ก่อนหน้านี้เธอมักคิดว่าเต๋อฮวาเป็นคนบ้านนอก ต้องพึ่งพาพี่ชายกับพี่สะใภ้ถึงจะมีชีวิตอยู่ได้ ชาตินี้เกิดมาก็มีแต่ต้องตรากตรำ
แต่ตอนนี้อีกฝ่ายได้เป็นหมออย่างเต็มตัว ส่วนสามีก็ยังหนุ่มยังแน่นแต่ได้เป็นผู้อำนวยการฝ่ายการเมือง ชีวิตครอบครัวมั่นคงและราบรื่น
กลับกัน ตัวเธอเอง เมื่อก่อนให้ความสำคัญกับหน้าตาและศักดิ์ศรีมากแค่ไหน ตอนนี้ก็ยิ่งดูน่าเวทนามากเท่านั้น
“สภาพร่างกายเธอหนักอึ้งขนาดนี้ ยังเดินมาหาฉันอยู่เรื่อย”
น้ำเสียงของอันเจี๋ยฟังดูไม่เป็นธรรมชาติอยู่บ้าง “ทางนี้ไม่มีอะไร ฉันยังรับมือไหว”
“ไม่เป็นไร ฉันก็เดินมาไม่ไกลหรอก”
เต๋อฮวายิ้ม ก่อนจะเอ่ยเตือน “พี่สะใภ้ ถ้าทนไม่ไหวจริง ๆ ก็พาลูกไปหาเจียงเต๋อฟู่ที่เกาะสิ อยู่พร้อมหน้ากันทั้งครอบครัวย่อมดีกว่าพี่อยู่ที่นี่คนเดียว
“ถึงสภาพความเป็นอยู่บนเกาะจะไม่ค่อยดี แต่อย่างน้อยพี่ชายฉันก็ช่วยทำงานบ้านได้บ้าง”
อันเจี๋ยไม่ตอบ เธอก้มหน้าดึงชายเสื้อของลูกเบา ๆ
ใช่ว่าเธอไม่เคยคิดเรื่องนี้ แต่แค่ทำใจไปไม่ลง
ตอนนั้นเธอเป็นคนพูดเองว่าตายยังไงก็ไม่ไป ตอนนี้กลับต้องหอบข้าวของไปที่นั่นอย่างหมดสภาพ จะให้ดูเป็นยังไงกัน?
เต๋อฮวาไม่ได้เกลี้ยกล่อมต่อ แค่พูดเท่าที่ควรพูดแล้วหยุดไว้แค่นั้น
นั่งอยู่ไม่ถึง 15 นาที เธอก็ส่งจวินชิ่งกลับเข้าอ้อมแขนอันเจี๋ย แล้วลุกขึ้นเตรียมกลับ
ก่อนจากไป เธอแอบเอาเงินม้วนหนึ่งกับคูปองธัญพืชทั่วประเทศหลายชั่งสอดไว้ใต้ถาดชาบนโต๊ะ โดยไม่ได้บอกอันเจี๋ยตรง ๆ
กว่าที่อันเจี๋ยจะรู้ตัว เต๋อฮวาก็ไปไกลแล้ว
อันเจี๋ยกำตั๋วอยู่ในมือ ยืนอยู่ตรงประตูรั้ว มองตรอกที่ว่างเปล่า ในใจสับสนวุ่นวาย