หากเป็นยามปกติ
ด้วยญาณหยั่งรู้ของกู้หาน ย่อมสัมผัสได้ถึงผู้ที่กำลังจะมาถึงแต่เนิ่นๆ
เพียงแต่ขณะนี้เขากำลังอยู่ในการฝ่าด่าน พลังจิตตึงเครียด การรับรู้ย่อมอ่อนลงกว่าที่เคยไม่น้อย
"คุณชายน้อย!"
อาฉ่าสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที
"พวกเขา..."
"เป็นเขา!"
ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยที่สุดเสียงหนึ่งท่ามกลางเสียงเหล่านั้น ความแค้นในใจกู้หานพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างรุนแรง!
"กู้เฉิง!"
ความแค้นสานกันขึ้นมา
ภาพเหตุการณ์ในวันที่ถูกกลั่นแกล้งปรากฏขึ้นในความคิดอีกครั้ง!
วันนั้น เขาถูกคนลอบทำร้ายจากด้านหลัง สลบไสลไป พอตื่นขึ้นมาอีกที ก็พบว่ากู้เทียนที่เสียสติพุ่งตรงเข้ามาหาตน บนกลางอก มีดาบเล่มหนึ่งเสียบคาอยู่!
เป็นดาบของเขา!
ในขณะนั้น
เขากำลังจะเข้าใกล้กู้เทียน
กลับถูกกู้เทียนที่บาดเจ็บสาหัส near death สมองเลอะเลือน ใช้ฝ่ามือฟาดลงบนบ่าของเขา
พอเขาฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง นอกจากดาบยาวเปื้อนเลือดที่อยู่บนพื้นแล้ว ก็ไม่เห็นร่องรอยของกู้เทียนอีกเลย ภายในอกเสื้อของเขากลับมีตราทองคำเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งอัน และในหูยังระลึกถึงคำพูดของกู้เทียนที่สั่งไว้กับเขาว่าห้ามคิดค้นตราทองคำนี้โดยพลการเป็นอันขาด
จากนั้นไม่นาน
เขาก็ถูกกู้ฉางและพวกที่ตามมาทันที ใส่ร้ายว่ามีความผิดฐานฆ่าบิดา
ถูกทำลายรากฐานและพรสวรรค์!
ถูกขับไล่ออกจากตระกูลกู้!
แน่นอนว่าเขารู้ดี ตั้งแต่ต้นจนจบ คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้คือกู้ฉางและพวกพ้อง เพียงแต่ด้วยพลังบำเพ็ญในตอนนั้นของเขา ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับปรมาจารย์ขั้นทะลวงทวารหลายคน ก็ไม่มีกำลังจะต้านทานแม้แต่น้อย
"ท่านพ่อบุญธรรม!"
นึกถึงความเมตตาที่กู้เทียนมีต่อเขาตลอดสิบเจ็ดปีมา ดวงตาของเขาก็แดงก่ำไปทั้งสองข้างในทันที!
ฆาตกร...
อยู่ตรงหน้าแล้ว!
"คุณชายน้อย..."
แม้แต่อาฉ่ายังรู้สึกว่ากู้หานในตอนนี้น่ากลัวไม่น้อย
"อาฉ่า!"
กู้หานหันหลังกลับ พยายามรักษาสติสัมปชัญญะสุดท้ายในใจไว้
"อย่าออกไป รอข้ากลับมา!"
"คุณชายน้อย..."
อาฉ่าอยากร้องไห้
"ท่าน...ท่านต้องไม่ตายนะ..."
"คนที่ตาย...คือพวกมัน!"
กู้หานค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ลูบถุงเก็บของที่อยู่ที่เอวเบาๆ
ข้างใน...
มีทวนเพลิงเมฆาเล่มนั้นอยู่!
ครืน!