"อาฉ่า..."
กู้หานกัดปลายลิ้นของตัวเอง ทนกับความไม่สบายกายอันมหาศาล ยื่นแขนที่สั่นเทาออกไป วางลงบนบ่าของอาฉ่า
"เจ้า... เป็นอะไร..."
"คุณชาย"
เมื่อถูกกู้หานสัมผัส
แสงประหลาดสองสายในดวงตาของอาฉ่าหายไปในพริบตา
เพียงแต่ แววตาของนางกลับมามัวหมองอีกครั้ง สับสนว่างเปล่า ราวกับความสดใสและร่าเริงเมื่อครู่ได้สลายไปพร้อมกับแสงนั้น
"คุณชาย..."
ใยหน้าของนางฉายความเหนื่อยล้าอย่างหนัก ทรุดตัวลงนอนในอ้อมแขนของกู้หานทันที
"อาฉ่าเหนื่อยจังเลย..."
แย่แล้ว!
เมื่อได้ยินคำเรียกของนาง
หัวใจของกู้หานจมดิ่งลงอย่างแรง
ยังพูดไม่ทันจบ
อาฉ่าก็หลับไปอีกครั้ง เช่นเดียวกับเมื่อก่อน
"ฆ่าข้า... ขอเจ้าเถอะ..."
อีกด้านหนึ่ง
ชายคนนั้นยังคงวิงวอนอย่างทุกข์ทรมาน เพียงแต่เสียงเริ่มแผ่วเบาลงเรื่อยๆ
กู้หานโกรธแทบจะระเบิด
"หากไม่ใช่เพราะพวกเจ้า อาฉ่าจะกลับมาเป็นแบบนี้อีกได้อย่างไร!"
"อยากตายอย่างสบายใจ?"
"ไม่มีทาง!"
เขามองชายคนนั้นอย่างเย็นชา ก่อนจะอุ้มอาฉ่าขึ้น แล้วจากไปในพริบตา
"คำราม!"
ครู่ต่อมา
เสียงคำรามดังขึ้นหลายครั้ง!
กลับเป็นสัตว์อสูรใกล้เคียงที่รับรู้ถึงกลิ่นคาวเลือด จึงพากันมาที่นี่
ชะตากรรมของเขา
ไม่ต้องพูดก็รู้
......
"เจ้าว่าอะไรนะ!"
ภายในมิติจิตสำนึก
เงามืดฟังเรื่องราวของกู้หานแล้ว ตื่นเต้นอย่างยิ่ง ผุดลุกขึ้นยืน มือทั้งสองขยี้กันไม่หยุด
"ดี ดี ดี!"
"ไม่คิดว่า ในหัวระแหงแห่งนี้จะได้เจอสายเลือดที่ฝ่าฝืนสวรรค์ขนาดนี้!"
"ฮ่าๆ! นี่คือบุญวาสนาของข้า บุญวาสนาจริงๆ!"
"สายเลือด?"
กู้หานขมวดคิ้วมุ่น
"สายเลือดอะไร!"
"หนูน้อย ไม่เข้าใจสินะ?"
เงามืดยังคงตื่นเต้นไม่หยุด
"เจ้าคิดว่าคนทั้งโลกมีร่างกายกระจอกจนถึงขีดสุดแบบเจ้าหรือ?"
"แหะๆ บอกตามตรงเถอะ ผู้มีความสามารถในโลกนี้มีมากมายนับไม่ถ้วน ในจำนวนนั้น บางคนจะตื่นร่างพิเศษ หรือไม่ก็สายเลือดขึ้นมาในวัยเยาว์ คนแบบนี้ถูกเรียกว่ายอดอัจฉริยะในหมู่ยอดอัจฉริยะ! ตราบใดที่เติบโตได้อย่างราบรื่น ฝึกวรยุทธ์หรือสายเลือดจนถึงขั้นสมบูรณ์ อย่างน้อยก็เป็นใหญ่ได้ในดินแดนหนึ่ง!"
"ส่วนเด็กสาวคนนั้น..."
มันแววตาอิจฉาเล็กน้อย