ในเมืองตงจิง
ณ โรงสุราเยว่ไหล
“เสี่ยวเอ้อ สุราเลิศรสและเนื้อชั้นดีเอาขึ้นมาให้หมด ไม่ขาดเงินเจ้า!” ลู่จื้อเซินสั่งพนักงานอย่างองอาจ
“ได้ขอรับ! ท่านโปรดรอสักครู่ สุราและเนื้อกำลังมา!”
ทั้งคู่นั่งลง
“สหายหาน เดิมทีเจ้าเป็นคนที่นี่ หรือว่า...?”
“ข้าเป็นคนท้องถิ่น บิดามารดาสิ้นไปแต่เยาว์ ใช้ชีวิตตามลำพัง ท่านหลู่ เหตุใดจึงออกบวชเป็นพระ?” หานเซียวถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว
“เฮ้อ! ซาเจีย (ข้า) เดิมอยู่กรมกลาโหมหล่งซี เป็นขุนนางผู้ช่วยที่ทำเนียบแม่ทัพ เพียงเพราะเห็นความอยุติธรรมบนถนน จึงชกสามหมัดสังหารทรชนแห่งเมืองเว่ยโจว ต้องคดีอาญาถึงได้ปลงผมออกบวช...”
ลู่จื้อเซินเล่าคร่าว ๆ ว่าเขาเป็นพระได้อย่างไร และมาดูแลสวนผักที่นี่ได้อย่างไร
“ท่านหลู่ เจ้าท่องยุทธภพมามาก ประสบการณ์กว้างขวาง เคยได้ยินเรื่องผู้บำเพ็ญเพียรที่เหาะเหินเดินอากาศ เรียกลมเรียกฝนได้บ้างหรือไม่?” หานเซียวถามหยั่งเชิง หวังสืบจากลู่จื้อเซินว่าในโลกนี้มีผู้วิเศษหรือเรื่องประหลาดจริงหรือไม่
“เรื่องลี้ลับเช่นนี้ ซาเจียไม่เคยเห็นกับตา แต่ยามท่องยุทธภพก็เคยพบคนที่อ้างตัวเป็นศิษย์สำนักเต๋า เล่นกลลวงตาได้ เช่น หยิบยันต์จากอากาศ กระดาษคนขยับได้ น้ำใสกลายเป็นสุรา ดูน่าตื่นตระหนก แต่แท้จริงก็แค่มือไว ใช้อุปกรณ์ลวงตา หลอกชาวบ้านธรรมดาเท่านั้น หากจะเทียบกัน เกรงว่าจะสู้วิชา ‘คลุมจักรวาลในชายแขนเสื้อ’ ของสหายหานเจ้าไม่ได้ด้วยซ้ำ!”
“อ้อ! เป็นเช่นนี้เอง!” หานเซียวครุ่นคิดเล็กน้อย
ไม่นาน เสี่ยวเอ้อก็นำสุราและเนื้อมาจัดเรียงเต็มโต๊ะ
ลู่จื้อเซินยกไหสุรา ริน “ตึงตึงตึง” ใส่ชามให้หานเซียว และรินให้ตนเองเต็มชาม
“มา สหายหาน วันนี้เราพบกันถูกชะตา ดื่มสักชามก่อน!” ชนชามกับหานเซียว “ตึงตึงตึง” ยกซวกลงท้องในอึกเดียว