เจียงเต๋อฟู่พูดต่อไม่ออก
น้องสาวของเขาไม่รู้หนังสือสักตัว แม้แต่ชื่อตัวเองยังเขียนไม่คล่อง แล้วจะเป็นเจ้าหน้าที่พยาบาลได้ยังไง?
เต๋อฮวารู้ว่าเขาคิดจะพูดอะไร «พี่สาม ฉันรู้ว่าตัวเองไม่มีความรู้ แต่ฉันเรียนได้นะ
ฉันได้ยินว่ามีชั้นเรียนสอนคนไม่รู้หนังสือ ฉันทำงานไปเรียนไปได้ กลางวันทำงาน กลางคืนเรียนหนังสือ
ฉันไม่กลัวเหนื่อย ไม่กลัวสกปรก แค่อยากเรียนรู้อะไรที่เป็นประโยชน์จริง ๆ ต่อไปจะได้มีงานเป็นหลักแหล่ง ไม่ต้องพึ่งคนอื่น เลี้ยงตัวเองได้»
เต๋อฮวาพูดอย่างจริงใจ แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นดื้อรั้น
เจียงเต๋อฟู่มองเธออย่างประหลาดใจอยู่บ้าง
เขาคิดว่าพอรับน้องสาวมาอยู่ด้วย หางานสบาย ๆ ให้ทำ แล้วหาครอบครัวดี ๆ ให้แต่งงานด้วย เท่านี้ก็ทำหน้าที่พี่ชายได้ครบถ้วนแล้ว
ไม่คิดเลยว่ายัยนี่จะทะเยอทะยานไม่น้อย อยากเป็นเจ้าหน้าที่พยาบาล อยากเรียนรู้ทักษะ อยากเลี้ยงตัวเองได้
«คิดดีแล้วจริง ๆ เหรอ? งานหน่วยพยาบาลไม่ใช่งานสบาย คนเจ็บที่ส่งลงมาจากแนวหน้า บางคนแขนขาขาด เธอไม่กลัวหรือไง?»
«ไม่กลัว»
เต๋อฮวาส่ายหน้า น้ำเสียงหนักแน่น «ฉันไม่กลัวเลือด ไม่กลัวสกปรก อีกอย่าง ฉันก็ไม่ได้ไม่รู้อะไรเลยนะ
ลุงอวี้ถังที่หมู่บ้านเรา พี่ยังจำได้ไหม? หมอหลี่ที่เคยเปิดคลินิกในเมืองน่ะ»
เจียงเต๋อฟู่ชะงักไป ก่อนจะนึกออก «หมายถึงลุงอวี้ถังเหรอ?»
«ใช่ ๆ คนนั้นแหละ»
เต๋อฮวารีบพยักหน้า «เมื่อหลายปีก่อน ตอนเขายังมีชีวิตอยู่ ฉันไปบ้านเขาบ่อย ๆ