ออกจากหน่วยพยาบาลมา เจียงเต๋อฟู่ก็ยังตั้งสติไม่ทัน “น้องเอ๊ย เรียนกับอาถังมาตั้งเยอะ ทำไมพี่ไม่เห็นรู้เรื่องเลย?”
เต๋อฮวาคิดคำแก้ตัวไว้เรียบร้อยแล้ว “พี่ออกจากบ้านไปตั้งนาน จะไปรู้อะไรล่ะ
หลังจากพี่ไป ฉันก็ไปบ้านเขาบ่อย ๆ ช่วยทำงานโน่นนี่ เขาเลยถ่ายทอดวิชาจัดกระดูกอันเป็นเคล็ดวิชาเฉพาะให้ฉัน
ตอนนั้นเขาบอกว่าเป็นเคล็ดวิชาสุดยอดอะไรนั่น ฉันยังไม่เชื่อเลย
ถ้าเป็นวิชาสุดยอดจริง ฉันจะเรียนได้ง่าย ๆ เหรอ?
แต่ฉันก็ทำเป็นแค่พันแผลกับจัดกระดูกนะ อย่างอื่นไม่เป็นหรอก”
เต๋อฮวาไม่ได้กุเรื่องขึ้นมาจริง ๆ เจ้าของร่างเดิมไปเล่นบ้านอาถังบ่อยก็จริง แต่ไม่ได้ไปเรียนวิชาอะไร ไปกินของอร่อยต่างหาก
ลูกสาวคนเล็กของอาถังถูกทหารญี่ปุ่นฆ่าตาย อายุไล่เลี่ยกับเจ้าของร่างเดิม เขาจึงรักและเอ็นดูเธอราวกับเป็นลูกสาวแท้ ๆ
ส่วนชาติก่อน เธอเคยเรียนจัดกระดูกกับคุณปู่และพ่อจริง ๆ
คุณปู่บอกว่า การจัดกระดูกเป็นวิชาที่สืบทอดกันมาในครอบครัว จะปล่อยให้สูญหายไม่ได้
พี่ชายทั้งสองคนไม่มีพรสวรรค์ แต่เธอมี คุณปู่จึงสอนให้
เมื่อรวมกับวิชาดัดกระดูกขั้นต้นและฤทธิ์ของยาเพิ่มพละกำลังจากของขวัญประจำยุค เวลาต่อกระดูกเธอจึงมือมั่นและแม่นยำ ฝีมือไม่ด้อยไปกว่าหมอเฒ่าทั่วไปเลย
แม้ยังห่างไกลจากการเรียนจบวิชา แต่ในยุคนี้ก็ถือว่าใช้ได้แล้ว
เจียงเต๋อฟู่พยักหน้า น้องสาวมีความสามารถ ได้เป็นเจ้าหน้าที่พยาบาลก็นับเป็นเรื่องดี
“เอาละ ในเมื่อหัวหน้าหลินรับเธอเข้าหน่วยแล้ว ก็ตั้งใจทำงานให้ดี”
“พี่วางใจได้ ฉันจะตั้งใจทำงานแน่นอน” เต๋อฮวายิ้มจนตาหยี