"อ้า~~ช่างไม่มีสิทธิ์มนุษย์จริง ๆ ต้องฝึกซ้อม ต้องเต้น ยังต้องเรียนและสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีก!!!!"
เฉินเหอทรุดลงบนเตียง เหยียดแขนเหยียดขา วีนแตกเป็นอย่างมาก
เมื่อครู่นี้ ในคาบเรียน อาจารย์สั่งควิซเล็ก ๆ สองข้อ เฉินเหอเพื่อนเรา ส่งกระดาษคำตอบเปล่า ๆ ด้วยคะแนนเต็มศูนย์ทั้งสองข้อ
ตอนนั้น หน้านิ่วคิ้วขมวดของอาจารย์ กับใจที่กระวนกระวายของเขา กลายเป็นภาพตรงข้ามกันอย่างชัดเจน
"บอกแล้วไงว่าไม่มีการบ้าน สามข้อที่รวมโจทย์หลากหลายรูปแบบ ต้องแก้ด้วยวิธีที่ต่างกัน ไม่ใช่การบ้านหรือไง จ้าวสุ่ยว่าไหม——เฮ้?"
มองดูตัวหนังสือบนกระดาษคำตอบที่เรียงกันเป็นระเบียบราวกับพิมพ์ เฉินเหอถึงกับตะลึง: "จ้าวสุ่ย นายเขียนหนังสือสวยขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่สิ นั่นไม่ใช่ประเด็น นายเพิ่งออกจากโรงพยาบาลมาไม่ใช่เหรอ กลับมาเป็นอย่างแรกก็ลุยทำโจทย์ขนาดนี้ นายยังเป็นคนอยู่หรือเปล่าเนี่ย?"
เจียงหลินเลิกคิ้ว ตั้งใจจะดึงมือกลับ: "ฉันไม่ใช่คน นายอย่าดูเลย"
ถ้าไม่ใช่เพราะในความทรงจำ เจียงจ้าวสุ่ยกับเด็กคนนี้ดูเหมือนจะสนิทกันได้ไม่เลว เขาก็คงไม่ยื่นกระดาษคำตอบให้อย่างแน่นอน
"อย่า อย่า อย่า พี่เจียง พี่เจียง ฉันล้อเล่นน่า ฮ่า ๆ ๆ!"
เฉินเหอรับกระดาษคำตอบมาอย่างเอาใจ แล้วถึงกับพบว่า เจียงจ้าวสุ่ยไม่เพียงแต่ทำการบ้านของอาจารย์เสร็จล่วงหน้า แต่ยังทำทั้งฉบับอีกต่างหาก แถมข้อใหญ่ ๆ ยังมีวิธีทำอย่างน้อยสองวิธี
เพื่อนร่วมห้องแบบนี้มันเทวดาชัด ๆ!
"ขอบคุณพี่เจียงที่ช่วยชีวิตหมา ๆ ของฉันไว้!" เฉินเหอหยิบกระดาษคำตอบเปล่าของตัวเองออกจากกระเป๋าอย่างมีความสุข พอหยิบไปหยิบมา ก็ดันกล่องข้าวใหญ่ ๆ สองกล่องออกมาเข็นไปให้เจียงจ้าวสุ่ย
"นี่ แม่ฉันทำขนมหิมะให้เอง ครั้งก่อนนายไม่บอกว่าอร่อยไง เธอตั้งใจทำให้โดยเฉพาะ ห้ามฉันแอบกินด้วย"
เขาก้มหน้าก้มตาลงเขียนกระดาษคำตอบแล้ว ยังบ่นพึมพำ: "ผอมขนาดนั้นไม่ต้องลดน้ำหนักแล้ว เวลากลางคืนนอนไม่หลับกินสักชิ้น อย่าแบกไม่ไหวแล้วต้องเข้าโรงพยาบาลอีก ฉันยังอยากขึ้นเวทีเดบิวต์พร้อมนายอยู่เลยนะ"
เจียงหลินถือกล่องข้าวสองกล่อง ในกล่องแก้วใส ขนมหิมะสีขาวนมและสีชมพูถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบสามชั้น ไส้แน่น ๆ ทั้งหมด กลิ่นหอมนมทะลุผ่านแถบซีลออกมาได้เลย
ได้สัมผัสกับมิตรภาพเพื่อนร่วมห้องที่บริสุทธิ์แบบนี้อีกครั้ง เจียงหลินรู้สึกแปลกใหม่และอบอุ่นใจไม่น้อย
เหมือนถูกบังคับให้ทำงานล่วงเวลาไปเรื่อย ๆ
ทั้งที่หลับเต็มอิ่มตอนไหนก็หลับรอดจนสว่าง กลับต้องถูกบังคับให้เดินตามคนในฝันไปมาอยู่เรื่อย ๆ จิตใต้สำนึกอยากมองให้ชัดทุกภาพ เหนื่อยยิ่งกว่าวิ่งสามพันเมตรเสียอีก
แต่ฝันเมื่อคืนนี้กลับแตกต่างจากเมื่อวานอย่างสิ้นเชิง..."
