินวนอยู่ในบ้านรอบหนึ่ง ถอดผ้าปูที่นอนลงมาซัก แล้วก็ถูพื้นอีกครั้ง พอทำงานเสร็จก็เพิ่งเก้าโมงกว่า ไม่มีอะไรทำ เธอจึงตัดสินใจไปเดินตลาดสด
มาอยู่บ้านสามีได้ครึ่งเดือนกว่าแล้ว เธอยังไม่เคยเดินดูตลาดสดแถวนี้ดี ๆ เลย
ออกจากตรอกแล้วเลี้ยวซ้าย เดินไปเจ็ดแปดนาทีก็ถึง ตลาดสดไม่ใหญ่ มีแค่ถนนสายเดียว สองข้างทางเต็มไปด้วยแผงขายของ ทั้งแผงผัก แผงเนื้อ แผงผลไม้ เสียงเรียกลูกค้าดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย
เถียนเสี่ยวม่านเดินดูของไปเรื่อย ๆ ซื้อ มะเขือเทศมาสองสามลูก ผักเขียวหนึ่งกำ แตงกวาสองลูก แล้วก็ซื้อเนื้อมาครึ่งชั่ง คิดว่าตอนเย็นจะทำอาหารให้แม่สามีกินสักมื้อ โชว์ฝีมือให้เห็นกันไปเลย
ขณะที่เธอก้มหน้าหยิบเงิน ก็มีคนเรียกจากด้านหลัง
“หนูเป็นสะใภ้ใหม่บ้านอู๋ใช่ไหมจ๊ะ”
เถียนเสี่ยวม่านหันกลับไป เป็นคุณป้าวัยห้าสิบกว่า สวมเสื้อแขนสั้นสีเทา ผมขาวปนดำ มือถือถุงผักใบหนึ่ง มองเธอพร้อมรอยยิ้ม
“คุณป้ารู้จักหนูด้วยเหรอคะ”
“ป้าอยู่แถวบ้านพวกหนูนี่แหละ” คุณป้าชี้ไปทางหนึ่ง “ป้าแซ่หวัง เรียกป้าหวังก็ได้”
“สวัสดีค่ะป้าหวัง” เถียนเสี่ยวม่านรีบทักทาย
“เด็กดีจัง” ป้าหวังมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า “ลูกชายบ้านอู๋นี่โชคดีจริง ๆ ได้เมียสวยขนาดนี้”
เถียนเสี่ยวม่านยิ้มอย่างเขินอาย
“ซื้อผักตั้งเยอะ ทำกับข้าวเป็นด้วยเหรอจ๊ะ”
“เป็นนิดหน่อยค่ะ”
“ดีเลย” ป้าหวังพยักหน้า “ไปเถอะ กลับด้วยกันพอดี ทางเดียวกันเลย”
ทั้งสองเดินกลับบ้านเคียงข้างกัน
ป้าหวังเดินไม่เร็ว ระหว่างทางก็คุยเรื่องโน้นเรื่องนี้ ถามว่าเธอเป็นคนที่ไหน ทำงานอะไร แล้วอยู่แถวนี้ชินหรือยัง เถียนเสี่ยวม่านตอบทีละข้อ รู้สึกว่าคุณป้าคนนี้เป็นคนมีน้ำใจดี