เทพแห่งก็อบลิน แจ็กคาล และโทรลล์ ลอคคีคันคูล ยอมสิ้นเปลืองพลังเทพที่เหลือน้อยนิดในร่างอย่างบ้าคลั่ง เพื่อหนีออกไปให้ได้
ที่ก่อนหน้านี้เขาไม่หนีและยืนรับการโจมตีระเบิดตัวตายอยู่กับที่ เพราะสงสารพลังเทศที่จะต้องสูญเสีย
เขาคิดว่าจำนวนมังกรยักษ์ที่ระเบิดตัวตายคงไม่มากนัก ถ้าฝ่าฟันช่วงนี้ได้ ชัยชนะยังเป็นของเขา
แต่เมื่อเห็นมังกรยักษ์ที่ระเบิดตัวตายไหลมาไม่สิ้นสุด มองไม่เห็นปลายทาง เทพก็อบลิน แจ็กคาล และโทรลล์ ล็อกกี้คันคูร์ก็รู้ว่าไม่อาจยืนรอความตายอยู่กับที่ได้อีกต่อไป
เผด็จศึกครั้งสุดท้าย ยอมบิดเบี้ยวพลังเทศในร่างจนหมดเกลี้ยงก็ต้องหนีออกไปให้ได้
พลังเทศนั้นไร้พ่าย ภายใต้การใช้งานโดยไม่แคร์ต้นทุนของเขา ในที่สุดก็ไม่มีมังกรยักษ์แม้แต่ตัวเดียวที่เข้าใกล้เขาได้
เขาทั้งสองมือฟันลงอย่างรุนแรงเข้าไปในชั้นม่านกั้นมิติ ม่านกั้นมิติที่แข็งคงทำให้ลอคคีคันคูลรู้สึกราวกับสองมือของตัวเองถูกยำลงไปกลางเหล็กกล้า
พลังเทศพันธมือทั้งสองอย่างคลั่งไคล้ ค่อย ๆ แทงทะลุชั้นม่านกั้นมิติ
พลังเทศที่เหลืออยู่ไม่มากถูกดึงมารวมไว้ที่สองมือทั้งหมด ไม่อาจขวางมังกรระเบิดตัวตายไว้อีก
มังกรยักษ์หนึ่งตัวแนบแน่นอยู่บนหลังเขา กรงเล็บมังกรคว้าจับหางเขาไว้ วงเวทย์ระเบิดตัวตายบนร่างสว่างขึ้น
"บึม!"
พลังระเบิดถูกลอคคีคันคูลรับเข้าไปทั้งหมด มุมปากมีเลือดสีทองไหลออก
เขาเป็นแผลใน!
เทพกำลังเป็นแผลใน!!
มังกรยักษ์อีกมากมายตื่นเต้นพุ่งเข้าซบร่างเขา วงเวทย์บนตัวสว่างขึ้น แล้วระเบิดกระหน่ำ
ความเสียหายจากการระเบิดตัวตายต่อเนื่อง ทำให้ลอคคีคันคูลบาดเจ็บซ้ำซ้อน
แต่เขาไม่แคร์ ดวงตาสีทองเพียงมองตรงไปที่ชั้นม่านกั้นมิติด้านหน้าที่ถูกฉีกจนมีรอยปริขึ้นแล้ว
คลานฟันแน่น รีดเอาพลังสุดท้ายในร่างออกมาหมดเปลือก เสียงคำรามดังขึ้นจากก้นคอ
"เปิดให้ฉัน!!"
กรี๊ด!
ชั้นม่านกั้นมิติถูกฉีกออกเป็นแผลกว้าง
ใบหน้าซีดเซียวของลอคคีคันคูลเผยรอยตื่นเต้นดีใจ ร่างแท้จริงหดเล็กลงในทันที พุ่งเข้าหารอยประท่ามกลางความเสียหายจากการระเบิดตัวตายของมังกรยักษ์
เขาเชื่อว่า ตราบที่ตัวเองพุ่งออกไปได้โดยไม่ตกอยู่ในกับดัก พวกนี้ก็ทำอะไรเขาไม่ได้