สัปดาห์ที่สี่หลังแต่งงาน เถียนเสี่ยวม่านได้รับเงินเดือนตรงเวลา
สามพันแปดร้อยหยวน เงินเดือนเท่ากันเป๊ะทุกเดือน
เธอนั่งอยู่ในห้องนอน หยิบสมุดบันทึกเล่มที่ใช้ประจำออกมาจดบัญชีคร่าว ๆ ตั้งแต่ย้ายเข้ามาอยู่บ้านเก่าของตระกูลอู๋ ภาระค่าใช้จ่ายก้อนใหญ่ที่สุดก็หายไปในชั่วข้ามคืน ไม่ต้องควักเงินจ่ายค่าเช่าทุกเดือนอีกต่อไป ประหยัดเงินได้ไม่น้อย ทำให้เถียนเสี่ยวม่านรู้สึกโล่งใจขึ้นมาก
เธอไม่ได้ไล่คำนวณค่าใช้จ่ายจุกจิกทีละรายการ แค่รวบรวมรายจ่ายประจำวันในใจคร่าว ๆ ก็พอ
ทุกเดือนเธอจะกันเงินก้อนหนึ่งไว้ให้แม่สามีเป็นค่าใช้จ่ายในบ้าน ก่อนหน้านี้เธอให้ห้าร้อยหยวน เดือนนี้ตั้งใจว่าจะเพิ่มให้อีกหน่อย ส่วนค่าเดินทางไปทำงาน ค่าโทรศัพท์ และของใช้จิปาถะในบ้าน ล้วนเป็นค่าใช้จ่ายที่ขาดไม่ได้ จึงต้องกันเงินสำรองไว้ให้พอ
เงินที่เหลือ เธอวางแผนจะเก็บออมทั้งหมด เหลือเงินสดติดตัวไว้เพียงเล็กน้อย เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน
เถียนเสี่ยวม่านมีนิสัยเก็บเงินมาตลอด เธอแบ่งเงินออมไว้สามส่วน ส่วนหนึ่งฝากประจำและไม่แตะต้อง ส่วนหนึ่งเก็บไว้ในบัตรเพื่อให้ถอนมาใช้ได้สะดวก และอีกส่วนเล็ก ๆ เป็นเงินสดที่ซ่อนไว้ในกล่องรองเท้าก้นตู้เสื้อผ้า
นี่คือทางหนีทีไล่ที่เธอเตรียมไว้ให้ตัวเอง
ถึงตอนนี้ชีวิตหลังแต่งงานจะมั่นคง แม่สามีกับคนในครอบครัวก็ดูอัธยาศัยดีและเอาใจใส่ สามีก็ใส่ใจดูแลครอบครัว แต่เธอก็ยังไม่กล้าทิ้งความรู้สึกปลอดภัยนี้ไป ประสบการณ์ชีวิตตั้งแต่วัยเด็กสอนเธอว่า มีเงินอยู่ในมือ ใจถึงจะไม่หวั่นไหว
เงินเดือนของอู๋เจี้ยนหมิงก็เข้าบัญชีในเดือนนี้เช่นกัน บัตรเงินเดือนห้าพันห้าร้อยหยวนอยู่กับเถียนเสี่ยวม่านมาตลอด เธอจัดสรรการใช้เงินไว้อย่างดี เงินก้อนใหญ่เก็บเข้ากองทุนซื้อบ้านของทั้งคู่ ให้เงินอู๋เจี้ยนหมิงหนึ่งพันหยวนไว้ใช้จ่ายส่วนตัว ส่วนที่เหลือก็นำมาช่วยค่าใช้จ่ายในบ้าน
อู๋เจี้ยนหมิงมองเงินสดหนึ่งพันหยวนในมือ รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง