“กู้เทา!”
เมื่อเห็นผู้บัญชาการกู้ ดวงตาของกู้หานก็แดงก่ำขึ้นมาทันที
“ปล่อยนาง!”
“กู้หาน?”
ผู้บัญชาการกู้คลายมือออก จ้องมองกู้หานตั้งแต่หัวจรดเท้า คิ้วขมวดเล็กน้อย
“อาการบาดเจ็บของเจ้า หายดีแล้วจริงๆ ด้วย!”
“ข้าบอกว่า...”
กู้หานเดินหน้าเข้ามาทีละก้าว
“เจ้าปล่อยนางเดี๋ยวนี้!”
“ไม่เลว!”
ผู้บัญชาการกู้หัวเราะขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“กู้หาน ยังคงเป็นกู้หานคนนั้น! จับตัวเด็กสาวคนนี้ได้ ก็เท่ากับจับเส้นตายของเจ้าได้!”
พูดพลาง
มือใหญ่ของเขาก็วางเบาๆ ลงบนลำคอของอาฉ่า
ความหมายนั้น ชัดเจนเกินกว่าจะต้องเอ่ยปาก!
“เจ้า!”
กู้หานข่มกลั้นความประสงค์จะสังหารในใจไว้ หยุดฝีเท้าลง
“เจ้าต้องการอะไรกันแน่!”
“ก็แน่นอนว่าต้องการชีวิตของเจ้า!”
ผู้บัญชาการกู้เอ่ยอย่างช้าๆ ว่า “องค์ชายน้อยมีรับสั่งว่า อีกหนึ่งเดือน ข้าจะเป็นผู้เดินทางไปยังสำนักยุทธ์ต้าฉี ในระหว่างนี้ พระองค์ไม่ต้องการให้เจ้าคนที่ฆ่าบิดาตนเองมารบกวนจิตใจ เจ้าเข้าใจหรือไม่?”
“ฆ่าบิดา?”
แววเศร้าหมองวาบผ่านดวงตาของกู้หาน
“ถ้อยคำเช่นนี้ เจ้าก็เชื่อหรือ? ท่านเป็นคนที่ท่านพ่ออุปถัมภ์ขึ้นมาด้วยมือของท่านเอง เป็นมือขวาและลูกน้องคู่ใจของท่าน ข้าตั้งแต่เด็กก็เคารพท่านในฐานะผู้หลักผู้ใหญ่เสมอมา เจ้าคิดว่า... ข้าจะบ้าคลั่งถึงขั้นสังหารท่านพ่อบุญธรรมของตัวเองงั้นหรือ?”
“กู้หาน”
ผู้บัญชาการกู้ส่ายหน้า
“เจ้ายังคงเหมือนเดิม ไร้เดียงสาเกินไป!”
พูดพลาง
มือของเขาปาดไปมาบนแหวนเก็บของ แล้วก็หยิบทวนยาวเล่มหนึ่งออกมา ตัวทวนแดงฉาน สลักอักษรเวทมากมายนับไม่ถ้วน รูปลักษณ์งดงามเหนือกว่าดาบยาวในมือของกู้หานอยู่มากนัก
“ทวนเพลิงเมฆา!”
จิตใจของกู้หานสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
“ทวนเพลิงเมฆาของท่านพ่อ เหตุใดถึงมาอยู่ในมือของเจ้าได้!”
“ผู้มีผลงานย่อมได้รับบำเหน็จ!”
ผู้บัญชาการกู้สีหน้าไร้อารมณ์
“ทวนเล่มนี้ แน่นอนว่าเป็นรางวัลที่ข้าสมควรได้รับ!”
“ที่แท้!”
กู้หานจะไม่เข้าใจความหมายของเขาได้อย่างไร เสียงราวกับเลือดร้องไห้ ทีละคำทีละประโยค
“การสังหารท่านพ่อของข้า เจ้าก็มีส่วนร่วมด้วย!”