ในป่าทึบ
ปัง!
ผู้บัญชาการกู้เหวี่ยงสัตว์อสูรขั้นหนึ่งตัวหนึ่งกระเด็นไปอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันไปมององครักษ์ที่ยืนอยู่ตรงหน้า
"แน่ใจหรือว่าเป็นเขา?"
"ดูจากบาดแผลแล้ว กับที่เจอครั้งก่อนไม่ผิดเพี้ยนเลย ต้องเป็นเขาแน่นอน!"
"ดี!"
ผู้บัญชาการกู้พยักหน้า
"ทำได้ดีมาก ที่สามารถสังหารสัตว์อสูรขั้นหนึ่งได้อย่างสะอาดหมดจดขนาดนี้ ดูท่าพลังของเขาจะฟื้นฟูขึ้นมาไม่น้อย พวกเจ้าไม่บุกเข้าไปโดยพลการถือเป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้ว ต่อไปนี้ข้าจะจัดการเขาด้วยตัวเอง!"
"ขอรับ!"
...
"ที่เรียกว่าเขตแดนสูงสุดน่ะหรือ"
ภายในมิติแห่งจิตสำนึก
เงาดำกลับมามีท่าทีสุขุมมั่นใจเหมือนเดิม เอ่ยกับกู้หานอย่างคล่องแคล่ว
"ก็คือขั้นพิเศษที่ซ่อนเร้นอยู่เหนือขั้นธรรมดาทั่วไปนั่นแหละ ไอ้พวกอ่อนแอที่เพิ่งก้าวเข้าสู่หนทางการบำเพ็ญเพียรไม่นานอย่างเจ้า จะไปรู้อะไร? ยิ่งกว่านั้น ต่อให้พวกที่รู้จักเขตแดนสูงสุด อยากจะบำเพ็ญให้สำเร็จก็ยากยิ่งกว่าปีนขึ้นสวรรค์! คิดถึงเมื่อปีนั้น ข้า..."
"พูดประเด็นสำคัญสิ!"
"..."
เงาดำถูกสะกดคำพูดไว้ เอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์นัก "สรุปก็คือ ยากยิ่งนัก! ไม่ใช่ว่าทุกขั้นจะมีด้วย! และกว่าจะบำเพ็ญขั้นนี้สำเร็จได้ นอกจากต้องใช้เวลาและแรงกายแรงใจอันยาวนานแล้ว โชคก็เป็นปัจจัยสำคัญไม่แพ้กัน!"
เมื่อครู่
เขากับกู้หานตกลงทำข้อตกลงกันได้
เขาบอกวิธีบำเพ็ญเขตแดนสูงสุดให้กู้หานฟัง เพื่อแลกกับกู้หานไว้ชีวิตเขา
ดังนั้น ถึงแม้ในใจจะขมขื่น
เขาก็ยังบอกตามจริง
"รวมลมปราณ เปิดช่อง ผ่านจิตวิญญาณ... ขั้นเหล่านี้ ดูเหมือนจะจบลงที่เก้าขั้น แต่แท้จริงแล้วมิใช่ สิบขั้น...ต่างหากคือจุดจบ! ซึ่งก็คือเขตแดนสูงสุดที่ข้ากล่าวถึงเมื่อครู่!"
"และการก้าวข้ามเก้าขั้น...ก็คือการทำลายพันธนาการแห่งมหาวิถี! ความยากลำบากนั้น ใครๆ ก็รู้ดี! เมื่อปีนั้น..."
"แล้วขั้นต่อๆ ไปล่ะ?"
กู้หานขัดขึ้นอย่างไม่เกรงใจ
"เจ้า..."
เงาดำโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
"เมื่อครู่เจ้าเพิ่งบอกว่าเจ้าแค่อยู่ขั้นรวมลมปราณไม่ใช่หรือ! รู้มากมายขนาดนี้ไปทำไม! คนหนุ่มอย่ามุ่งทะเยอทะยานเกินตัว รีบทำอะไรเป็นเรื่องเป็นราวดีกว่า!"
"ก็ได้!"
กู้หานไม่ถามต่ออีก