"เกมโหลดเสร็จเรียบร้อยแล้ว——"
"ระหว่างผู้เล่นเป็นเพียงตัวกลางที่เข้ากันได้เท่านั้นในโลกนี้ ทางเกมจึงปรับแต่งเกมมินิเกมเฉพาะอาชีพให้ผู้เล่น 《สตาร์ไลต์บับเบิ้ลมังกร》 หวังว่าผู้เล่นจะสำเร็จการบ้านไอดอลและไต่ขึ้นสู่เส้นทางดวงดาวได้ด้วยความช่วยเหลือของบับเบิ้ลสุดน่ารัก!"
"ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ นายเขียนไปช้า ๆ เถอะ"
กรอบข้อความโผล่ขึ้นมาอีกครั้ง เจียงหลินบอกได้เลยว่าตัวเองเริ่มชินไปบ้างแล้ว
"ไปเถอะ ๆ แล้วก็ช่วยซักกางเกงยีนส์ที่ฉันเปลี่ยนเมื่อวานให้ด้วยนะ เมื่อวานลืมเอาไปใส่เครื่องซักผ้า"
"ได้"
ในหอพักชิงเหอ ไม่มีเครื่องซักผ้าส่วนตัว
ถ้าเหล่าเด็กฝึกต้องการซักผ้า ต้องไปที่ห้องซักรีดสุดทางเดินเพื่อซักและตากให้เรียบร้อย
ได้ยินว่าเดิมทีการออกแบบไม่ใช่แบบนี้ แต่ฝ่ายศิลปินของทางเมืองหลวงเคยเซ็นสัญญากับเด็กฝึกนักแสดง มีนิสัยด้านสุขอนามัยไม่ดีอยู่บ้าง ส่งผลต่อคะแนนประเมินรายรอบและความปรองดองระหว่างเพื่อนร่วมห้อง แผนกใหม่จึงเปลี่ยนการจัดการใหม่
พนักงานทำความสะอาดของหอพักชิงเหอจะทำความสะอาดพื้นที่ส่วนกลางวันละสองครั้ง เช้าและเย็น ห้องซักรีดก็รวมอยู่ในนั้นด้วย ถ้ามีกรณีตากผ้าไม่ทันหรือลืมเก็บ จะมีการคอยเตือนทันท่วงที ถือเป็นการประกันสองชั้นในเรื่องความสะอาดอนามัย
ดังนั้น ห้องน้ำของหอพักแบบสองเตียงถึงแม้พื้นที่จะไม่ใหญ่ แต่พื้นที่สำหรับล้างหน้าแปรงฟันก็ยังกว้างขวางพอ
เจียงหลินพกชุดเปลี่ยนกับโทรศัพท์มือถือเข้าไปในห้องน้ำ
เขาไม่รู้ว่าเจ้ากรอบข้อความที่โผล่มาอย่างกระทันหันกับมินิเกมนี้ จะมีเสียงออกมาในภายหลังรึเปล่า เลยเปิดคลิปวิดีโอห้องซ้อมในอัลบั้มรูปขึ้นมาเล่นวน เสียงลอดผ่านประตูออกไปนิดหน่อยเท่านั้น
เฉินเหอประณามเสียงดัง: "เจียงจ้าวสุ่ย นายขยันเกินไปแล้ว! รอฉันเขียนเสร็จ ฉันจะดูไปอาบไปเหมือนกัน เราสองคนขยันพร้อมกัน ไม่มีใครได้อยู่สบาย!"
"ฉันสมองกระทบกระเทือน หมอบอกว่ามีความจำเสื่อมชั่วคราว ท่าเต้นก็จำไม่ได้ทั้งหมด เลยต้องรีบฝึกทบทวน กันไม่ให้แม้แต่รอบคัดเลือกรอบแรกยังผ่านไม่ได้"
"หา? ความจำเสื่อม?!" เฉินเหออยู่ไม่นิ่งแล้ว ก้าวสามก้าวเป็นสองก้าวไปที่หน้าห้องน้ำ เคาะประตูโป้ง ๆ ๆ
"ไม่เป็นไรแล้ว จำได้บางส่วน ฝึกท่าเต้นทบทวนก็พอ สมองจำไม่ได้ แต่กล้ามเนื้อจำยังไงก็เชื่อถือได้"
นี่ไม่ใช่คำพูดโกหก
เขาเคยเห็นภาพการซ้อมของเจียงจ้าวสุ่ยในความฝันจากมุมมองบุคคลที่สาม ตอนนี้ถึงแม้จะมีความคิดอื่นอยู่บ้าง แต่พอเห็นท่าทางอีกครั้ง ก็พบว่าตามไปได้อย่างประคับประคอง
เป็นกล้ามเนื้อที่จำจริง ๆ
เล่นวิดีโอเป็นรอบที่สองแล้ว เจ้าเกมประหลาด ๆ นั่นคงเริ่มรอไม่ไหวแล้ว กรอบข้อความตัวหนังสือตรงหน้า "วูบ" หนึ่ง กลายเป็นหน้าจอเกมสีสันสดใส——สตาร์ไลต์บับเบิ้ลมังกร
หน้าตาใกล้เคียงกับมินิเกมสะดวก ๆ ที่มีมาในโทรศัพท์ ด้านล่างมีแท่นยิง ด้านบนมีบับเบิ้ลหลากสีอัดแน่นอยู่รวมกัน ด้านหน้าแท่นยิงมีกระสุนบับเบิ้ล ด้านหลังมีปุ่ม "ยิง"
บนหน้าจอตรงหน้า ปุ่ม "ยิง" สว่างอยู่
"ของขวัญสำหรับผู้เล่นใหม่ ส่งกระสุนบับเบิ้ลไร้คุณสมบัติหนึ่งลูก สัมผัสกับบับเบิ้ลสีใดก็ได้แล้วระเบิด ได้รับรางวัลเซอร์ไพรส์ มาลองดูเร็ว!"
เวลาคนเรามีกระสุนอยู่ในมือ มันยากที่จะอดใจไหว
เจียงหลินกดไปหนึ่งครั้ง
บับเบิ้ลไร้สีพุ่งออกไปตามเส้นตรง ยิงโดนบับเบิ้ลสีเขียวกลุ่มหนึ่ง ติดแน่น แล้วดึงพังไปห้าหกลูก
การ์ดหนึ่งใบลอยลงมาจากศูนย์กลางการระเบิดของบับเบิ้ล
ลอยหมุนอยู่ตรงหน้าเจียงหลิน ช้ามาก พอให้เขาอ่านตัวหนังสือบนการ์ดได้ชัดเจน——
"งดงามราวดอกไม้ทอดสายน้ำ กระจกเงา *1 (ความคืบหน้าการรวบรวม 1/5) — เบลอเรียวหน้าอ่อนโยน: ไม่เปลี่ยนโครงหน้าและกระดูก แต่นุ่มนวลกรามและโหนกแก้มเล็กน้อย ให้เส้นใบหน้าลื่นไหลกลมกล่อมมากขึ้น ดูอ่อนโยนไร้พิษภัย มีฟิลเตอร์แสงนุ่มนวลในตัว สุดที่รักของแฟนคลับสาวแม่~"
เจียงหลิน: ……
ตัวอักษรเหล่านี้รวมกัน เขาไม่รู้ว่าตัวไหนเหมาะจะใช้บรรยายผู้ชาย
เกมนี้มันเรียบร้อยรึไง?
เขารู้ตัวประมาณว่าเขาอ่านการ์ดจบแล้ว การ์ดใบนั้นหมุนเร็วกวนไปหลายรอบแล้วซู่พุ่งเข้าสู่ร่างของเจียงหลิน
ความรู้สึกที่ถูกการ์ดลึกลับทะลุทะลวงผ่านร่างกาย เป็นอะไรที่น่ากลัวมาก
แต่ถึงภาพจะน่ากลัวแค่ไหน ร่างกายกลับไม่รู้สึกถึงความไม่สบายแม้แต่น้อย ต่อให้หน้าจอบับเบิ้ลมังกรกับกรอบข้อความแปลก ๆ ก็หายไปหมดแล้ว
เมื่อกี้นี้เหมือนภาพหลอน
เจียงหลินมองตัวเองในกระจก ถึงจะยังรู้สึกแปลกตา แต่ก็เป็นหน้าของเจียงจ้าวสุ่ยจริง ๆ ไม่ผิด
ผลของการ์ดอะไรนั่น มองไม่ออกเลยแม้แต่น้อย
หรือว่าการได้เกิดใหม่อีกครั้งนี้ทำให้ตัวเองเกิดภาพหลอน? หรือว่า การเกิดใหม่ครั้งนี้เป็นภาพหลอนทั้งก้อน?
ด้วยท่าทีสงสัยในตัวเอง เจียงหลินรีบอาบน้ำเสร็จ
ของแบบนี้ทำให้เสียสมาธิยิ่งกว่าการทำข้อสอบทั้งชุดเสียอีก อาบน้ำเสร็จออกมา ส่งเสื้อผ้าของตัวเองกับเฉินเหอไปที่ห้องซักรีด ซักให้สะอาดแล้วตากเรียบร้อย เจียงหลินก็มุดเข้าไปในผ้าห่ม
"ฉันนอนก่อนนะ นายปิดไฟด้วย"
"โอเค"
คนที่ไม่ค่อยฝัน ฝันติดกันสองคืนติด เป็นอะไรที่อึดอัดมาก
เหมือนโดนบังคับให้ทำงานล่วงเวลา
ทั้งที่นอนหลับเต็มอิ่มทีไรก็หลับรอดเช้า แต่ตอนนี้กลับถูกบังคับให้เดินตามคนในฝันไปมา จิตใต้สำนึกอยากมองให้เห็นทุกภาพ เหนื่อยยิ่งกว่าวิ่งสามพันเมตร
แต่ฝันเมื่อคืนนี้กลับแตกต่างจากเมื่อวานอย่างสิ้นเชิง……