ฟ้าสางสว่างเต็มที่แล้ว ที่ปากหมู่บ้านก็มีผู้คนมารวมตัวกันไม่น้อย
ทั้งผู้อาวุโสในตระกูลและชาวบ้านต่างมาส่งเจียงเต๋อฟู่
ป้าสะใภ้ใหญ่จับมือเจียงเต๋อฮวาไว้ พลางกำชับไม่หยุดว่า “เต๋อฮวา พอไปถึงที่นั่นก็เชื่อฟังพี่สามของเธอ อย่าสร้างปัญหาให้เขาล่ะ
ตั้งใจทำงาน อย่าเกียจคร้าน ว่างเมื่อไรก็ส่งข่าวกลับมาที่บ้านบ้าง”
“ค่ะ หนูรู้แล้ว ป้าสะใภ้ใหญ่” เจียงเต๋อฮวาพยักหน้าอย่างว่าง่าย
สะใภ้สามที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็เช็ดน้ำตาไปพลางพูดว่า “เด็กคนนี้ลำบากมาตั้งแต่เล็ก ตอนนี้ก็ดีแล้ว ได้ไปอยู่กับพี่สาม ในที่สุดก็พ้นทุกข์เสียที”
เจียงเต๋อฟู่ร่ำลาผู้อาวุโสทีละคน
จากนั้นก็จูงป้าสะใภ้ใหญ่ไปอีกทาง แล้วยัดเงินหยวนให้หลายเหรียญ
“ป้าสะใภ้ใหญ่ ผมฝากพี่รองไว้กับป้านะครับ
เขาพูดไม่เก่ง แถมนิสัยอ่อน ผมรบกวนป้าช่วยดูแลเขาหน่อย
ถ้าเงินไม่พอ ป้าเขียนจดหมายมาบอกผมได้ ผมจะส่งมาให้อีก”
ป้าสะใภ้ใหญ่รีบโบกมือ “เด็กคนนี้ พูดอะไรอย่างนั้น พวกเราก็ครอบครัวเดียวกัน จะฝากฝังอะไรกันล่ะ
ไปอย่างสบายใจเถอะ พี่รองมีพวกเราอยู่ ไม่ปล่อยให้อดหรอก”
เจียงเต๋อฟู่กล่าวขอบคุณอีกสองสามคำ ก่อนจะพลิกตัวขึ้นม้า
เขาขี่ม้าตัวหนึ่ง ส่วนเจียงเต๋อฮวานั่งรถเทียมลาที่ชาวบ้านจัดหาให้ เพื่อไปส่งทั้งคู่ที่สถานีรถยนต์ในอำเภอ
“ไปแล้วนะ!” เจียงเต๋อฟู่โบกมือให้ทุกคน รถเทียมลาค่อย ๆ เคลื่อนออกไป
เจียงเต๋อฮวานั่งอยู่บนรถ หันกลับไปมอง
เจียงเต๋อลู่ยืนอยู่บนเนินดินตรงปากหมู่บ้าน โบกมือให้ไม่หยุด
ร่างของเขาค่อย ๆ เล็กลง เล็กลง จนมองไม่เห็นอีกต่อไป
เจียงเต๋อฮวาหันกลับมา ถอนหายใจเบา ๆ