บทที่ 26 เจียงเต๋อฮวา (24)
กระเป๋าเอกสารในมือเสิ่นเหิงร่วงลงพื้นดังตุบ
เขายืนนิ่งไปครึ่งนาทีเต็ม กว่าจะค่อย ๆ รับใบผลตรวจแผ่นบางมา นิ้วมือสั่นเล็กน้อย
ก้มลงอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับกลัวว่าจะอ่านผิด
“จริงเหรอ?” เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกายจนน่าตกใจ เสียงสั่นนิด ๆ
“เต๋อฮวา เรากำลังจะมีลูกแล้วเหรอ?”
“อืม” เต๋อฮวาพยักหน้า
วินาทีถัดมา เสิ่นเหิงก็อุ้มเธอขึ้นอย่างระมัดระวัง ท่าทางเบามือราวกับกลัวจะทำเธอแตกสลาย
“ดีจัง... ดีจริง ๆ...”
เขาพึมพำซ้ำไปซ้ำมา อุ้มเธอหมุนไปครึ่งรอบ ก่อนรีบหยุดทันที
“ไม่ได้ ๆ ค่อย ๆ หน่อย เดี๋ยวคุณเหนื่อย”
เห็นท่าทางทำอะไรไม่ถูกของเขา แตกต่างจากรองหัวหน้าฝ่ายเสิ่นผู้สุขุมและเจ้าเล่ห์ในยามปกติราวกับเป็นคนละคน เต๋อฮวาก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
เพิ่งยืนยันว่าตั้งครรภ์ได้ไม่นาน เสิ่นเหิงก็เลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้าฝ่ายการเมืองของฐานทัพ ระดับผู้บังคับการกรม
ข่าวแพร่ไปทั่วฐานทัพ ไม่มีใครรู้สึกแปลกใจ
เขายังหนุ่ม มีความสามารถ แถมยังมีผู้ใหญ่คอยสนับสนุน การเลื่อนตำแหน่งอย่างรวดเร็วเป็นแค่เรื่องของเวลา
เดิมทีเต๋อฮวาก็ใช้ชีวิตอย่างสบายอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งไม่ต้องกังวลอะไร
เสิ่นเหิงโทรศัพท์ไปแจ้งข่าวดีแก่ผู้ใหญ่หลายคนทีละราย จากนั้นก็หันไปกำชับผู้ช่วยส่วนตัวให้ปรับอาหารในบ้านทั้งหมดตามรสนิยมของคนท้อง ห้ามประมาทแม้แต่นิดเดียว
เต๋อฮวาพิงหัวเตียง มองแผ่นหลังของเขาที่วุ่นวายจัดการเรื่องต่าง ๆ พลางลูบท้องที่ยังแบนราบเบา ๆ
ชีวิตที่เจ้าของร่างเดิมใฝ่ฝันถึง ทั้งลูกชายลูกสาวและชีวิตสงบสุข กำลังจะเป็นจริงอยู่ตรงหน้าแล้ว